திருச்சிற்றம்பலம்
ஈசனே என் எம்மானே எந்தை
பெருமான் என்பிறவி
நாசனே நான் யாதும்ஒன்று அல்லாப்
பொல்லா நாயான
நீசனேனை ஆண்டாய்க்கு நினைக்க
மாட்டேன் கண்டாயே
தேசனே அம்பலவனே செய்வது
ஒன்றும் அறியேனே. (8)
ஈசனே என் எம்மானே எந்தை பெருமான் என்பிறவி நாசனே: அனைத்தையும் ஆளும் ஈசனே! என் தலைவனே! என் தந்தையே! பெருமைமிக்க எம்பெருமானே! என் பிறவித் துயர்களை முற்றிலும் அழிப்பவனே!
நான் யாதும்ஒன்று அல்லாப் பொல்லா நாயான நீசனேனை ஆண்டாய்க்கு: எந்த ஒரு நல்ல தகுதியும் இல்லாதவனும், பொல்லாத நாய் போன்ற தாழ்ந்தவனுமாகிய எளியேனைப் பொருளாகப் பொருட்படுத்தி ஆட்கொண்டாயே!
நினைக்க மாட்டேன் கண்டாயே தேசனே அம்பலவனே: அப்படிப்பட்ட பேரருள் புரிந்த உன்னை இடைவிடாது நெஞ்சில் நினைத்துப் போற்றத் தெரியாத மூடனாக இருக்கிறேன்; ஒளிப்பிழம்பானவனே! தில்லை அம்பலத்தில் நடனமாடும் எம்பெருமானே!
செயல்வது ஒன்றும் அறியேனே: உன் கருணையை எண்ணி உருகத் தெரியாமல், அடுத்து என்ன செய்வதென்றே அறியாமல் திகைத்து நிற்கின்றேனே!
செய்வது அறியாச் சிறுநாயேன்
செம்பொன் பாதமலர் காணாப்
பொய்யர் பெறும்பேறு அத்தனையும்
பெறுதற்கு உரியேன் பொய்இலா
மெய்யர் வெறியார் மலர்ப்பாதம்
மேவக் கண்டுங் கேட்டிருந்தும்
பொய்யனேன் நான் உண்டு உடுத்துஇங்கு
இருப்பது ஆனேன் போரேறே. (16)
செய்வது அறியாச் சிறுநாயேன் செம்பொன் பாதமலர் காணாப் பொய்யர் பெறும்பேறு அத்தனையும் பெறுதற்கு உரியேன்: இறைவனை அடையும் வழியறியாத சிறிய நாய் போன்ற அடியேன், உன்னுடைய சிவந்த பொன்ன தாமரை மலர் போன்ற திருவடிகளைக் காண முடியாத வஞ்சகர்கள் அடையும் நரகத் துன்பங்கள் அனைத்தையும் அடைவதற்கே தகுதியானவன்!
பொய்இலா மெய்யர் வெறியார் மலர்ப்பாதம் மேவக் கண்டுங் கேட்டிருந்தும்: பொய்மையற்ற மெய்யடியார்கள் மணம் கமழும் உன் திருப்பூவடிகளோடு பொருந்தி இன்புறுவதைக் கண்ணாரக் கண்டும், காதாரக் கேட்டிருந்தும்...
பொய்யனேன் நான் உண்டு உடுத்துஇங்கு இருப்பது ஆனேன் போரேறே: வஞ்சக மனமுடைய யான், அத்தகு பேரருளை அடைய முற்படாமல், வெறும் உணவை உண்டு, உடைகளை உடுத்திக் கொண்டு இவ்வுலகில் பயனின்றி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றேனே; சிங்க ஏறு போன்ற என் இறைவனே!
போரேறே நின் பொன்னகர்வாய்
நீபோந்து அருளி இருள்நீக்கி
வாரேறு இளமென் முலையாளோடு உடன்
வந்தருள அருள்பெற்ற
சீரேறு அடியார் நின்பாதஞ் சேரக்
கண்டுங் கண்கெட்ட
ஊர்ஏறாய் இங்கு உழல்வேனோ
கொடியேன் உயிர்தான் உலவாதே. (24)
போரேறே நின் பொன்னகர்வாய் நீபோந்து அருளி இருள்நீக்கி: சிங்க ஏறு போன்ற வீரமுடைய இறைவனே! உன்னுடைய மேலான சிவலோகத்திலிருந்து இங்கு எழுந்தருளி வந்து, அடியேனின் அறியாமை எனும் அஞ்ஞான இருளை அகற்றி...
வாரேறு இளமென் முலையாளோடு உடன் வந்தருள அருள்பெற்ற: கச்சணிந்த இளமையான மெல்லிய மார்பகங்களைக் கொண்ட உமையம்மையோடு சேர்ந்து வந்து காட்சி தந்தருள, அத்தகு பெருங்கருணையைப் பெற்ற...
சீரேறு அடியார் நின்பாதஞ் சேரக் கண்டுங் கண்கெட்ட: சிறப்புமிக்க மெய்யடியார்கள் உன்னுடைய திருவடிகளை அடைந்து இன்புறுவதைக் கண்ணாரக் கண்டும், பாக்கியமில்லாத கண் கெட்ட...
ஊர்ஏறாய் இங்கு உழல்வேனோ கொடியேன் உயிர்தான் உலவாதே: ஊரில் திரியும் பயன்படாத எருதைப் போல இவ்வுலகில் வீணே அலைந்து திரிவேனோ? கொடியவனாகிய என் உயிர் தான் அழியாமல் இன்னும் ஏன் நீடித்து நிற்கிறதோ!
உலவாக் காலம் தவம்எய்தி உறுப்பும்
வெறுத்து இங்கு உனைக்காண்பான்
பலமா முனிவர் நனிவாடப்
பாவி யேனைப் பணிகொண்டாய்
மலமாக் குரம்பை இதுமாய்க்க மாட்டேன்
மணியே உனைக்காண்பான்
அலவா நிற்கும் அன்புஇலேன்
என்கொண்டு எழுகேன் எம்மானே. (32)
உலவாக் காலம் தவம்எய்தி உறுப்பும் வெறுத்து இங்கு உனைக்காண்பான்: முடிவற்ற நீண்டகாலம் கடினமான தவங்களைச் செய்தும், தங்கள் உடலின் உறுப்புகளை ஒடுக்கி வெறுத்தும், இவ்வுலகில் உன்னைக் காண்பதற்காக...
பலமா முனிவர் நனிவாடப் பாவி யேனைப் பணிகொண்டாய்: பெருமைமிக்க பல முனிவர்கள் மிகவும் மெலிந்து வாடி நிற்க, அத்தகு தவம் ஏதும் செய்யாத பாவியாகிய என்னை ஆட்கொண்டு அடிமையாகப் பணி கொண்டாயே!
மலமாக் குரம்பை இதுமாய்க்க மாட்டேன் மணியே உனைக்காண்பான்: மாணிக்க மணியே! அழுக்கு நிறைந்த உடம்பாகிய இந்தச் சிறிய குடிலை அழித்தொழிக்கத் துணியாதவனாகவும், உன்னை நேரில் காண்பதற்கு...
அலவா நிற்கும் அன்புஇலேன் என்கொண்டு எழுகேன் எம்மானே: மனம் சுழன்று அலைபாயும் உண்மை அன்பில்லாதவனாகவும் இருக்கின்றேனே; என் தலைவனே, எதனைப் பற்றிக்கொண்டு நான் உய்யப் போகிறேன்?
மான்நேர் நோக்கி உமையாள் பங்கா
வந்து இங்கு ஆட்கொண்ட
தேனே அமுதே கரும்பின் தெளிவே
சிவனே தென்தில்லைக்
கோனே உன்தன் திருக்குறிப்புக்
கூடுவார்நின் கழல்கூட
ஊன்ஆர் புழுக்கூடு இதுகாத்துஇங்கு
இருப்பதானேன் உடையானே. (40)
மான்நேர் நோக்கி உமையாள் பங்கா வந்து இங்கு ஆட்கொண்ட: மான் போன்ற மருண்ட பார்வையைக் கொண்ட உமையம்பிகையைத் தன் திருமேனியில் ஒரு பாகமாக உடையவனே! இவ்வுலகிற்கு இறங்கி வந்து அடியேனை ஆட்கொண்டருளிய...
தேனே அமுதே கரும்பின் தெளிவே சிவனே தென்தில்லைக் கோனே: தேனே! பேரின்ப அமுதமே! கரும்பின் சாற்றின் தெளிவே! மங்கள வடிவமான சிவனே! தெற்கே அமைந்துள்ள தில்லைநகர்ப் பெருமானே!
உன்தன் திருக்குறிப்புக் கூடுவார்நின் கழல்கூட: உன்னுடைய திருவுள்ளக் குறிப்பினை உணர்ந்து தொழும் மெய்யடியார்கள் உன்னுடைய வீரக்கழல் அணிந்த திருவடிகளைச் சென்று அடைய...
ஊன்ஆர் புழுக்கூடு இதுகாத்துஇங்கு இருப்பதுஆனேன் உடையானே: என்னை ஆட்கொண்ட எஜமானனே! யானோ, இறைப்பேற்றைப் பெற முற்படாமல், தசை நிறைந்ததும் புழுக்கள் வாழ்கின்றதுமான இந்த அழுக்கு உடம்பைப் பாதுகாத்துக்கொண்டு இவ்வுலகில் வீணே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றேனே!
உடையானே நின்தனை உள்கி உள்ளம்
உருகும் பெருங்காதல்
உடையார் உடையாய் நின்பாதஞ் சேரக்
கண்டு இங்கு ஊர்நாயிற்
கடையானேன் நெஞ்சு உருகாதேன்
கல்லா மனத்தேன் கசியாதேன்
முடையார் புழுக்கூடு இதுகாத்துஇங்கு
இருப்பதாக முடித்தாயே. (48)
உடையானே நின்தனை உள்கி உள்ளம் உருகும் பெருங்காதல் உடையார் உடையாய் நின்பாதஞ் சேரக் கண்டு: என்னை ஆட்கொண்ட எஜமானனே! உன்னை இடைவிடாது நினைந்து, உள்ளம் உருகுகின்ற பேரன்பைக் கொண்ட மெய்யடியார்கள் உன்னுடைய சிவந்த திருவடிகளை அடைவதைக் கண்ணாரக் கண்டும்...
இங்கு ஊர்நாயிற் கடையானேன் நெஞ்சு உருகாதேன் கல்லா மனத்தேன் கசியாதேன்: இவ்வுலகில் ஊரில் திரியும் நாயைக் காட்டிலும் கடைப்பட்டவனான நான், நெஞ்சம் உருகாதவனாகவும், அறியாமைக் கல் போன்ற மனம் கொண்டவனாகவும், பேரன்பினால் கசிந்து உருகாதவனாகவும் இருக்கின்றேனே!
முடையார் புழுக்கூடு இதுகாத்துஇங்கு இருப்பதாக முடித்தாயே: துர்நாற்றம் வீசுவதும் புழுக்கள் நிறைந்ததுமான இந்த உடம்பைப் பாதுகாத்துக் கொண்டு, நான் இவ்வுலகிலேயே வீணே கிடக்கும்படித் தீர்ப்பு அளித்துவிட்டாயே!
முடித்த ஆறும் என்றனக்கே
தக்கதே முன் அடியாரைப்
பிடித்த ஆறுஞ் சோராமற்
சோரனேன் இங்கு ஒருத்தி வாய்
துடித்த ஆறும் துகில்இறையே
சோர்ந்த ஆறும் முகங்குறுவேர்
பொடித்த ஆறும் இவைஉணர்ந்து
கேடு என்றனக்கே சூழ்ந்தேனே. (56)
முடித்த ஆறும் என்றனக்கே தக்கதே முன் அடியாரைப் பிடித்த ஆறுஞ் சோராமற்: இறைவனே! அடியேனைப் பிறவிச் சுழலிலேயே கிடக்கும்படி நீ முடிவு செய்த விதமும் என் தகுதிக்கேற்றதே! முன்னரே நின்னை அடைந்த மெய்யடியார்கள் உன்னை உறுதியாகப் பற்றிக் கொண்ட நெறியினின்றும் சற்றும் தளராமல் நிற்க...
சோரனேன் இங்கு ஒருத்தி வாய் துடித்த ஆறும் துகில்இறையே சோர்ந்த ஆறும்: வஞ்சக மனமுடைய அடியேனோ, இவ்வுலகில் பெண்ணின் உதடுகள் துடித்த அழகையும், அவள் ஆடை சற்றே நெகிழ்ந்து சரிந்த அழகையும்...
முகங்குறுவேர் பொடித்த ஆறும் இவைஉணர்ந்து கேடு என்றனக்கே சூழ்ந்தேனே: அவள் முகத்தில் அரும்பிய வியர்வைத் துளிகளின் அழகையும் சிந்தித்து, இச்சிற்றின்பங்களையே பெரிதாக எண்ணி, எனக்கே உரிய கேட்டை நானே தேடிக் கொண்டேன்!
தேனைப் பாலைக் கன்னலின்
தெளிவை ஒளியைத் தெளிந்தார்தம்
ஊனை உருக்கும் உடையானை
உம்ப ரானை வம்பனேன்
நான்நின் அடியேன் நீஎன்னை
ஆண்டாய் என்றால் அடியேற்குத்
தானுஞ் சிரித்தே அருளலாந்
தன்மையாம்என் தன்மையே. (64)
தேனைப் பாலைக் கன்னலின் தெளிவை ஒளியைத் தெளிந்தார்தம் ஊனை உருக்கும் உடையானை உம்ப ரானை: தேனைப் போன்றவனும், பாலைப் போன்றவனும், சர்க்கரைக் கட்டியின் தெளிந்த சுவையைப் போன்றவனும், பேரொளி வடிவானவனும், தன்னை மெய்யாக உணர்ந்த அடியார்களின் உடம்பையும் உள்ளத்தையும் உருகச் செய்பவனும், என் எஜமானனும், தேவ உலகத்தினர்க்கு மேலானவனுமாகிய சிவபெருமானை...
வம்பனேன் நான்நின் அடியேன் நீஎன்னை ஆண்டாய் என்றால்: வீணனும் பொய்யனுமாகிய யான் பார்த்து, "நான் உன்னுடைய அடியேன்! நீ என்னை ஆட்கொண்டவன்!" என்று கூறினால்...
அடியேற்குத் தானுஞ் சிரித்தே அருளலாந் தன்மையாம்என் தன்மையே: அத்தகு தகுதியற்ற சொல்லைக் கேட்கும் அடியேனுக்குத் தானே சிரிப்பு வருகின்றதே!
தன்மை பிறரால் அறியாத
தலைவா பொல்லா நாயான
புன்மை யேனை ஆண்டுஐயா
புறமே போக விடுவாயோ
என்னை நோக்குவார் யாரே
என்நான் செய்கேன் எம்பெருமான்
பொன்னே திகழுந் திருமேனி
எந்தாய் எங்குப் புகுவேனே. (72)
தன்மை பிறரால் அறியாத தலைவா பொல்லா நாயான புன்மை யேனை ஆண்டுஐயா புறமே போக விடுவாயோ: உன்னுடைய பெருமைமிக்க இயல்பை மற்ற எவராலும் அளவிட்டறிய முடியாத மேலான தலைவனே! பொல்லாத நாயைக் காட்டிலும் தாழ்ந்த இழி குணமுடைய அடியேனைத் தானாக வந்து ஆட்கொண்டுவிட்டு, ஐயனே! இப்போது என்னை உன்னை விட்டு விலகிப் புறம்பே போகும்படி விட்டுவிடுவாயோ?
என்னை நோக்குவார் யாரே என்நான் செய்கேன் எம்பெருமான்: நீயும் என்னைக் கைவிட்டுவிட்டால், இவ்வுலகில் வேறு யார் தான் என்னைக் கருணையோடு நோக்குவார்கள்? என் எம்பெருமானே! இனி நான் வேறு என்ன தான் செய்வேன்?
பொன்னே திகழுந் திருமேனி எந்தாய் எங்குப் புகுவேனே: பசும்பொன் போல ஒளிவீசித் திகழும் திருமேனியை உடைய என் தந்தையே! உன்னை அன்றி வேறு எங்கே போய் நான் புகலிடம் அடைவேன்?
புகுவேன் எனதே நின்பாதம்
போற்றும் அடியாருள் நின்று
நகுவேன் பண்டு தோள்நோக்கி
நாணம் இல்லா நாயினேன்
நெகும்அன்பு இல்லை நினைக்காண
நீஆண்டருள அடியேனுந்
தகுவனே என் தன்மையே
எந்தாய் அந்தோ தரியேனே. (80)
புகுவேன் எனதே நின்பாதம் போற்றும் அடியாருள் நின்று: உன்னுடைய திருவடிகளைப் போற்றித் தொழும் மெய்யடியார்களின் கூட்டத்தில் அடியேனும் புகுந்து நிற்பேன்;
நகுவேன் பண்டு தோள்நோக்கி நாணம் இல்லா நாயினேன்: முன்னர் உலக இச்சைகளில் மூழ்கி என் தோள்களின் பெருமையைப் பார்த்துப் பூரித்துச் சிரித்த, வெட்கமே இல்லாத நாய் போன்ற அடியேன்...
நெகும்அன்பு இல்லை நினைக்காண நீஆண்டருள அடியேனுந் தகுவனே: உன்னைக் காண்பதற்கு உள்ளம் கசிந்து உருகும் உண்மை அன்பு என் நெஞ்சில் இல்லையே! அங்ஙனமாக, என்னை நீ ஆட்கொள்ளும் அளவுக்கு அடியேன் என்ன தகுதியுடையவனா?
என் தன்மையே எந்தாய் அந்தோ தரியேனே: என் தகுதியற்ற தன்மையை நினைத்தால், என் தந்தையே! ஐயோ, நெஞ்சம் தாங்காமல் துடிக்கின்றேனே!