திருச்சிற்றம்பலம்
வேத மொழியர் வெண்ணீற்றர் செம்மேனியர்
நாதப் பறையினர் அன்னே என்னும்
நாதப் பறையினர் நான்முகன் மாலுக்கும்
நாதர் இந்நாதனார் அன்னே என்னும். (4)
வேத மொழியர் வெண்ணீற்றர் செம்மேனியர்: இறைவன் வெறும் உருவம் மட்டுமல்ல, அவன் அறிவின் வடிவம் என்பதை இந்த வரி உணர்த்துகிறது. உலகிற்கு அறநெறிகளை வழங்கிய வேதங்களின் உட்பொருளாக விளங்குபவர் அவர். அதே சமயம், உலகப் பொருட்கள் அனைத்தும் ஒருநாள் அழிந்து சாம்பலாகும் என்ற நிலையாமையைத் தன் திருமேனியில் பூசியுள்ள வெண்ணீற்றின் மூலம் நமக்கு மௌனமாக உபதேசிக்கிறார். அந்த வெண்ணிற நீறு, அவருடைய செக்கச் சிவந்த திருமேனியில் படர்ந்திருப்பது, அறியாமை நீங்கி ஞான ஒளி வீசுவதைக் குறிக்கிறது.
நாதப் பறையினர் அன்னே என்னும்: இங்கே 'நாதப் பறை' என்பது இறைவனின் கையில் இருக்கும் உடுக்கையைக் குறிக்கும். பிரபஞ்சத்தின் இயக்கமே அந்த உடுக்கையிலிருந்து எழும் ஓங்கார நாதத்தில்தான் தொடங்குகிறது. அந்த ஆதி ஒலியை எழுப்பியபடி இறைவன் ஆடும் கோலத்தைக் காணும் ஒரு பக்தன், ஆச்சரியத்திலும் சொல்லொணா பக்தியிலும் திளைத்து, ஒரு குழந்தையைப் போலத் தன் தாயைப் பார்த்து "அன்னே!" என்று வியந்து கூப்பிடுகிறான். இறைவனின் பெருமை அத்தனைப் பிரம்மாண்டமானது என்பதே இதன் பொருள்.
நாதப் பறையினர் நான்முகன் மாலுக்கும்: அண்ட சராசரங்களையும் ஆட்டிப்படைக்கும் அந்த நாதத்திற்குச் சொந்தக்காரர், சாதாரணமானவர் அல்ல. படைப்புக் கடவுளான பிரம்மனும், காக்கும் கடவுளான திருமாலும் கூடத் தங்களின் அகந்தையால் தேடி அலைந்தபோது அவருக்குப் பிடிபடவில்லை. அதாவது, மிக உயர்ந்த பதவியில் இருப்பவர்களாலும், தர்க்க அறிவாலோ அல்லது அதிகாரத்தாலோ எட்ட முடியாத உன்னத நிலையில் அந்தப் பரம்பொருள் இருக்கிறார் என்பதை இவ்வரி விளக்குகிறது.
நாதர் இந்நாதனார் அன்னே என்னும்: தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனாய், தலைவர்களுக்கெல்லாம் தலைவனாய் (நாதர்) விளங்கும் அவரே நமக்கும் தலைவன் (நாதனார்). எட்ட முடியாத உயரத்தில் இருக்கும் அந்தப் பரம்பொருள், அன்புக்குக் கட்டுப்பட்டு நமக்கு மிக அருகில் வந்து அருள் புரிகிறாரே என்ற நெகிழ்ச்சியில், பக்தன் மீண்டும் "அன்னே!" என்று சரணடைகிறான். எஜமானனாக இருந்தாலும் அவர் தாயைப் போன்ற கருணை கொண்டவர் என்பதே இந்த வரியின் சாரமாகும்.
கண் அஞ்சனத்தர் கருணைக் கடலினர்
உள்நின்று உருக்குவர் அன்னே என்னும்
உள்நின்று உருக்கி உலப்புஇலா ஆனந்தக்
கண்ணீர் தருவரால் அன்னே என்னும். (8)
கண் அஞ்சனத்தர் கருணைக் கடலினர்: அழகிய மை தீட்டிய கண்களை உடையவன் இறைவன். அந்தக் கண்கள் வெறுமனே அழகுக்காக மட்டும் இல்லை; அவை கருணை பொழியும் கடலாகத் திகழ்கின்றன. ஒரு கடல் எப்படி எல்லையற்றதோ, அப்படியே இறைவனின் தயவும் அளவிட முடியாதது. அந்தப் பார்வையில் விழுந்த கணமே ஆன்மாவின் அறியாமை இருள் விலகத் தொடங்குகிறது.
உள்நின்று உருக்குவர் அன்னே என்னும்: இறைவன் எங்கோ வானத்திலோ அல்லது தூரத்திலோ இருப்பவன் அல்ல. அவன் நம் உள்ளத்தின் உள்ளே இருப்பவன். "உள்நின்று உருக்குதல்" என்பது மிகவும் ஆழமான அனுபவம். கல் போன்ற கடினமான மனத்தையும், தன் இருப்பால் மெழுகு போல உருகச் செய்பவன் அவர். அந்த அனுபவத்தின் தீவிரத்தால், தலைவியானவள் தன் தாயைப் பார்த்து வியப்போடு "அன்னையே!" என்று அழைக்கிறாள்.
உள்நின்று உருக்கி உலப்புஇலா ஆனந்தக் கண்ணீர் தருவரால் அன்னே என்னும்: உள்ளத்தை உருக்குவது எதற்காக? நம்மிடம் உள்ள ஆணவம், கன்மம் ஆகிய அழுக்குகளை நீக்கி, அங்கே வற்றாத பேரின்பத்தை நிரப்புவதற்காகவே. உலகியல் துக்கத்தால் வரும் கண்ணீர் கசப்பானது. ஆனால், இறைவனின் அருளால் வரும் இந்தக் கண்ணீர் "உலப்பு இலா" அதாவது அழிவற்ற பேரின்பத்தின் வெளிப்பாடு.
நித்த மணாளர் நிரம்ப அழகியர்
சித்தத்து இருப்பரால் அன்னே என்னும்
சித்தத்து இருப்பவர் தென்னன் பெருந்துறை
அத்தர் ஆனந்தரால் அன்னே என்னும். (12)
நித்த மணாளர் நிரம்ப அழகியர்: 'நித்த மணாளர்' என்றால் என்றும் அழியாத, எக்காலத்திலும் புதியவராகவே இருக்கும் நித்தியமான கணவர் என்று பொருள். 'நிரம்ப அழகியர்' என்பது அவரது பேரழகைக் குறிக்கிறது. உலகியல் அழகு காலப்போக்கில் மாறும், ஆனால் இறைவனின் திருவுருவ அழகோ எந்நாளும் குறையாதது, பூரணமானது.
சித்தத்து இருப்பரால் அன்னே என்னும்: அன்னையே! அந்தப் பேரழகர் எனது 'சித்தத்தில்' (மனதில்) பிரியாமல் வீற்றிருக்கிறார் என்று தலைவி வியந்து கூறுகிறாள். வெளியுலகில் தேட வேண்டிய அவசியமின்றி, என்னுள்ளேயே அவர் குடிபுகுந்துவிட்டார் என்பது இதன் உட்பொருள்.
சித்தத்து இருப்பவர் தென்னன் பெருந்துறை: என் மனதிற்குள் குடிகொண்டிருக்கும் அந்தப் பெருமான், தெற்கு திசையில் உள்ள 'திருப் பெருந்துறை' (ஆவுடையார் கோயில்) என்னும் புனிதத் தலத்தில் எழுந்தருளியிருப்பவர் ஆவார்.
அத்தர் ஆனந்தரால் அன்னே என்னும்: அன்னையே! அவர் எனக்குத் தந்தை போன்றவர் (அத்தர்), அதே சமயம் எனக்கு எல்லையற்ற பேரின்பத்தை (ஆனந்தத்தை) வழங்குபவராகவும் இருக்கிறார் என்று தலைவி நெகிழ்ந்து கூறுகிறாள்.
ஆடரப் பூண்உடைத் தோல்பொடிப் பூசிற்றுஓர்
வேடம் இருந்தவாறு அன்னே என்னும்
வேடம் இருந்தவா கண்டுகண்டு என்உள்ளம்
வாடும் இதுஎன்னே அன்னே என்னும். (16)
ஆடரப் பூண்உடைத் தோல்பொடிப் பூசிற்றுஓர்: இறைவன் ஆடுகின்ற பாம்புகளைத் தன் திருமேனியில் அணிகலன்களாகப் பூண்டுள்ளார். புலித்தோலை ஆடையாக உடுத்தியுள்ளார். சாம்பலை (நீறு) உடல் முழுவதும் பூசியுள்ளார். இத்தகைய ஒரு விசித்திரமான கோலத்தைக் கொண்டவர் அவர்.
வேடம் இருந்தவாறு அன்னே என்னும்: தாயே! அந்தப் பரம்பொருளின் கோலம் (வேடம்) இருந்த அழகைப் பார்! உலகமே வியக்கும் வண்ணம் ஒரு பித்தனைப் போல அவர் காட்சியளிக்கிறாரே என்று தலைவி ஆச்சரியப்படுகிறாள்.
வேடம் இருந்தவா கண்டுகண்டு என்உள்ளம்: அவருடைய அந்த விசித்திரமான, எளிமையான, அதேசமயம் கம்பீரமான கோலத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துப் பார்க்கிறேன். அந்த உருவம் என் கண்ணிலேயே நிற்கிறது.
வாடும் இதுஎன்னே அன்னே என்னும்: அவருடைய கோலத்தைக் காணக் காண, என் உள்ளம் உருகுகிறது; பிரிவாற்றாமையால் வாடுகிறது. ஏன் இப்படி என் மனம் அவர் வசமாகிறது என்று புரியவில்லை தாயே எனத் தலைவி தன் நிலையை விவரிக்கிறாள்.
நீண்ட கரத்தர் நெறிதரு குஞ்சியர்
பாண்டிநன் நாடரால் அன்னே என்னும்
பாண்டிநன் நாடர் பரந்துஎழு சிந்தையை
ஆண்டன்பு செய்வரால் அன்னே என்னும். (20)
நீண்ட கரத்தர் நெறிதரு குஞ்சியர்: "அன்னையே! அந்தப் பெருமான் நீண்ட கைகளைக் கொண்டவர்; சுருண்ட தலைமுடியை உடையவர்" என்று தலைவி வியக்கிறாள். 'நீண்ட கரங்கள்' என்பது சிவபெருமானின் எல்லையற்ற ஆற்றலையும், தன்னை நாடி வரும் பக்தர்களுக்கு வாரி வழங்கும் கொடைத் தன்மையையும் குறிக்கிறது. 'நெறிதரு குஞ்சி' என்பது அவனது அழகிய சடாமுடியைக் குறிக்கிறது.
பாண்டிநன் நாடரால் அன்னே என்னும்: அவர் வளமான பாண்டிய நாட்டைச் சேர்ந்தவர். இங்கு 'பாண்டிய நாடு' என்பது வெறும் புவியியல் எல்லை அல்ல; அது மதுரையில் சொக்கநாதராக எழுந்தருளி அடியவர்களுக்கு அருள்பாலித்த இறைவனின் கருணைப் பூமியைக் குறிக்கிறது
பரந்துஎழு சிந்தையை ஆண்டன்பு செய்வரால் அன்னே என்னும்: நம்முடைய மனம் என்பது ஒரு நிலையில் நில்லாமல் பல திசைகளிலும் சிதறி ஓடக்கூடியது (பரந்து எழு சிந்தை). அவ்வாறு அலைபாயும் மனதை, வேறெங்கும் செல்லவிடாமல் தடுத்து, தன் வசப்படுத்தி, அதில் அன்பைச் செலுத்தி ஆட்கொள்பவர் அவர். இதைக் கண்டு நெகிழ்ந்து "அன்னே!" எனத் துதிக்கிறாள் தோழி.
உன்னற்கு அரியசீர் உத்தர மங்கையர்
மன்னுவது என்நெஞ்சில் அன்னே என்னும்
மன்னுவது என்நெஞ்சில் மால்அயன் காண்கிலார்
என்ன அதிசயம் அன்னே என்னும். (24)
உன்னற்கு அரியசீர் உத்தர மங்கையர்: உன்னற்கு அரிய" என்பது நம்முடைய மனம், வாக்கு, காயம் ஆகிய மூன்றிற்கும் எட்டாதவன் என்பதைக் குறிக்கும். அண்ட சராசரங்களையும் கடந்த அந்தப் பரம்பொருள், அடியவர்களுக்காகத் திருஉத்தரகோசமங்கையில் ஒரு வடிவம் கொண்டு எழுந்தருளியுள்ளான்
மன்னுவது என்நெஞ்சில் அன்னே என்னும்: மன்னுவது" என்றால் தற்காலிகமாக வந்து போவது அல்ல, அங்கேயே நிலையாகக் குடிபுகுவது. எத்தனையோ பெரிய கோயில்கள் இருக்க, தகுதியற்ற என் சிறிய இதயத்தை அவன் தனது கருவறையாகத் தேர்ந்தெடுத்துவிட்டானே, அந்தப் பெருமான் நிலைபெற்றுத் தங்கியிருப்பது என் நெஞ்சில்தான், தாயே! என்று வியக்கிறார்.
மன்னுவது என்நெஞ்சில் மால்அயன் காண்கிலார்: இது 'லிங்கோத்பவர்' வரலாற்றைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. செருக்கோடு தேடிய பிரம்மனுக்கும் (அயன்), தேடிய திருமாலுக்கும் (மால்) அகப்படாத அந்தப் பேரொளி, அன்பினால் உருகும் ஒரு சாதாரண அடியவனின் இதயத்தில் மிக எளிதாக வந்து அமர்ந்துவிட்டது. அதிகாரத்தால் அடைய முடியாதவன் அன்பால் பிடிபடுகிறான்.
என்ன அதிசயம் அன்னே என்னும்: உலகைப் படைத்தவர்களுக்கே தெரியாத ரகசியம், எனக்குள் வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது. ஒரு துளிக்குள் மகாசமுத்திரம் அடங்கியது போன்ற இந்த முரண்பாடான கருணையை 'அதிசயம்' என்கிறார் மணிவாசகர்.
வெள்ளைக் கலிங்கத்தர் வெண்திரு முண்டத்தர்
பள்ளிக் குப்பாயத்தர் அன்னே என்னும்
பள்ளிக் குப்பாயத்தர் பாய்பரி மேற்கொண்டுஎன்
உள்ளம் கவர்வரால் அன்னே என்னும். (28)
வெள்ளைக் கலிங்கத்தர் வெண்திரு முண்டத்தர்: இறைவன் மதுரையில் குதிரைச் சேவகனாக வந்தபோது, சிவந்த மேனியில் எடுப்பாகத் தெரியும் வகையில் வெண்ணிற ஆடை (கலிங்கம்) அணிந்து வந்தான். "வெண்திரு முண்டம்" என்பது அவனது நெற்றியில் துலங்கிய மூன்று வரித் திருநீற்றின் பொலிவைக் குறிக்கிறது.
பள்ளிக் குப்பாயத்தர் அன்னே என்னும்: "குப்பாயம்" என்பது போர் வீரர்கள் அணியும் சட்டை. "பள்ளி" என்பது இங்கு அழகிய அல்லது நேர்த்தியான வேலைப்பாடுகளைக் குறிக்கிறது. இத்தகைய எளிய கோலத்தில் அந்தப் பரம்பொருள் வந்திருப்பதை எண்ணித் தலைவி "அன்னே!" என்று பரவசப்படுகிறாள்.
பள்ளிக் குப்பாயத்தர் பாய்பரி மேற்கொண்டுஎன்: இறைவன் வெறும் குதிரை வீரனாக நிற்கவில்லை; பாண்டிய மன்னனுக்குக் கொடுப்பதற்காகத் துள்ளிக் குதிக்கும் (பாய்பரி) குதிரையின் மேல் கம்பீரமாக அமர்ந்து ஊர்வலம் வருகிறார்.
உள்ளம் கவர்வரால் அன்னே என்னும்: அவர் குதிரைகளை விற்க வந்த வணிகராகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அடியவர் உள்ளத்தைக் கவர வந்த பரம்பொருள். ஒரு சிறு பெண்ணின் உள்ளம் கவரப்படுவது போல, என் ஆன்மா அவனது அழகிலும் கருணையிலும் முழுமையாகச் சரணடைந்துவிட்டது என்பதே இதன் உட்பொருள்.
தாளி அறுகினர் சந்தனச் சாந்தினர்
ஆள்எம்மை ஆள்வரால் அன்னே என்னும்
ஆள்எம்மை ஆளும் அடிகளார் தம்கையில்
தாளம் இருந்தவாறு அன்னே என்னும். (32)
தாளி அறுகினர் சந்தனச் சாந்தினர்: தாளி மலர் மற்றும் அறுகம்புல்லைத் தன் திருமுடியில் (சடையில்) சூடியிருப்பவர்; நறுமணம் மிக்க சந்தனக் கலவையைப் பூசிய மார்பை உடையவர். (இது இறைவனின் எளிமையையும் மங்கலமான கோலத்தையும் குறிக்கிறது)
ஆள்எம்மை ஆள்வரால் அன்னே என்னும்: "அம்மா! இத்தகைய அழகும் அருளும் கொண்டவர் அல்லவா நம்மை அடிமையாகக் கொண்டு ஆள்பவர்" என்று தலைவி (தோழி) வியந்து கூறுகிறாள். (இறைவன் நம் ஆன்மாவின் எஜமானன் என்பதை இது உணர்த்துகிறது).
ஆள்எம்மை ஆளும் அடிகளார் தம்கையில்: நம்மைத் தன் அருளால் ஆட்கொள்கின்ற அந்தப் பெருமானுடைய திருக்கைகளில்...
தாளம் இருந்தவாறு அன்னே என்னும்: "அம்மா! அந்தத் தாளக் கருவி எவ்வளவு அழகாகப் பொருந்தி இருக்கிறது பார்" என்று வியக்கிறாள். (இறைவன் ஆடும் அந்தத் தாளத்தின் லயத்தில்தான் இப்பிரபஞ்சமே இயங்குகிறது என்பது இதன் உட்பொருள்).
தையல்ஓர் பங்கினர் தாபத வேடத்தர்
ஐயம் புகுவரால் அன்னே என்னும்
ஐயம் புகுந்தவர் போதலும் என்உள்ளம்
நையும்இது என்னே அன்னே என்னும். (36)
தையல்ஓர் பங்கினர் தாபத வேடத்தர்: ஒரு பெண்ணைத் (உமையவளை) தனது உடலில் ஒரு பாகமாகக் கொண்டவர் சிவபெருமான்; அத்தகைய ஆற்றல் மிக்கவர் இன்று ஒரு தவக்கோலம் பூண்டு (பிச்சாடனராக) வந்து நிற்கிறார்.
ஐயம் புகுவரால் அன்னே என்னும்: "அம்மா! இவ்வளவு பெரிய கோலத்தைக் கொண்டவர், நம் வீட்டு வாசலில் யாசகம் (ஐயம்) கேட்டு வந்து நிற்கிறாரே!" என்று வியந்து திகைக்கிறாள் தலைவி (ஆன்மா).
ஐயம் புகுந்தவர் போதலும் என்உள்ளம்: வாசலில் யாசகம் கேட்டு வந்தவர், அதை வாங்கிக்கொண்டு அவ்விடத்தை விட்டுச் சென்றாரோ இல்லையோ, என் உள்ளமும் அவரோடு கூடவே சென்றுவிட்டது.
நையும்இது என்னே அன்னே என்னும்: அவர் சென்ற பிறகு என் மனம் வாடுகின்றது, உருகுன்றது; "அம்மா! இது என்ன மாயம்? ஏன் என் உள்ளம் இப்படித் தவிக்கிறது?" என்று தன் உணர்வைச் சொல்ல முடியாமல் ஆன்மா தவிப்பதையே இப்பாடல் குறிக்கிறது.
கொன்றை மதியமும் கூவிள மத்தமும்
துன்றிய சென்னியர் அன்னே என்னும்
துன்றிய சென்னியின் மத்தம் உன்மத்தமே
இன்றுஎனக்கு ஆனவாறு என்னே என்னும். (40)
கொன்றை மதியமும் கூவிள மத்தமும்: சிவபெருமான் தனது திருமுடியில் சூடியுள்ள அடையாளங்களை இந்தப் பாடல் வரி பட்டியலிடுகிறது. பொன் போன்ற மஞ்சள் நிறமுடைய கொன்றை மலர்களையும், குளிர்ச்சி பொருந்திய பிறைச்சந்திரனையும், திருவருளுக்கு அடையாளமான வில்வ இலைகளையும் (கூவிளம்), மயக்கம் தரும் இயல்புடைய ஊமத்தம்பூவையும் அவர் தனது சடையில் அணிந்துள்ளார். இறைவன் எளிய மலர்களையும், தேய்ந்த சந்திரனையும் கூடத் தன் தலையில் ஏற்றுப் பெருமைப்படுத்துகிறான் என்பது இதன் உட்பொருள்.
துன்றிய சென்னியர் அன்னே என்னும்: மேலே சொன்ன பொருட்கள் அனைத்தும் நெருக்கமாக (துன்றிய) அமைந்த சடாமுடியை (சென்னி) உடையவர் சிவபெருமான். "அம்மா! அத்தகைய சடைமுடியை உடையவர் இதோ என் முன்னே நிற்கின்றாரே!" என்று அந்தத் தலைவி (பக்தை) தன் தாயிடம் வியந்து கூறுகிறாள். இங்கு 'அன்னே' என்பது நெருக்கமான ஒருவரிடம் தன் மன உணர்வைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் சொல்லாகும்.
துன்றிய சென்னியின் மத்தம் உன்மத்தமே: சிவபெருமானின் சடையில் நெருக்கமாக இருக்கும் அந்த ஊமத்தம்பூ (மத்தம்), அதைப் பார்த்த எனக்குள் ஒரு பெரிய பித்தத்தை (உன்மத்தம் - இறை கிறுக்கு) உண்டாக்கிவிட்டது. ஊமத்தம்பூ மயக்கம் தரக்கூடியது; ஆனால் இறைவனின் தலையில் இருக்கும் அந்த மலரோ, உலக மயக்கத்தைத் தெளிவித்து இறைவனை மட்டுமே நினைக்கச் செய்யும் "அருள் மயக்கத்தை" தந்துவிட்டது என்று பொருள்.
இன்றுஎனக்கு ஆனவாறு என்னே என்னும்: "இன்று எனக்கு நேர்ந்துள்ள இந்த நிலை என்னே வியப்பானது!" என்று அவள் ஆச்சரியப்படுகிறாள். நேற்று வரை உலகப் பொருட்களின் மீது பற்று கொண்டிருந்த எனக்கு, இன்று அந்தச் சிவபெருமானின் திருவுருவைக் கண்டதும் ஏன் இப்படி ஒரு பேரானந்தப் பித்து பிடித்துவிட்டது? எனக்கும் அவனுக்கும் என்ன தொடர்பு? என்று தன் நிலை அறியாது அந்தப் பக்தை திகைக்கிறாள். இது ஆன்மீக அனுபவத்தின் உச்சகட்ட வியப்பைக் குறிக்கிறது.