திருச்சிற்றம்பலம்
இருகை யானையை ஒத்திருந்து என்உளக்
கருவை யான்கண்டிலேன் கண்டது எவ்வமே
வருக என்று பணித்தனை வான் உளோர்க்கு
ஒருவனே கிற்றிலேன் கிற்பன் உண்ணவே. (4)
இருகை யானையை ஒத்திருந்து என்உளக் கருவை யான்கண்டிலேன் கண்டது எவ்வமே: இரண்டு தும்பிக்கைகளை உடைய யானையைப் போல அகந்தையினாலும் இருவகை வினைகளினாலும் மயங்கி நின்று, என் உள்ளத்தில் எழுந்த கருப்பொருளாகிய இறைவனைக் காணாமல் போனேன்; நான் கண்டதெல்லாம் துன்பத்தையே!
வருக என்று பணித்தனை வான் உளோர்க்கு ஒருவனே கிற்றிலேன் கிற்பன் உண்ணவே: விண்ணுலகத் தேவர்களுக்கெல்லாம் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவனே! "என்னுடன் வருக" என்று நீ அருளிக் கூப்பிட்டும், உன்னோடு வர இயலாதவனானேன்; ஆனால், என் உடலை வளர்க்க உண்பதற்கு மட்டும் என்னால் நன்றாக முடிகிறது!
உண்டுஓர் ஒண்பொருள் என்று உணர்வார்க்கு எலாம்
பெண்டிர் ஆண்அலி என்அறி ஒண்கிலை
தொண்டனேற்கு உள்ளவா வந்து தோன்றினாய்
கண்டுங் கண்டிலேன் என்னகண் மாயமே. (8)
உண்டுஓர் ஒண்பொருள் என்று உணர்வார்க்கு எலாம் பெண்டிர் ஆண்அலி என்அறி ஒண்கிலை: "உலகில் எல்லாவற்றிற்கும் மேலான ஒப்பற்ற பேரொளிப் பொருள் ஒன்று உண்டு" என்று உணர்ந்து போற்றுபவர்களுக்கெல்லாம், அப்பொருள் பெண் என்றோ, ஆண் என்றோ, அலி என்றோ வரம்பறுத்து அறிந்துகொள்ள முடியாதபடி நிற்பவனே!
தொண்டனேற்கு உள்ளவா வந்து தோன்றினாய் கண்டுங் கண்டிலேன் என்னகண் மாயமே: அத்தகு பேரொளியான நீ, எளிய தொண்டனாகிய எனக்கு உண்மையிலேயே நேரில் வந்து காட்சி தந்தருளினாய்; அப்படி உன்னைக் கண்ணாரக் கண்டும், என் மூடத்தனத்தால் உன்னை இடைவிடாது பற்றிப் பிடிக்காமல் இழந்துவிட்டேனே! என் கண்களை மறைத்த இந்த அறியாமை மாயம்தான் என்னே!
மேலை வானவரும் அறியாதது ஓர்
கோலமே எனை ஆட்கொண்ட கூத்தனே
ஞாலமே விசும்பே இவை வந்துபோம்
காலமே உனை என்றுகொல் காண்பதே. (12)
மேலை வானவரும் அறியாதது ஓர் கோலமே எனை ஆட்கொண்ட கூத்தனே: மேலுலகத்தில் வாழும் பிரம்மன், விஷ்ணு, இந்திரன் முதலான தேவர்களாலும் கண்டறிய முடியாத ஒப்பற்ற வடிவத்தைக் கொண்டவனே! அடியேனை அடிமையாக ஏற்று ஆட்கொண்ட ஆனந்தக் கூத்தனே!
ஞாலமே விசும்பே இவை வந்துபோம் காலமே உனை என்றுகொல் காண்பதே: மண்ணுலகமாகவும், விண்ணுலகமாகவும், இவற்றில் தோன்றி அழியும் பொருட்கள் அனைத்தும் வந்துபோகும் கால வடிவமாகவும் விளங்கும் எம்பெருமானே! உன்னை மீண்டும் எந்நாளில் கண்ணாரக் காண்பேனோ?
காணலாம் பரமேகட்கு இறந்தது ஓர்
வாண்நிலாப் பொருளே இங்குஓர் பார்ப்புஎனப்
பாணனேன் படிற்றுஆக்கையை விட்டுஉனைப்
பூணுமாறு அறியேன் புலன் போற்றியே. (16)
காணலாம் பரமேகட்கு இறந்தது ஓர் வாண்நிலாப் பொருளே இங்குஓர் பார்ப்புஎனப்: ஊனக்கண்களால் காண இயலாத நிலைக்கு அப்பால் விளங்குகின்ற ஒப்பற்ற ஒளிரும் பேரொளிப் பொருளே! கூட்டில் உள்ள ஒரு பறவையின் குஞ்சைப் போல உடம்பில் அடைபட்டு நிற்கும்...
பாணனேன் படிற்றுஆக்கையை விட்டுஉனைப் பூணுமாறு அறியேன் புலன் போற்றியே: இசை பாடும் பாணனைப் போன்ற அடியேனுடைய இந்த வஞ்சக உடம்பை நீத்து, உன் திருவடிகளை அடைந்து பொருந்துவதற்குரிய வழியை அறியாதவனாய், ஐம்புலன்களின் வழியிலேயே சென்று அவைகளைப் போற்றி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றேனே!
போற்றி என்றும் புரண்டும் புகழ்ந்தும்நின்று
ஆற்றல் மிக்கஅன்பால் அழைக் கின்றிலேன்
ஏற்று வந்துஎதிர் தாமரைத் தாள்உறும்
கூற்றம் அன்னதுஓர் கொள்கைஎன் கொள்கையே. (20)
போற்றி என்றும் புரண்டும் புகழ்ந்தும்நின்று ஆற்றல் மிக்கஅன்பால் அழைக் கின்றிலேன்: "போற்றி! போற்றி!" என்று உன்னைத் துதித்தும், தரையில் விழுந்து புரண்டெழுந்தும், உன் திருப்புகழைப் பாடியும், பேரன்பின் பெருக்கோடு உன்னை யான் அழைக்கவில்லை;
ஏற்று வந்துஎதிர் தாமரைத் தாள்உறும் கூற்றம் அன்னதுஓர் கொள்கைஎன் கொள்கையே: ஆனால், எருமை மீது ஏறி எதிரே வந்து உயிரைக் கவரத் தன் தாமரை போன்ற திருவடிகளை ஊன்றும் இயமனின் தன்மையைப் போன்றதொரு பிடிவாதக் கொள்கையை அல்லவோ என் மனம் கொண்டிருக்கிறது!
கொள்ளுங் கில்எனை அன்பரின் கூய்ப்பணி
கள்ளும் வண்டும் அறாமலர்க் கொன்றையான்
நள்ளுங் கீழுளும் மேலுளும் யாவுளும்
எள்ளும் எண்ணெயும் போல்நின்ற எந்தையே. (24)
கொள்ளுங் கில்எனை அன்பரின் கூய்ப்பணி: உன் மெய்யன்பர்களின் கூட்டத்தில் அடியேனையும் ஒரு பொருளாக ஏற்றுக்கொண்டு, "இங்கு வருக" என்று அழைத்து அருட்பணி அளித்தருள்வாயாக!
கள்ளும் வண்டும் அறாமலர்க் கொன்றையான்: தேன் வழியும் கொன்றை மலர்களையும், அத்தேனை உண்பதற்கு நீங்காது மொய்க்கும் வண்டுகளையும் உடைய திருச்சடை முடி கொண்டவனே!
நள்ளுங் கீழுளும் மேலுளும் யாவுளும்: பொருட்களின் நடுவிலும், கீழ் உலகத்திலும், மேல் உலகத்திலும், இன்னும் எங்குமுள்ள அனைத்துப் பொருட்களின் உள்ளும் புறமும்...
எள்ளும் எண்ணெயும் போல்நின்ற எந்தையே: எள்ளுக்குள் எண்ணெய் மறைந்து கலந்திருப்பது போல, உலகெங்கும் நீக்கமற எங்கும் நிறைந்திருக்கும் என் தந்தையே!
எந்தையாய் எம்பிரான் மற்றும் யாவர்க்குந்
தந்தை தாய் தம்பிரான்தனக்கு அஃதிலான்
முந்தி என்னுள் புகுந்தனன் யாவருஞ்
சிந்தை யாலும் அறிவுஅருஞ் செல்வனே. (28)
எந்தையாய் எம்பிரான் மற்றும் யாவர்க்குந் தந்தை தாய் தம்பிரான்: எனக்குத் தந்தையாகவும், என் தலைவனாகவும் உள்ளவன்; மேலும் உலகிலுள்ள உயிர்கள் எல்லாவற்றிற்கும் தந்தையாகவும், தாயாகவும், ஒப்பற்ற தலைவனாகவும் விளங்கக்கூடியவன்...
தனக்கு அஃதிலான் முந்தி என்னுள் புகுந்தனன்: ஆனால் தனக்கு என்று ஒரு தந்தையோ, தாயோ, தலைவனோ இல்லாதவன். அத்தகைய இறைவன், நான் நினைப்பதற்கு முன்பாகவே என் உள்ளத்தில் தாமாக வந்து புகுந்தருளினான்!
யாவருஞ் சிந்தை யாலும் அறிவுஅருஞ் செல்வனே: எவராலும் தங்களின் எண்ணங்களாலும் அறிவாலும் வரம்பறுத்து அறிய முடியாத பேரருட் பெருஞ்செல்வமாக விளங்கும் சிவபெருமானே அவன்!
செல்வம் நல்குரவுஇன்றி விண்ணோர்புழுப்
புல்வரம்பு இன்றி யார்க்கும் அரும்பொருள்
எல்லை இல்கழல் கண்டும் பிரிந்தனன்
கல்வகை மனத்தேன் பட்ட கட்டமே. (32)
செல்வம் நல்குரவுஇன்றி விண்ணோர்புழுப் புல்வரம்பு இன்றி யார்க்கும் அரும்பொருள்: செல்வந்தர் என்றோ, வறியவர் என்றோ, தேவர்கள் என்றோ, புழு என்றோ, புல் என்றோ எந்த வேறுபாடும் எல்லையும் இல்லாமல், அனைவராலும் அறிவதற்கு அரிய ஒப்பற்ற பேரொளிப் பொருளாக விளங்குபவன் சிவபெருமான்.
எல்லை இல்கழல் கண்டும் பிரிந்தனன் கல்வகை மனத்தேன் பட்ட கட்டமே: அளவிட முடியாத பெருமையுடைய அவனுடைய வீரக்கழல் அணிந்த திருவடிகளைக் கண்ணாரக் கண்ட பிறகும், அவனைப் பிரிந்து வாழ்கின்றேனே! கல் போன்ற கடினமான மனதைக் கொண்ட அடியேன் அனுபவிக்கும் இத்துன்பம்தான் என்னே!
கட்டு அறுத்து எனைஆண்டு கண்ணாரநீறு
இட்ட அன்பரொடு யாவருங் காணவே
பட்டி மண்டபம் ஏற்றினை ஏற்றினை
எட்டி னோடு இரண்டும் அறியேனையே. (36)
கட்டு அறுத்து எனைஆண்டு கண்ணாரநீறு இட்ட அன்பரொடு யாவருங் காணவே: என் பிறவித் தளைகளாகிய பாசக்கட்டுகளை அறுத்தெறிந்து என்னை ஆட்கொண்டு, கண்கள் குளிரக் திருநீறு அணிந்த மெய்யன்பர்களோடு உலகோர் அனைவரும் காணும்படியாக...
பட்டி மண்டபம் ஏற்றினை ஏற்றினை எட்டி னோடு இரண்டும் அறியேனையே: 'எட்டோடு இரண்டு' என்னும் அடிப்படை ஆன்மீக உண்மையையோ கூட அறிந்திராத அடியேனை, விவாதங்கள் நடைபெறும் பட்டிமண்டபத்தில் ஏற்றினாய்; பெருமைமிக்க சிவஞான அவையில் வீற்றிருக்கச் செய்து உயர்த்திவிட்டாயே!
அறிவனே அமுதே அடி நாயினேன்
அறிவனாகக் கொண்டோ எனை ஆண்டது
அறிவிலாமை அன்றே கண்டது ஆண்டநாள்
அறிவனோ அல்லனோ அருள் ஈசனே. (40)
அறிவனே அமுதே அடி நாயினேன் அறிவனாகக் கொண்டோ எனை ஆண்டது: எல்லா அறிவின் வடிவமாகத் திகழ்பவனே! பேரின்ப அமுதமே! நாய் போன்ற அடியேனை, 'இவன் பேரறிவுடையவன்' என்று கருதியா நீ ஆட்கொண்டாய்?
அறிவிலாமை அன்றே கண்டது ஆண்டநாள் அறிவனோ அல்லனோ அருள் ஈசனே: என்னை ஆட்கொண்ட அந்தப் பெருநாளிலேயே என் பேரறியாமையைக் கண்டுவிட்டாயே! கருணைமிக்க ஈசனே, அப்படி இருந்தும் என்னை அறிஞன் என்று கருதியா அல்லது அறிவில்லாதவன் என்று கருதியா ஆட்கொண்டாய்?