திருச்சிற்றம்பலம்
மின்நேர் அனைய பூங்கழல்கள்
அடைந்தார் கடந்தார் வியன்உலகம்
பொன்நேர் அனைய மலர்கொண்டு
போற்றா நின்றார் அமரர்எல்லாம்
கல்நேர் அனைய மனக்கடையாய்க்
கழிப்புண்டு அவலக் கடல்வீழ்ந்த
என்நேர் அனையேன் இனிஉன்னைக்
கூடும் வண்ணம் இயம்பாயே. (8)
மின்நேர் அனைய பூங்கழல்கள் அடைந்தார் கடந்தார் வியன்உலகம்: மின் ஒளி போன்று சுடர்மிகும் மலர் போன்ற உனது திருவடிகளைத் தஞ்சம் என்று அடைந்த அடியார்கள், அகன்ற மாயா பிரபஞ்சத்தின் பிறவி எல்லையைக் கடந்து முத்தி எய்தினார்கள்.
பொன்நேர் அனைய மலர்கொண்டு போற்றா நின்றார் அமரர்எல்லாம்: பொன்னைப் போன்ற பொலிவுமிக்க மலர்களைக் கரங்களில் ஏந்தி, தேவர்கள் அனைவரும் உன்னை இடைவிடாது போற்றித் துதித்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்.
கல்நேர் அனைய மனக்கடையாய்க் கழிப்புண்டு அவலக் கடல்வீழ்ந்த: ஆனால், கல்லுக்கு ஒப்பான இளகாத கடின மனத்தைக் கொண்ட கடைப்பட்டவனாய், உனது அருளிலிருந்து ஒதுக்கித் தள்ளப்பட்டு, பிறவித் துயராகிய துன்பக் கடலில் வீழ்ந்து கிடக்கும்.
என்நேர் அனையேன் இனிஉன்னைக் கூடும் வண்ணம் இயம்பாயே: என்னை மட்டுமே ஒத்த பெருந்தகையற்ற பாவியாகிய யான், இனி உனது திருவடிக் கலப்பைப் பெற்று உய்யும் உபாயத்தை அடியேனுக்கு அருள்செய்து உரைத்தருள வேண்டும்!
என்னால் அறியாப் பதம்தந்தாய்
யான்அது அறியாதே கெட்டேன்
உன்னால் ஒன்றும் குறைவுஇல்லை
உடையாய் அடிமைக்கு ஆர்என்பேன்
பன்னாள் உன்னைப் பணிந்து ஏத்தும்
பழைய அடியரொடுங் கூடாது,
என் நாயகமே பிற்பட்டு இங்கு
இருந்தேன் நோய்க்கு விருந்தாயே. (16)
என்னால் அறியாப் பதம்தந்தாய் யான்அது அறியாதே கெட்டேன்: என் சிற்றறிவால் உய்த்து உணர முடியாத சிவ-சாயுச்சியப் பேறாகிய உயர்ந்த முத்தி நிலையை அடியேனுக்கு அருளினாய்; ஆனால், அடியேன் உனது அருளதிஷ்டானத்தின் பெருமையை உணர்ந்து கொள்ளாமல் தற்போதத்தால் அறியாமையில் வீழ்ந்து கெட்டேன்.
உன்னால் ஒன்றும் குறைவுஇல்லை உடையாய் அடிமைக்கு ஆர்என்பேன்: என்னை உடையவனே! உன் அநுக்கிரகப் பக்கத்தில் எந்தவொரு குறையும் இல்லை; அடியேனின் அஞ்ஞானத்தால் வந்த பிழைக்கே அல்லாமல், என்னை ஆட்கொண்ட உன்னை விட்டு வேறெவரிடம் போய் என் குறைகளை முறையிடுவேன்?
பன்னாள் உன்னைப் பணிந்து ஏத்தும் பழைய அடியரொடுங் கூடாது: நெடுங்காலமாக உன்னை மனமொழி மெய்களால் இடைவிடாது போற்றி வழிபடும் பழ அடியார்களின் திருக்கூட்டத்தில் அத்துவிதமாய் இணைந்து நிற்காமல்;
என் நாயகமே பிற்பட்டு இங்கு இருந்தேன் நோய்க்கு விருந்தாயே: என் தலைவனே! அடியார்கள் அனைவரும் முத்திப் பேறு எய்தி உன்னோடு ஒன்றிவிட, அடியேன் மட்டும் தகுதியின்மையால் பின் தங்கிப் பிறவிப் பிணிக்கு இரையாகி இவ்வுலகில் தவிக்கின்றேனே!
சீலம் இன்றி நோன்புஇன்றிச்
செறிவே இன்றி அறிவுஇன்றித்
தோலின் பாவைக் கூத்தாட்டாய்ச்
சுழன்று விழுந்து கிடப்பேனை
மாலும் காட்டி வழிகாட்டி
வாரா உலக நெறிஏறக்
கோலம் காட்டி ஆண்டானைக்
கொடியேன் என்றோ கூடுவதே. (24)
சீலம் இன்றி நோன்புஇன்றிச் செறிவே இன்றி அறிவுஇன்றித்: நற்பொழுக்கச் சீலம் ஒன்றும் இல்லாமலும், தவ நோன்புகள் இல்லாமலும், மன அடக்கச் செறிவு இல்லாமலும், பதிப்பொருளை உணரும் மெய்யறிவு இல்லாமலும்.
தோலின் பாவைக் கூத்தாட்டாய்ச் சுழன்று விழுந்து கிடப்பேனை: தோலால் செய்யப்பட்ட பாவையை ஆட்டுவிக்கும் கூத்தைப்போல, மாயா விகாரங்களினாலும் புலன்களினாலும் அலைக்கழிக்கப்பட்டுப் பிறவிச் சுழலிலே வீழ்ந்து கிடந்த அடியேனை;
மாலும் காட்டி வழிகாட்டி வாரா உலக நெறிஏறக்: தன்மீது பேரன்பை மூட்டி, முத்திக்குரிய சிவஞான வழியைக் காட்டி, மீண்டும் பிறந்து வாராத பரமுத்தி உலக நிலைக்கு அடியேனை உயர்த்தும் பொருட்டு;
கோலம் காட்டி ஆண்டானைக் கொடியேன் என்றோ கூடுவதே: குருவடிவாகிய தன் அருட்கோலத்தைக் காட்டித் தடுத்தாட்கொண்ட பெருமானை, கொடிய மனத்தினனாகிய யான் மீண்டும் எந்நாளில் முழுமையாக அத்துவிதமாய் ஒன்றிச் சேர்வேனோ!
கெடுவேன் கெடுமா கெடுகின்றேன்
கேடு இலாதாய் பழிகொண்டாய்
படுவேன் படுவது எல்லாம்நான்
பட்டால் பின்னைப் பயன்என்னே
கொடுமா நரகத்து அழுந்தாமே
காத்து ஆட்கொள்ளும் குருமணியே
நடுவாய் நில்லாது ஒழிந்தக்கால்
நன்றோ எங்கள் நாயகமே. (32)
கெடுவேன் கெடுமா கெடுகின்றேன் கேடு இலாதாய் பழிகொண்டாய்: ஆன்ம கெடுதியடையவிருந்த அடியேன், பிறவித் துயரில் அழியும் வழியிலேயே தொடர்ந்து அழிகின்றேன்; எக்காலத்தும் எவ்விதக் கேடும் அற்ற பெருமானே! 'ஆட்கொண்ட அடியனைப் பிறவியில் வீழவிட்டுவிட்டான்' என்னும் உலகத்தாரின் பழிச்சொல்லை உனக்கு நீயே தேடிக்கொண்டாய்!
படுவேன் படுவது எல்லாம்நான் பட்டால் பின்னைப் பயன்என்னே: அறியாமையால் படவேண்டிய பிறவித்துன்பங்கள் அனைத்தையும் அடியேனே அனுபவித்து அழிந்துவிட்டால், உனது அகாரன அருளால் என்னை ஆட்கொண்டதில் பின்னர் என்ன பயன் இருக்கப் போகிறது?
கொடுமா நரகத்து அழுந்தாமே காத்து ஆட்கொள்ளும் குருமணியே: கொடிய பெரிய பிறவியாகிய நரகத்தில் விழுந்து மூழ்கிவிடாதவாறு, அடியேனைக் தடுத்துக் காத்து ஆட்கொண்டருளிய சிவஞானச் சுடர்மணி போன்ற சற்குருவே!
நடுவாய் நில்லாது ஒழிந்தக்கால் நன்றோ எங்கள் நாயகமே: எம் எஜமானனே! உனது அருளதிஷ்டான நியதியில் நடுவுநிலைமையோடு நின்று என்னை ஆட்கொள்ளாது கைவிட்டால், அது உனது பெருந்தகைமைக்கு அழகோ?
தாயாய் முலையைத் தருவானே
தாராது ஒழிந்தால் சவலையாய்
நாயேன் கழிந்து போவேனோ
நம்பி இனித்தான் நல்குதியே
தாயே என்றுஉன் தாள்அடைந்தேன்
தயாநீ என்பால் இல்லையே
நாயேன் அடிமை உடன்ஆக
ஆண்டாய் நான்தான் வேண்டாவோ. (40)
தாயாய் முலையைத் தருவானே தாராது ஒழிந்தால் சவலையாய்: பெற்ற தாயைப் போல முன்னின்று தன் ஞானப் பாலை ஊட்டுகின்ற பெருமானே! அமுதாகிய அவ்வருளைத் தராது கைவிட்டால், மெலிந்த குழந்தையைப் போல;
நாயேன் கழிந்து போவேனோ நம்பி இனித்தான் நல்குதியே: நாயினும் கடைப்பட்ட அடியேன் ஞானப் பசியால் மெலிந்து அழிந்து போவேனோ? பரிபூரணனான நம்பியே! இனிமேலாவது உனது அருளை அடியேனுக்குத் தந்தருள வேண்டும்!
தாயே என்றுஉன் தாள்அடைந்தேன் தயாநீ என்பால் இல்லையே: தாயினும் சிறந்த தயாபரனே என்று உனது திருவடிகளைத் தஞ்சமடைந்தேன்; அங்ஙனம் இருந்தும் உனது அருட்கருணை அடியேன் மீது ஏன் தோன்றவில்லையோ?
நாயேன் அடிமை உடன்ஆக ஆண்டாய் நான்தான் வேண்டாவோ: நாயேனை உனக்குத் தொண்டு செய்யுமாறு அடிமைகளுள் ஒருவனாக ஏற்றுக்கொண்டு தடுத்தாட்கொண்டாயே! அப்படி ஆட்கொண்ட உனக்கு, இப்போது இந்த அடியேன் தேவை இல்லையோ?
கோவே அருள வேண்டாவோ
கொடியேன் கெடவே அமையுமே
ஆவா என்னாவிடில் என்னை
அஞ்சேல் என்பார் ஆரோதான்
சாவார் எல்லாம் என்அளவோ
தக்கவாறு அன்று என்னாரோ
தேவே தில்லை நடம்ஆடீ
திகைத்தேன் இனித்தான் தேற்றாயே. (48)
கோவே அருள வேண்டாவோ கொடியேன் கெடவே அமையுமே: தலைவனே! பாவியாகிய எனக்கு உனது திருவருளை வழங்க வேண்டாமா? அருள் சுரக்காதிருந்தால் கொடியவனான யான் பிறவித் துயரில் அழிந்துபோவதுதான் உனக்குச் சம்மதமா?
ஆவா என்னாவிடில் என்னை அஞ்சேல் என்பார் ஆரோதான்: ஐயோ என்று இரங்கி என்னை நோக்கிக் 'பயப்படாதே' என்று அருள் வாக்குக் கூறி அபயம் அளிப்பவர், நீ தவிர வேறு யார் இருக்கிறார்கள்?
சாவார் எல்லாம் என்அளவோ தக்கவாறு அன்று என்னாரோ: அஞ்ஞானத்தால் இறந்து பிறக்கும் பிறவிக் கடலில் வீழ்பவர்கள் அனைவரும் என் அளவுக்குக் துன்பப் படுபவர்களா? 'இவனை இப்படித் துன்புறுத்துவது இறைவன் அருளுக்குத் தகுதியான செயலன்று' என்று உலகத்தார் உன்னைப் பழித்துப்பேச மாட்டார்களா?
தேவே தில்லை நடம்ஆடீ திகைத்தேன் இனித்தான் தேற்றாயே: தேவாதி தேவனே! தில்லைச் சிற்றம்பலத்தில் ஆனந்தக் கூத்தாடும் என் பெருமானே! பிறவித் துயரால் மனம் திகைத்து நிற்கின்றேன்; இனிமேலாவது எனக்குத் தெளிவைத் தந்தருள வேண்டும்!
நரியைக் குதிரைப் பரிஆக்கி
ஞாலம் எல்லாம் நிகழ்வித்துப்
பெரிய தென்னன் மதுரைஎல்லாம்
பிச்சுஅது ஏற்றும் பெருந்துறையாய்
அரிய பொருளே அவிநாசி
அப்பா பாண்டி வெள்ளமே
தெரிய அரிய பரஞ்சோதி
செய்வது ஒன்றும் அறியேனே. (56)
நரியைக் குதிரைப் பரிஆக்கி ஞாலம் எல்லாம் நிகழ்வித்துப்: காட்டு நரிகளைப் பாயும் குதிரைகளாக மாற்றி, அகன்ற உலகத்தார் அனைவரும் வியந்து போற்றுமாறு பேரதிசயத்தைச் நிகழ்த்தியருளி;
பெரிய தென்னன் மதுரைஎல்லாம் பிச்சுஅது ஏற்றும் பெருந்துறையாய்: பெருமைமிக்க பாண்டிய மன்னனின் மதுரை நகரம் முழுவதையும் சிவப்பியத்தால் மயங்கச் செய்த திருப்பெருந்துறைப் பரம்பொருளே!
அரிய பொருளே அவிநாசி அப்பா பாண்டி வெள்ளமே: எளிதில் எட்ட முடியாத அரிய சிவப்பொருளே! அழிவற்ற அவிநாசிப் பெருமானே! தந்தையே! பாண்டிய நாட்டில் பெருக்கெடுத்து வந்த அருட்பெரு வெள்ளமே!
தெரிய அரிய பரஞ்சோதி செய்வது ஒன்றும் அறியேனே: பாசப் பொறிகளாலும் சுட்டறிவாலும் அறிவதற்கு அரிய மேலான சோதிவடிவமே! அடியேன் இனி எதைச் செய்வது என்று அறியாதவாறு தற்போதம் இழந்து திகைத்து நிற்கின்றேனே!