திருச்சிற்றம்பலம்
குழைத்தால் பண்டைக் கொடுவினைநோய்
காவாய் உடையாய் கொடுவினையேன்
உழைத்தால் உறுதி உண்டோ தான்
உமையாள் கணவா எனை ஆள்வாய்
பிழைத்தாற் பொறுக்க வேண்டாவோ
பிறைசேர் சடையாய் முறையோ என்று
அழைத்தால் அருளாது ஒழிவதே
அம்மானே உன் அடியேற்கே. (8)
குழைத்தால் பண்டைக் கொடுவினை நோய் காவாய் உடையாய்: என் நெஞ்சத்தை உன்னுடைய அருள் வெள்ளத்தால் நீ குழையச் செய்யாவிட்டால், பல பிறவிகளாகத் தொடர்ந்து வரும் என்னுடைய கொடிய பழவினைகளாகிய நோய்களிலிருந்து என்னை வேறு யாரால் காப்பாற்ற முடியும்? என்னை அடிமையாகக் கொண்ட என் தனிப் பெரும் எஜமானனே!
கொடுவினையேன் உழைத்தால் உறுதி உண்டோ தான் உமையாள் கணவா எனை ஆள்வாய்: மகா பாவங்களைச் செய்தவனாகிய நான், உன்னுடைய திருவருள் துணையின்றி என் சொந்த முயற்சியால் மட்டும் ஆன்மீகப் பாதையில் எவ்வளவுதான் உழைத்தாலும், அதனால் எனக்கு ஏதேனும் நற்பயன் விளையக்கூடுமோ? உமையம்மையின் அன்புக் கணவனே, என்னை முழுமையாக நீயே ஆட்கொண்டருள்வாயாக!
பிழைத்தால் பொறுக்க வேண்டாவோ பிறைசேர் சடையாய் முறையோ என்று அழைத்தால்: அறிவற்ற எளிய மனிதனாகிய நான் தவறுகளும் பிழைகளும் செய்தால், ஒரு தந்தையின் ஸ்தானத்தில் நின்று அவற்றை நீ பொறுத்துக் கொள்ள வேண்டாமா? பிறைச்சந்திரனைத் தன் சடையில் சூடிய பெருமானே, "என்னை இப்படி விடுத்துவிடுவது உனது நீதிக்கு முறையோ?" என்று நான் நெஞ்சுருகிக் கதறி அழைத்தால்...
அருளாது ஒழிவதே அம்மானே உன் அடியேற்கே: எல்லாவற்றிற்கும் தலைவனான என் அப்பனே! உன்னையே தஞ்சமென நம்பியிருக்கும் உன் எளிய அடியேனுக்கு, நீ அருள் செய்யாமல் அப்படியே மௌனமாக இருந்துவிடுவது தருமம்தானா?
அடியேன் அல்லல் எல்லாம்முன்
அகலஆண்டாய் என்றிருந்தேன்
கொடிஏர் இடையாள் கூறாஎம்
கோவே ஆஆ என்றருளிச்
செடிசேர் உடலைச் சிதையாது
ஏத்துக்கு எங்கள் சிவலோகா
உடையாய் கூவிப் பணிகொள்ளாது
ஒறுத்தால் ஒன்றும் போதுமே. (16)
அடியேன் அல்லல் எல்லாம் முன் அகல ஆண்டாய் என்றிருந்தேன்: உன் அடிமையாகிய என்னுடைய பிறவித் துன்பங்கள் யாவும் முற்றிலும் நீங்குமாறு, நீயே முன்னின்று என்னை அன்றே ஆட்கொண்டாய் என்று மகா நம்பிக்கையோடு நான் இருந்தேன்.
கொடி ஏர் இடையாள் கூறா எம் கோவே ஆஆ என்று அருளிச்: பூங்கொடி போன்ற நுட்பமான இடையைக் கொண்ட உமையம்மையைத் தன் திருமேனியின் ஒரு கூறாகக் கொண்ட எங்கள் மாபெரும் பேரரசனே (கோவே)! அந்தப் பேராற்றல் மிக்க நீ, என் துயரத்தைக் கண்டு இரங்கி, "அந்தோ! அந்தோ!" (ஆஆ என்று) என்று பரிவோடு உருகி அருள் செய்து...
செடி சேர் உடலைச் சிதையாது ஏத்துக்கு எங்கள் சிவலோகா: பாவங்களும் மலங்களும் மண்டிய புதராக விளங்கும் இந்தத் தற்காலிக உடம்பினை (செடிசேர் உடலை) முற்றிலும் அழித்து, உன்னுடைய உன்னத உலகமான சிவலோகத்திற்கு என்னை ஏன் இன்னும் நீ அழைத்துச் செல்லவில்லை? எங்கள் சிவலோக நாதனே!
உடையாய் கூவிப் பணிகொள்ளாது ஒறுத்தால் ஒன்றும் போதுமே: என்னை முழுமையாக உடையவனே! என்னை உன்னருகே கூவி அழைத்து உனக்குரிய நித்தியத் தொண்டில் (பணிகொள்ளாது) சேர்த்துக் கொள்ளாமல், இந்த உலகத் துயரங்களிலேயே போட்டு என்னை நீ தண்டிப்பாயானால் (ஒறுத்தால்), அந்தப் பெருந்துன்பத்தைத் தாங்கிக் கொள்ளும் வலிமை இந்த எளிய உயிருக்கு ஒரு சிறிதும் போதுமோ? (என்னால் தாங்க முடியாது பெருமானே!)
ஒன்றும் போதா நாயேனை
உய்யக் கொண்ட நின்கருணை
இன்றே இன்றிப் போய்த்தோதான்
ஏழை பங்கா எம்கோவே
குன்றே அனைய குற்றங்கள்
குணம்ஆம் என்றே நீகொண்டால்
என்தான் கெட்டது இரங்கிடாய்
எண்தோள் முக்கண் எம்மானே. (24)
ஒன்றும் போதா நாயேனை உய்யக் கொண்ட நின் கருணை இன்றே இன்றிப் போய்த்தோ தான்: ஒரு தகுதியும் இல்லாத, எதற்கும் உதவாத நாய் போன்ற என்னையும் நல்வழிப்படுத்தி ஆட்கொண்ட உன்னுடைய பெருங்கருணையானது, இன்று மட்டும் இல்லாமல் போய்விடுமோ?
ஏழை பங்கா எம் கோவே குன்றே அனைய குற்றங்கள் குணம் ஆம் என்றே நீ கொண்டால்: எளியவர்களுக்கெல்லாம் பங்காய் விளங்கும் எங்கள் மாபெரும் பேராசனே! மலை போல நான் செய்திருக்கும் கணக்கற்ற மகா குற்றங்களை எல்லாம், குற்றங்களாகப் பாராமல் அவை உனது பேரன்பின் குணங்கள் என்றே நீ ஏற்றுக் கொண்டால்...
என் தான் கெட்டது இரங்கிடாய் எண்தோள் முக்கண் எம்மானே: அதனால் உன்னுடைய தனிப் பெரும் புகழுக்கு என்ன குறை வந்துவிடப் போகிறது? எனக்கு இரங்கி அருள் செய்வாயாக! எட்டுத் தோள்களையும் மூன்று திருக்கண்களையும் உடைய என் தனிப் பெரும் எம்பிரானே!
மான்நேர் நோக்கி மணவாளா
மன்னே நின்சீர் மறப்பித்துஇவ்
ஊனேபுக என்தனை நூக்கி
உழலப் பண்ணு வித்திட்டாய்
ஆனால் அடியேன் அறியாமை
அறிந்து நீயே அருள்செய்து
கோனே கூவிக் கொள்ளும்நாள்
என்றுஎன்று உன்னைக் கூறுவதே. (32)
மான் நேர் நோக்கி மணவாளா மன்னே நின் சீர் மறப்பித்து இவ் ஊனே புக என்தனை நூக்கி உழலப் பண்ணுவித்திட்டாய்: மான் போன்ற மருண்ட பார்வையைக் கொண்ட உமையம்மையின் மணவாளனே! பிரபஞ்சப் பேரரசனே! உன்னுடைய உன்னதமான பெருமைகளை நான் மறந்துவிடுமாறு செய்து, பிறவித் துயர் நிறைந்த இந்த ஊன் உடம்பிற்குள் என்னை வலுக்கட்டாயமாகத் தள்ளி (நூக்கி), உலகியல் மாயைகளில் சிக்கி உழலும்படிச் செய்தவன் நீயே அல்லவா!
ஆனால் அடியேன் அறியாமை அறிந்து நீயே அருள் செய்து: விளையாட்டாக நீ என்னை இந்த மாயையில் தள்ளியிருந்தாலும், உன்னை விட்டுப் பிரிந்து வாழத் தெரியாத இந்த எளிய அடியேனின் அறியாமையையும் ஆற்றாமையையும் நீயே உணர்ந்து, உன் பெருங்கருணையால் எனக்கு அருள் செய்து...
கோனே கூவிக் கொள்ளும் நாள் என்று என்று உன்னைக் கூறுவதே: என் தனிப் பெருந் தலைவனே! "வா, என் அருகே வா" என்று என்னை நீயே கூவி அழைத்து உன்னுடைய திருவடி நிழலில் சேர்த்துக் கொள்ளும் அந்தப் பேரின்ப நாள் எப்போது வரும் என்று ஏங்கி, எந்நேரமும் உன்னையே துதித்துக் கொண்டிருப்பது எக்காலம் பெருமானே!
கூறும் நாவே முதலாகக்
கூறுங் கரணம் எல்லாம்நீ
தேறும் வகைநீ திகைப்புநீ
தீமை நன்மை முழுதும்நீ
வேறோர் பரிசுஇங்கு ஒன்றில்லை
மெய்ம்மை உன்னை விரித்துஉரைக்கில்
தேறும் வகைஎன் சிவலோகா
திகைத்தால் தேற்ற வேண்டாவோ. (40)
கூறும் நாவே முதலாகக் கூறும் கரணம் எல்லாம் நீ: சொற்களைப் பேசுகின்ற இந்த நாக்கு முதலாகக் கொண்டு இயங்குகின்ற, உடம்பின் அகக் கருவிகளும் புறக் கருவிகளுமாகிய (அந்தக்கரணங்கள் மற்றும் பாஹியகரணங்கள்) அத்தனையுமாய் நின்று இயக்குபவன் நீயே!
தேறும் வகை நீ திகைப்பு நீ தீமை நன்மை முழுதும் நீ: மனதில் ஏற்படும் மெய்ஞ்ஞானத் தெளிவும் நீயே; அறியாமையினால் ஏற்படும் திகைப்பும் மயக்கமும் நீயே! இந்த உலகத்தில் நிகழும் தீமைகளும் நீயே; நன்மைகளும் நீயே! இவை யாவும் உனது பிரபஞ்ச நடனத்தின் வெவ்வேறான தன்மைகளே!
வேறோர் பரிசு இங்கு ஒன்று இல்லை மெய்ம்மை உன்னை விரித்து உரைக்கில்: உன்னுடைய உண்மைத் தன்மையை (மெய்ம்மையை) விரிவாக ஆராய்ந்து பார்த்தால், உன்னைத் தவிரத் தனித்து இயங்கக்கூடிய வேறொரு பொருளோ அல்லது தன்மையோ இந்த அகிலத்தில் ஒரு சிறிதும் இல்லை!
தேறும் வகை என் சிவலோகா திகைத்தால் தேற்ற வேண்டாவோ: எங்கள் சிவலோக நாதனே! எல்லாமும் நீயே எனும் போது, நான் உன்னைத் தெளிந்து அடையும் வழியும் நீயே அல்லவா! அப்படிப்பட்ட நான் உலக மாயைகளில் சிக்கித் திகைத்து நிற்கும்போது, ஒரு தந்தையாய் வந்து என் திகைப்பை நீக்கி என்னைத் தேற்றி ஆட்கொள்ளுவது உனது கடமை அல்லவா?
வேண்டத் தக்கது அறிவோய்நீ
வேண்ட முழுதும் தருவோய்நீ
வேண்டும் அயன்மாற்கு அரியோய்நீ
வேண்டி என்னைப் பணிகொண்டாய்
வேண்டி நீயாதுஅருள் செய்தாய்
யானும் அதுவே வேண்டின் அல்லால்
வேண்டும் பரிசு ஒன்று உண்டுஎன்னில்
அதுவும் உன்தன் விருப்புஅன்றே. (48)
வேண்டத் தக்கது அறிவோய் நீ வேண்ட முழுதும் தருவோய் நீ: என் போன்ற எளிய ஆன்மாக்களுக்கு எப்போது எதைக் கேட்க வேண்டும், எது ஆன்மீக வாழ்விற்கு உகந்தது என்பதை எனக்கும் மேலாக ஆழமாக அறிந்திருப்பவன் நீயே! அப்படி அடியவர்கள் தூய அன்போடு வேண்டும் போது, அவர்கள் கேட்பன யாவற்றையும் வாரி வாரி வழங்கும் பெருங்கருணை வள்ளலும் நீயே!
வேண்டும் அயன் மாற்கு அரியோய் நீ வேண்டி என்னைப் பணி கொண்டாய்: தங்களின் அகந்தையால் உன்னைக் காண வேண்டும் என்று தேடிய பிரம்மனுக்கும் திருமாலுக்கும் (அயன் மாற்கு) காண்பதற்கு மிக அரியவனாக விளங்கும் பேராற்றல் மிக்க நீ, எவ்விதத் தகுதியும் இல்லாத என் மேல் தானாகவே பேரன்பு கொண்டு (வேண்டி), என்னை உனது அடிமையாகப் பணிகொண்டாய்!
வேண்டி நீ யாது அருள் செய்தாய் யானும் அதுவே வேண்டின் அல்லால்: அப்படிப் பேரன்போடு நீயாக விரும்பி எனக்கு எதை அருளுகிறாயோ, அதை மட்டுமே நானும் என் பாக்கியமாகக் கருதி உன்னிடமிருந்து வேண்டிக் பெற்றுக் கொள்வேனே தவிர, எனக்கு என்று தனியாக எந்த விருப்பமும் இல்லை!
வேண்டும் பரிசு ஒன்று உண்டு என்னில் அதுவும் உன்தன் விருப்பு அன்றே: அப்படியும் மீறி, அடியேன் தனிப்பட்ட முறையில் எனக்கு இது வேண்டும் என்று கேட்கும் ஒரு பொருள் இங்கு உண்டு என்று வைத்துக் கொண்டாலும்... என் நெஞ்சில் நின்று அந்த எண்ணத்தைத் தோற்றுவித்ததும் உன்னுடைய திருவருள் விருப்பமே அல்லவா!
அன்றே என்தன் ஆவியும்
உடலும் உடைமை எல்லாமும்
குன்றே அனையாய் என்னைஆட்
கொண்டபோதே கொண்டிலையோ
இன்றோர் இடையூறு எனக்குண்டோ
எண்தோள் முக்கண் எம்மானே
நன்றே செய்வாய் பிழை செய்வாய்
நானோ இதற்கு நாயகமே. (56)
அன்றே என்தன் ஆவியும் உடலும் உடைமை எல்லாமும் குன்றே அனையாய் என்னை ஆட் கொண்ட போதே கொண்டிலையோ: அசைக்க முடியாத மலை போன்ற பேரொளிப் பிழம்பானவனே! நீ என்னை உனது அடிமையாக ஆட்கொண்ட அந்த முதல் நாளிலேயே, என்னுடைய உயிர் (ஆவி), இந்த உடல் மற்றும் எனக்குச் சொந்தமான உடைமைகள் (பொருட்கள்) ஆகிய அத்தனையையும் உனக்கே உடைமையாக்கிக் கொள்ளவில்லையா? அவை யாவும் அன்றே உன்னுடையதாகிவிட்டன அல்லவா!
இன்றோர் இடையூறு எனக்குண்டோ எண்தோள் முக்கண் எம்மானே: எட்டுத் தோள்களையும் மூன்று திருக்கண்களையும் உடைய என் தனிப் பெரும் எம்பிரானே! எல்லாமும் உன்னுடையதாகிவிட்ட பிறகு, இன்று எனக்கு ஏதேனும் ஒரு துன்பமோ அல்லது தடையோ வருவதற்கு வழி ஏதேனும் உண்டோ? அப்படி வந்தால் அது உன்னைத்தானே சாரும்!
நன்றே செய்வாய் பிழை செய்வாய் நானோ இதற்கு நாயகமே: இனிமேல் நீ எனக்கு நன்மையே செய்தாலும் சரி, அல்லது தீமையே செய்தாலும் சரி... அதற்கு நீயே பொறுப்பு! உன்னிடம் என்னை முழுமையாக ஒப்படைத்துவிட்ட பிறகு, என் வாழ்வின் இன்ப துன்பங்களுக்கு நான் எப்படிப் பொறுப்பாகவோ அல்லது தலைவனாகவோ இருக்க முடியும்?
நாயிற் கடைஆம் நாயேனை
நயந்துநீயே ஆட்கொண்டாய்
மாயப் பிறவி உன்வசமே
வைத்திட்டு இருக்கும் அதுவன்றி
ஆயக் கடவேன் நானோதான்
என்னதோ இங்கு அதிகாரம்
காயத்து இடுவாய் உன்னுடைய
கழற்கீழ் வைப்பாய் கண்நுதலே. (64)
நாயிற் கடை ஆம் நாயேனை நயந்து நீயே ஆட்கொண்டாய்: நன்றியற்ற நாய்களைக் காட்டிலும் மிகக் கேவலமான குணங்களை உடைய, எதற்கும் உதவாத என்னை, நீயாகவே விரும்பி (நயந்து) வந்து தடுத்து ஆட்கொண்டாய்!
மாயப் பிறவி உன் வசமே வைத்திட்டு இருக்கும் அதுவன்றி ஆயக் கடவேன் நானோதான்: அப்படி ஆட்கொண்ட பிறகு, இந்த மாய உலகப் பிறவியை இன்னும் தொடரச் செய்வதும், அல்லது அதிலிருந்து எனக்கு விடுதலை தருவதும் முற்றிலும் உன்னுடைய ஆதிக்கத்தில் இருக்கும் விஷயம் அல்லவா! அதை விடுத்து, "எனக்கு முக்தி எப்போது கிடைக்கும்?" என்று ஆராய்ந்து கொண்டிருக்க நான் யார்? அதற்கு எனக்கு என்ன தகுதி இருக்கிறது?
என்னதோ இங்கு அதிகாரம் காயத்து இடுவாய் உன்னுடைய கழற்கீழ் வைப்பாய் கண்நுதலே: நெற்றிக்கண்ணை உடைய என் அப்பனே (கண்நுதலே)! என் வாழ்வில் முடிவெடுக்க இங்கு எனக்கு என்ன அதிகாரம் இருக்கிறது? நீ விரும்பினால் என்னை மீண்டும் ஏதேனும் ஒரு ஊன் உடம்பில் இட்டுப் பிறக்க வைப்பாய்; அல்லது உன் பேரருளால் உன்னுடைய வீரக் கழலணிந்த திருவடியின் கீழ் வைத்து நித்தியப் பேரின்பம் தருவாய்! அத்தனையும் உனது செயலே!
கண்ணார் நுதலோய் கழல்இணைகள்
கண்டேன் கண்கள் களிகூர
எண்ணாது இரவும் பகலும்நான்
அவையே எண்ணும் அதுஅல்லால்
மண்மேல் யாக்கை விடுமாறும்
வந்துஉன் கழற்கே புகுமாறும்
அண்ணா எண்ணக் கடவேனோ
அடிமைசால அழகு உடைத்தே. (72)
கண் ஆர் நுதலோய் கழல் இணைகள் கண்டேன் கண்கள் களிகூர: நெற்றியில் பொருந்திய திருக்கண்ணை உடைய என் அப்பனே! பேரொளி வீசும் உன்னுடைய இரண்டு திருவடிகளை (கழல் இணைகள்) அடியேன் நேரில் கண்டு, என் கண்கள் அளப்பரிய பேரின்பத்தால் களிப்படையப் பெற்றேன்.
எண்ணாது இரவும் பகலும் நான் அவையே எண்ணும் அது அல்லால்: அப்படி உன்னைக் கண்ட பிறகு, கால நேரத்தைக் கணக்கிடாமல், இரவும் பகலும் இடைவிடாது உன்னுடைய அந்தத் திருவடி நிழலையே என் உள்ளத்தில் எண்ணித் தியானித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அதைத் தவிர எனக்கு வேறு சிந்தனையே இல்லை.
மண்மேல் யாக்கை விடுமாறும் வந்து உன் கழற்கே புகுமாறும் அண்ணா எண்ணக் கடவேனோ: என் அண்ணலே! என் சிந்தனை உன்னோடு கலந்துவிட்ட பிறகு, இந்த மண்ணுலகில் வாழும் இந்த உடம்பை (யாக்கை) நான் எப்போது, எப்படி விடுவேன் என்றும், உன்னுடைய திருவடிகளுக்குள் நான் எப்போது வந்து புகுவேன் என்றும் நான் ஏன் வீணாகத் திட்டமிட்டு எண்ணிக் கொண்டிருக்க வேண்டும்?
அடிமை சால அழகு உடைத்தே: அந்தக் கவலைகள் யாவும் எனக்குத் தேவையில்லை. ஏனென்றால், உனக்கு அடிமையான ஒருவனை எப்போது, எப்படித் தன்பால் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று முடிவு செய்வது உன்னுடைய பேரருள் நளினத்திற்கும், பெருமைக்கும் (அழகு) அல்லவா மிக ஆழமான அழகைத் தரும்!
அழகே புரிந்திட்டு அடிநாயேன்
அரற்று கின்றேன் உடையானே
திகழா நின்ற திருமேனி
காட்டி என்னைப் பணிகொண்டாய்
புகழே பெரிய பதம்எனக்குப்
புராணநீ தந்து அருளாதே
குழகா கோல மறையோனே
கோனே என்னைக் குழைத்தாயே. (80)
அழகே புரிந்திட்டு அடிநாயேன் அரற்றுகின்றேன் உடையானே: என்னை முழுமையாக உடையவனே! உன்னுடைய எல்லையற்ற பேரழகையே எப்போதும் என் மனதால் நினைத்துப் போற்றி, உன்னைப் பிரிந்திருக்க மாட்டாமல் நாய் போன்ற இந்த எளிய அடியேன் அலறித் துதித்துக் கதறுகின்றேன் (அரற்றுகின்றேன்).
திகழா நின்ற திருமேனி காட்டி என்னைப் பணிகொண்டாய்: பேரொளியோடு விளங்குகின்ற உன்னுடைய திவ்யமான திருமேனியை எனக்கு நேரில் காட்டி, என் அறியாமையைப் போக்கி, அன்றே என்னை உனது அடிமையாகப் பணிகொண்டாய்!
புகழே பெரிய பதம் எனக்குப் புராண நீ தந்து அருளாதே: எல்லா உலகங்களாலும் புகழப்படுகின்ற, மிக உயரிய முக்திப் பதத்தை (பெரிய பதம்), பழமையான பரம்பொருளாகிய நீ (புராண நீ) எனக்கு இப்போது தந்து அருளாமல்...
குழகா கோல மறையோனே கோனே என்னைக் குழைத்தாயே: என்றும் அழியாத இளமைப் பேரழகுடையவனே (குழகா)! அழகிய அந்தண வடிவினனே (கோல மறையோனே)! என் தனிப் பெரும் பேரரசனே (கோனே)! உன்னுடைய திருவடிப் பேரின்பத்தைத் தராமல், உலகத் துயரங்களில் என்னை உழலவிட்டு என் நெஞ்சை இப்படி ஏங்கி உருகிக் குழையச் செய்துவிட்டாயே!