திருச்சிற்றம்பலம்
கடையவ னேனைக் கருணையினால்
கலந்து ஆண்டுகொண்ட
விடையவனே விட்டிடுதி கண்டாய்
விறல் வேங்கையின் தோல்
உடையவனே மன்னும் உத்தர
கோசமங்கைக்கு அரசே
சடையவனே தளர்ந்தேன் எம்பிரான்
என்னைத் தாங்கிக் கொள்ளே. (8)
கடையவ னேனைக் கருணையினால் கலந்து ஆண்டுகொண்ட: அனைவரையும் காட்டிலும் மிகவும் கடைப்பட்டவனாகிய (கடையவன் + ஏனை) என்னை, உனது எல்லையற்ற கருணையினால் என் உள்ளத்தோடு கலந்து, ஆட்கொண்டருளியவனே!
விடையவனே விட்டிடுதி கண்டாய்: ரிஷப வாகனத்தை (விடை) உடையவனே! உன்னை அன்றி வேறு கதி இல்லாத இந்த அடியேனை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே (விட்டிடுதி கண்டாய் - கைவிட்டுவிடப் போகிறாய்!).
விறல் வேங்கையின் தோல் உடையவனே: வலிமை மிகுந்த (விறல்) புலியினுடைய (வேங்கை) தோலை ஆடையாக உடுத்தியிருப்பவனே!
மன்னும் உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: எப்போதும் நிலைபெற்று விளங்கும் (மன்னும்) 'திருஉத்தரகோசமங்கை' என்னும் புகழ்பெற்ற திருத்தலத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் அரசனே!
சடையவனே தளர்ந்தேன் எம்பிரான் என்னைத் தாங்கிக் கொள்ளே: அழகிய சடாமுடியை (சடையவன்) உடையவனே! என் பெருமானே (எம்பிரான்)! இந்த உலகியல் துன்பங்களைத் தாங்க முடியாமல் நான் மிகவும் தளர்ந்து (சோர்வடைந்து) போயிருக்கிறேன்; நீதான் ஓடிவந்து என்னை விழுந்துவிடாமல் தாங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.
கொள்ளேர் பிளவுஅகலாத் தடங்
கொங்கையர் கொவ்வைச் செவ்வாய்
விள்ளேன் எனினும் விடுதிகண்டாய்
நின் விழுத்தொழும்பின்
உள்ளேன் புறம்அல்லேன் உத்தர
கோசமங்கைக்கு அரசே
கள்ளேன் ஒழியவும் கண்டுகொண்டு
ஆண்டது எக்காரணமே. (16)
கொள்ளேர் பிளவுஅகலாத் தடங் கொங்கையர் கொவ்வைச் செவ்வாய்: அழகிய வடிவம் உடைய பெண்களின் சிற்றின்பத்தில் ....
விள்ளேன் எனினும் விடுதிகண்டாய்: நான் மயங்கி, அந்த ஆசைகளை விட்டு விலக முடியாமல் (விள்ளேன்) தவித்தாலும், என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே (விடுதிகண்டாய்)!
நின் விழுத்தொழும்பின் உள்ளேன் புறம்அல்லேன்: இறைவா, நான் உன்னுடைய மேலான அடிமைக்கூட்டத்திற்கு (விழுத்தொழும்பின்) உள்ளே இருப்பவன்; உனக்கு அந்நியமானவன் (புறம்அல்லேன்) கிடையாது.
உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!
கள்ளேன் ஒழியவும் கண்டுகொண்டு ஆண்டது எக்காரணமே: வஞ்சக மனமுடைய (கள்ளேன்) என்னுடைய அறியாமையையும், காமக் குரோதங்களையும் அன்றே நீ நன்றாகக் கண்டுகொண்டு (அறிந்திருந்தும்), என்னை விரும்பி ஆட்கொண்டாயே... அப்படி ஆட்கொண்டதற்கு என்ன காரணம்? (அன்று தெரிந்துதானே ஆட்கொண்டாய், இன்று ஏன் கைவிடுகிறாய்? என்ற உருக்கமான கேள்வி).
கார்உறு கண்ணியர் ஐம்புலன்
ஆற்றங் கரைமரமாய்
வேர்உறுவேனை விடுதிகண்டாய்
விளங்குந் திருவா
ரூர்உறைவாய் மன்னும் உத்தர
கோசமங்கைக்கு அரசே
வார்உறு பூண்முலையாள் பங்க
என்னை வளர்ப்பவனே. (24)
கார்உறு கண்ணியர் ஐம்புலன் ஆற்றங் கரைமரமாய்: மை தீட்டிய கரிய கண்களை உடைய மங்கையரால் தூண்டப்படும் ஐம்புலன் ஆசைகள் என்னும் வேகமான ஆற்று வெள்ளத்தின் கரையில் நிற்கின்ற...
வேர்உறுவேனை விடுதிகண்டாய்: அடிக்கடி மோதும் அந்த ஆசை வெள்ளத்தால் வேர்கள் அரிக்கப்பட்டு, எப்போது விழுவோம் என்று தெரியாமல் தத்தளிக்கும் மரத்தைப் போன்ற நிலையில் இருக்கும் என்னை நீ கைவிட்டுவிடாதே!
விளங்குந் திருவாரூர் உறைவாய்: சைவ சமயத்தின் முதன்மைத் தலங்களில் ஒன்றாக விளங்கும் திருவாரூரில் விரும்பி வீற்றிருப்பவனே!
மன்னும் உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!
வார்உறு பூண்முலையாள் பங்க என்னை வளர்ப்பவனே: கச்சணிந்த உமையம்மையைத் தனது திருமேனியில் ஒரு பாகமாகக் கொண்டவனே (அர்த்தநாரீஸ்வரனே)! தாயாகவும் தந்தையாகவும் நின்று ஆன்மீகப் பாதையில் என்னை ஆளாக்கி வளர்ப்பவனே!
வளர்கின்ற நின் கருணைக்கையில்
வாங்கவும் நீங்கி இப்பால்
மிளிர்கின்ற என்னை விடுதிகண்டாய்
வெண்மதிக் கொழுந்து ஒன்று
ஒளிர்கின்ற நீள்முடி உத்தர
கோசமங்கைக்கு அரசே
தெளிகின்ற பொன்னும் மின்னும்அன்ன
தோற்றச் செழுஞ்சுடரே. (32)
வளர்கின்ற நின் கருணைக்கையில் வாங்கவும் நீங்கி இப்பால்: நாளுக்கு நாள் பெருகிக் கொண்டே இருக்கும் உன்னுடைய பேராற்றல் மிக்க கருணையாகிய கைகளுக்குள் அடைக்கலமாய் இருந்த நான், அதிலிருந்து விலகி (நீங்கி), இந்த உலகப் பக்கமாக வந்து...
மிளிர்கின்ற என்னை விடுதிகண்டாய் : உலகியல் இன்பங்களே நிலையானது என்று எண்ணி, மாயை தரும் தற்காலிகப் பொலிவோடு (மிளிர்கின்ற) உலா வரும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!
வெண்மதிக் கொழுந்து ஒன்று ஒளிர்கின்ற நீள்முடி: மூன்றாம் பிறையாகிய வெண்மையான இளம்பிறைச் சந்திரனைத் (மதிக்கொழுந்து) தனது நீண்ட சடாமுடியில் ஒளி வீசும்படிச் சூடியிருப்பவனே!
உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!
தெளிகின்ற பொன்னும் மின்னும் அன்ன தோற்றச் செழுஞ்சுடரே: நன்றாக உருக்கித் தூய்மையாக்கப்பட்ட தட்டாரப் பொன்னின் ஒளியும், வானில் தோன்றும் மின்னலின் ஒளியும் ஒன்று சேர்ந்தாற்போன்ற பிரகாசமான திருத்தோற்றத்தைக் கொண்ட செழுமையான சுயம்பிரகாசச் சுடரே!
செழிகின்ற தீப்புகு விட்டிலின்
சின் மொழியாரில் பன்னாள்
விழுகின்ற என்னை விடுதிகண்டாய்
வெறி வாய்அறுகால்
உழுகின்ற பூமுடி உத்தர
கோசமங்கைக்கு அரசே
வழிநின்று நின் அருளார் அமுது
ஊட்ட மறுத்தனனே. (40)
செழிகின்ற தீப்புகு விட்டிலின் சின்மொழியாரில் பன்னாள் விழுகின்ற என்னை விடுதிகண்டாய்: கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்பினை ஒளிமிக்க ஒரு பொருள் என்று தவறாக எண்ணி, அதில் போய் விழுந்து அழியும் விட்டில் பூச்சியைப் போல, சிற்றின்ப ஆசை தரும் மெல்லிய வார்த்தைகளைப் பேசும் மங்கையரின் தற்காலிகப் புற அழகில் மயங்கி, பலமுறை (பன்னாள்) வீழ்ந்து தவிக்கும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!
வெறி வாய் அறுகால் உழுகின்ற பூமுடி: நறுமணம் (வெறி) கமழும் மலர்கள் நிறைந்த தன் திருமுடியில் (தலையில்), தேனைத் தேடி வரும் வண்டுகள் (அறுகால் = ஆறு கால்களை உடைய வண்டு) மொய்த்து உழும் படியாகத் தாங்கியிருப்பவனே!
உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!
வழிநின்று நின் அருளார் அமுது ஊட்ட மறுத்தனனே: நல்வழியில் நின்று, நீயே நேரில் வந்து உன்னுடைய பேரருளாகிய பேரினப அமுதத்தை எனக்கு ஊட்ட முற்பட்டபோது, என் அறியாமை மற்றும் வினைப்பயன் காரணமாக அதனை உதாசீனப்படுத்தி மறுத்துவிட்டேனே! (அப்படிப்பட்ட பாவியாகிய என்னை இப்போதும் கைவிடாமல் காப்பாய் என்று பொருள்).
மறுத்தனன் யான்உன் அருள்
அறியாமையின்என் மணியே
வெறுத்துஎனைநீ விட்டிடுதி கண்டாய்
வினையின் தொகுதி
ஒறுத்துஎனை ஆண்டுகொள் உத்தர
கோசமங்கைக்கு அரசே
பொறுப்பர் அன்றே பெரியோர்
சிறுநாய்கள்தம் பொய்யினையே. (48)
மறுத்தனன் யான் உன் அருள் அறியாமையின் என் மணியே: என் கண்மணி போன்ற இறைவனே! என் அறியாமை காரணமாக (முந்தைய பாடலில் குறிப்பிட்டபடி விட்டில் பூச்சியாய் வாழ்ந்ததால்), நீ தந்த பேரருளை நான் வேண்டாம் என்று மறுத்துவிட்டேன்.
வெறுத்து எனை நீ விட்டிடுதி கண்டாய்: நான் செய்த அந்தப் பெரிய தவறுக்காக, என் மேல் கோபம் கொண்டு என்னை வெறுத்து நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!
வினையின் தொகுதி ஒறுத்து எனை ஆண்டுகொள்: என்னைச் சூழ்ந்திருக்கும் தீவினைகளின் கூட்டத்தை (வினையின் தொகுதி) நீயே தண்டித்து அழித்து (ஒறுத்து), என்னை மீண்டும் உனது அடிமையாக ஆட்கொண்டருள்வாய்.
உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!
பொறுப்பர் அன்றே பெரியோர் சிறுநாய்கள்தம் பொய்யினையே: உலகில் உள்ள அறிவுடைய பெரியவர்கள், தங்களை விட வயதிலும் அறிவிலும் சிறியவர்கள் (இங்கே தன்னைச் 'சிறுநாய்' என்கிறார்) செய்யும் தவறுகளையும் பொய்களையும் மன்னித்துப் பொறுத்துக் கொள்வதுதானே முறை! (நீயோ எல்லாரையும் விடப் பெரியவன், என் பிழையைப் பொறுப்பது உனக்கு எளிதன்றோ என்று கேட்கிறார்).
பொய்யவனேனைப் பொருள் என
ஆண்டுஒன்று பொத்திக்கொண்ட
மெய்யவனே விட்டிடுதி கண்டாய்
விடம் உண்மிடற்று
மையவனே மன்னும் உத்தர
கோசமங்கைக்கு அரசே
செய்யவனே சிவனே சிறியேன்
பவந் தீர்ப்பவனே. (56)
பொய்யவனேனைப் பொருள் என ஆண்டு ஒன்று பொத்திக் கொண்ட: முழுக்க முழுக்கப் பொய்யே வடிவான என்னையும் ஒரு தகுதியான பொருளாக மதித்து, உலகத் துன்பங்கள் அண்டாதவாறு உனது பேரருள் நிழலில் மறைத்து (பொத்திக்கொண்ட - அரவணைத்துக் கொண்ட) ஆட்கொண்டவனே!
மெய்யவனே விட்டிடுதி கண்டாய்: மாறாத சத்திய வடிவமாய் விளங்கும் மெய்யானவனே! அப்படி அரவணைத்த என்னை இப்போது பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!
விடம் உண் மிடற்று மையவனே: உலகைக் காக்கும் பொருட்டு ஆலகால விஷத்தை (விடம்) அருந்தி, அதனைத் தன் கழுத்திலேயே (மிடறு) நிறுத்தியதால், கரிய நிறக் கழுத்தைக் கொண்ட காலகண்டனே!
மன்னும் உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!
செய்யவனே சிவனே சிறியேன் பவம் தீர்ப்பவனே: சிவந்த திருமேனியைக் கொண்ட தூயவனே (செய்யவனே)! மங்கல வடிவமான சிவனே! மிகச் சிறியவனாகிய என்னுடைய பிறவிப் பிணியை (பவம் = பிறவித் துயர்) அடியோடு தீர்த்து வைப்பவனே!
தீர்க்கின்றவாறு என் பிழையை
நின்சீர் அருள் என்கொல் என்று
வேர்க்கின்ற என்னை விடுதிகண்டாய்
விரவார் வெருவ
ஆர்க்கின்ற தார்விடை உத்தர
கோசமங்கைக்கு அரசே
ஈர்க்கின்ற அஞ்சொடு அச்சம்
வினையேனை இருதலையே. (64)
தீர்க்கின்றவாறு என் பிழையை நின் சீர் அருள் என்கொல் என்று வேர்க்கின்ற என்னை விடுதிகண்டாய்: இறைவா, நான் செய்த அளவற்ற பிழைகளை உன்னுடைய மேலான (சீர்) கருணை எப்படித்தான் மன்னிக்கப் போகிறதோ, அல்லது என்னைத் தண்டிக்கப் போகிறதோ என்று எண்ணி, பயத்தால் உடம்பெல்லாம் வேர்த்துத் தத்தளிக்கும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!
விரவார் வெருவ ஆர்க்கின்ற தார் விடை: பகைவர்கள் (நெறியற்றவர்கள்) கண்டு அஞ்சும்படியாகக் (வெருவ) கம்பீரமாக முழங்குகின்ற (ஆர்க்கின்ற), மணிகள் கட்டிய மாலையைத் (தார்) தரித்த ரிஷப வாகனத்தை உடையவனே!
உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!
ஈர்க்கின்ற அஞ்சொடு அச்சம் வினையேனை இருதலையே: தீவினையாளனாகிய என்னை, ஒருபுறம் தன் வசப்படுத்தும் ஐம்புலன்களும் (அஞ்சு), மறுபுறம் உன்னை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயமும் ஆகிய இரண்டும் இரு பக்கங்களிலும் (இருதலை) இழுத்து (ஈர்க்கின்ற) வதைக்கின்றனவே!
இருதலைக் கொள்ளியினுள் எறும்பு
ஒத்து நினைப்பிரிந்த
விரிதலையேனை விடுதி கண்டாய்
வியன் மூஉலகுக்கு
ஒருதலைவா மன்னும் உத்தர
கோசமங்கைக்கு அரசே
பொருதலை மூஇலைவேல் வலன்
ஏந்திப் பொலிபவனே. (72)
இருதலைக் கொள்ளியினுள் எறும்பு ஒத்து நினைப் பிரிந்த: இரு பக்கங்களிலும் எரியும் கொள்ளிக்கட்டைக்கு நடுவே சிக்கிக்கொண்டு, தப்பிக்க வழியின்றித் தவிக்கும் ஒரு எறும்பைப் போல, உன்னைப் பிரிந்து உலகத் துயரங்களுக்கு நடுவே மாட்டிக்கொண்டு தவிப்பவனும்...
விரிதலையேனை விடுதி கண்டாய்: பயத்தாலும் கவலையாலும் தலைவிரி கோலமாய் (விரிதலையேனை) அலைந்து திரியும் பாவியாகிய என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!
வியன் மூ உலகுக்கு ஒரு தலைவா: பரந்து விரிந்த (வியன்) விண்ணுலகம், மண்ணுலகம், பாதாள உலகம் ஆகிய மூன்று உலகங்களுக்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவனே (ஒருதலைவா)!
மன்னும் உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!
பொருதலை மூ இலை வேல் வலன் ஏந்திப் பொலிபவனே: பகைவர்களின் அறியாமையைப் போரிட்டு அழிக்கும் (பொருதலை), மும்மலங்களை அறுக்கும் மூன்று இலை வடிவங்களைக் கொண்ட திரிசூலத்தைத் (மூஇலைவேல்) தனது வலக் கரத்தில் (வலன்) ஏந்திப் பொலிவோடு காட்சி தருபவனே!
பொலிகின்ற நின்தாள் புகுதப் பெற்று
ஆக்கையைப் போக்கப் பெற்று
மெலிகின்ற என்னை விடுதி கண்டாய்
அளிதேர் விளரி
ஒலிநின்ற பூம்பொழில் உத்தர
கோசமங்கைக்கு அரசே
வலிநின்ற திண் சிலையால்
எரித்தாய் புரம் மாறுபட்டே. (80)
பொலிகின்ற நின் தாள் புகுதப் பெற்று ஆக்கையைப் போக்கப் பெற்று: ஒளி வீசிப் பொலிவோடு விளங்கும் உன்னுடைய திருவடிகளுக்குள் புகுகின்ற பேற்றினைப் பெற்று, அதன் மூலம் இந்த ஊன் உடம்பாகிய பிறவித் தளையை (ஆக்கையை) ஒழிக்கும் உன்னத நிலையை அடையாமல்...
மெலிகின்ற என்னை விடுதி கண்டாய்: உன்னைப் பிரிந்த துயரத்தாலும் உலகப் பாசங்களாலும் நாளுக்கு நாள் உள்ளமும் உடலும் தேய்ந்து மெலிந்து (உருகி) கொண்டிருக்கும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!
அளி தேர் விளரி ஒலி நின்ற பூம்பொழில்: வண்டுகள் (அளி) தேனைத் தேடி ஆராய்ந்து, 'விளரிப்பண்' என்னும் இனிய இசையைப் பாடி முரலும் ஒலியைக் கொண்ட, அழகிய மலர்ப் பொழில்கள் (சோலைகள்) சூழ்ந்த...
உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!
வலி நின்ற திண் சிலையால் எரித்தாய் புரம் மாறுபட்டே: உனக்கு மாறுபட்டு நின்ற பகைவர்களின் முப்புரங்களையும், உனது ஆற்றல் மிக்க திண்ணிய மேரு மலையாகிய வில்லினைக் (சிலை) கொண்டு எரித்துச் சாம்பலாக்கியவனே!
மாறுபட்டு அஞ்சு என்னை வஞ்சிப்ப
யான்உன் மணிமலர்த்தாள்
வேறுபட்டேனை விடுதி கண்டாய்
வினையேன் மனத்தே
ஊறும் மட்டே மன்னும் உத்தர
கோசமங்கைக்கு அரசே
நீறுபட்டே ஒளி காட்டும்
பொன்மேனி நெடுந்தகையே. (88)
பொலிகின்ற நின் தாள் புகுதப் பெற்று ஆக்கையைப் போக்கப் பெற்று: ஒளி வீசிப் பொலிவோடு விளங்கும் உன்னுடைய திருவடிகளுக்குள் புகுகின்ற பேற்றினைப் பெற்று, அதன் மூலம் இந்த ஊன் உடம்பாகிய பிறவித் தளையை (ஆக்கையை) ஒழிக்கும் உன்னத நிலையை அடையாமல்...
மெலிகின்ற என்னை விடுதி கண்டாய்: உன்னைப் பிரிந்த துயரத்தாலும் உலகப் பாசங்களாலும் நாளுக்கு நாள் உள்ளமும் உடலும் தேய்ந்து மெலிந்து (உருகி) கொண்டிருக்கும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!
அளி தேர் விளரி ஒலி நின்ற பூம்பொழில்: வண்டுகள் (அளி) தேனைத் தேடி ஆராய்ந்து, 'விளரிப்பண்' என்னும் இனிய இசையைப் பாடி முரலும் ஒலியைக் கொண்ட, அழகிய மலர்ப் பொழில்கள் (சோலைகள்) சூழ்ந்த...
உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!
வலி நின்ற திண் சிலையால் எரித்தாய் புரம் மாறுபட்டே: உனக்கு மாறுபட்டு நின்ற பகைவர்களின் முப்புரங்களையும், உனது ஆற்றல் மிக்க திண்ணிய மேரு மலையாகிய வில்லினைக் (சிலை) கொண்டு எரித்துச் சாம்பலாக்கியவனே!
நெடுந்தகை நீஎன்னை ஆட்கொள்ள
யான் ஐம்புலன்கள் கொண்டு
விடுந்தகையேனை விடுதி கண்டாய்
விரவார் வெருவ
அடுந்தகை வேல்வல்ல உத்தர
கோசமங்கைக்கு அரசே
கடுந்தகையேன் உண்ணுந் தெண்ணீர்
அமுதப் பெருங்கடலே. (96)
நெடுந்தகை நீ என்னை ஆட்கொள்ள: எல்லையற்ற பெருந்தன்மையும் (நெடுந்தகை) பேரருளும் கொண்ட நீயே தேடிவந்து என்னை அடிமையாக ஆட்கொண்டாய்;
யான் ஐம்புலன்கள் கொண்டு விடுந்தகையேனை விடுதி கண்டாய்: ஆனால் நானோ, உனது பெருமையை உணராமல் என் ஐம்புலன்களின் ஆசைப் போக்கிலேயே மனதை ஓடவிட்டு, உன்னை விட்டு விலகிச் சென்ற (விடுந்தகையேனை) பலவீனன் ஆயினேன். அப்படிப்பட்ட என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!
விரவார் வெருவ அடுந்தகை வேல்வல்ல உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: பகைவர்கள் (நெறியற்றவர்கள்) நடுங்கி அஞ்சும்படியாக (வெருவ), தீமைகளை அழிக்கும் பேராற்றல் மிக்க (அடுந்தகை) ஞானவேலை ஏந்துவதில் வல்லவனே! என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!
கடுந்தகையேன் உண்ணும் தெண்ணீர் அமுதப் பெருங்கடலே: நெஞ்சில் ஈரமில்லாத கொடிய குணம் உடையவனாகிய (கடுந்தகையேன்) நான், என் ஆன்மத் தாகம் தீரப் பருகுகின்ற தெளிந்த நீர் போன்ற (தெண்ணீர்) பேரினப அமுதப் பெருங்கடலே!