திருச்சிற்றம்பலம்

கடையவ னேனைக் கருணையினால்
கலந்து ஆண்டுகொண்ட
விடையவனே விட்டிடுதி கண்டாய்
விறல் வேங்கையின் தோல்
உடையவனே மன்னும் உத்தர
கோசமங்கைக்கு அரசே
சடையவனே தளர்ந்தேன் எம்பிரான்
என்னைத் தாங்கிக் கொள்ளே. (8)

கடையவ னேனைக் கருணையினால் கலந்து ஆண்டுகொண்ட: அனைவரையும் காட்டிலும் மிகவும் கடைப்பட்டவனாகிய (கடையவன் + ஏனை) என்னை, உனது எல்லையற்ற கருணையினால் என் உள்ளத்தோடு கலந்து, ஆட்கொண்டருளியவனே!

விடையவனே விட்டிடுதி கண்டாய்: ரிஷப வாகனத்தை (விடை) உடையவனே! உன்னை அன்றி வேறு கதி இல்லாத இந்த அடியேனை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே (விட்டிடுதி கண்டாய் - கைவிட்டுவிடப் போகிறாய்!).

விறல் வேங்கையின் தோல் உடையவனே: வலிமை மிகுந்த (விறல்) புலியினுடைய (வேங்கை) தோலை ஆடையாக உடுத்தியிருப்பவனே!

மன்னும் உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: எப்போதும் நிலைபெற்று விளங்கும் (மன்னும்) 'திருஉத்தரகோசமங்கை' என்னும் புகழ்பெற்ற திருத்தலத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் அரசனே!

சடையவனே தளர்ந்தேன் எம்பிரான் என்னைத் தாங்கிக் கொள்ளே: அழகிய சடாமுடியை (சடையவன்) உடையவனே! என் பெருமானே (எம்பிரான்)! இந்த உலகியல் துன்பங்களைத் தாங்க முடியாமல் நான் மிகவும் தளர்ந்து (சோர்வடைந்து) போயிருக்கிறேன்; நீதான் ஓடிவந்து என்னை விழுந்துவிடாமல் தாங்கிக் கொள்ள வேண்டும். 

கொள்ளேர் பிளவுஅகலாத் தடங்
கொங்கையர் கொவ்வைச் செவ்வாய்
விள்ளேன் எனினும் விடுதிகண்டாய்
நின் விழுத்தொழும்பின்
உள்ளேன் புறம்அல்லேன் உத்தர
கோசமங்கைக்கு அரசே
கள்ளேன் ஒழியவும் கண்டுகொண்டு
ஆண்டது எக்காரணமே. (16)

கொள்ளேர் பிளவுஅகலாத் தடங் கொங்கையர் கொவ்வைச் செவ்வாய்: அழகிய வடிவம் உடைய பெண்களின் சிற்றின்பத்தில் ....

விள்ளேன் எனினும் விடுதிகண்டாய்: நான் மயங்கி, அந்த ஆசைகளை விட்டு விலக முடியாமல் (விள்ளேன்) தவித்தாலும், என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே (விடுதிகண்டாய்)!

நின் விழுத்தொழும்பின் உள்ளேன் புறம்அல்லேன்: இறைவா, நான் உன்னுடைய மேலான அடிமைக்கூட்டத்திற்கு (விழுத்தொழும்பின்) உள்ளே இருப்பவன்; உனக்கு அந்நியமானவன் (புறம்அல்லேன்) கிடையாது.

உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!

கள்ளேன் ஒழியவும் கண்டுகொண்டு ஆண்டது எக்காரணமே: வஞ்சக மனமுடைய (கள்ளேன்) என்னுடைய அறியாமையையும், காமக் குரோதங்களையும் அன்றே நீ நன்றாகக் கண்டுகொண்டு (அறிந்திருந்தும்), என்னை விரும்பி ஆட்கொண்டாயே... அப்படி ஆட்கொண்டதற்கு என்ன காரணம்? (அன்று தெரிந்துதானே ஆட்கொண்டாய், இன்று ஏன் கைவிடுகிறாய்? என்ற உருக்கமான கேள்வி). 

கார்உறு கண்ணியர் ஐம்புலன்
ஆற்றங் கரைமரமாய்
வேர்உறுவேனை விடுதிகண்டாய்
விளங்குந் திருவா
ரூர்உறைவாய் மன்னும் உத்தர
கோசமங்கைக்கு அரசே
வார்உறு பூண்முலையாள் பங்க
என்னை வளர்ப்பவனே. (24)

கார்உறு கண்ணியர் ஐம்புலன் ஆற்றங் கரைமரமாய்: மை தீட்டிய கரிய கண்களை உடைய மங்கையரால் தூண்டப்படும் ஐம்புலன் ஆசைகள் என்னும் வேகமான ஆற்று வெள்ளத்தின் கரையில் நிற்கின்ற...

வேர்உறுவேனை விடுதிகண்டாய்: அடிக்கடி மோதும் அந்த ஆசை வெள்ளத்தால் வேர்கள் அரிக்கப்பட்டு, எப்போது விழுவோம் என்று தெரியாமல் தத்தளிக்கும் மரத்தைப் போன்ற நிலையில் இருக்கும் என்னை நீ கைவிட்டுவிடாதே!

விளங்குந் திருவாரூர் உறைவாய்: சைவ சமயத்தின் முதன்மைத் தலங்களில் ஒன்றாக விளங்கும் திருவாரூரில் விரும்பி வீற்றிருப்பவனே!

மன்னும் உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!

வார்உறு பூண்முலையாள் பங்க என்னை வளர்ப்பவனே: கச்சணிந்த உமையம்மையைத் தனது திருமேனியில் ஒரு பாகமாகக் கொண்டவனே (அர்த்தநாரீஸ்வரனே)! தாயாகவும் தந்தையாகவும் நின்று ஆன்மீகப் பாதையில் என்னை ஆளாக்கி வளர்ப்பவனே! 

வளர்கின்ற நின் கருணைக்கையில்
வாங்கவும் நீங்கி இப்பால்
மிளிர்கின்ற என்னை விடுதிகண்டாய்
வெண்மதிக் கொழுந்து ஒன்று
ஒளிர்கின்ற நீள்முடி உத்தர 
கோசமங்கைக்கு அரசே
தெளிகின்ற பொன்னும் மின்னும்அன்ன 
தோற்றச் செழுஞ்சுடரே. (32)

வளர்கின்ற நின் கருணைக்கையில் வாங்கவும் நீங்கி இப்பால்: நாளுக்கு நாள் பெருகிக் கொண்டே இருக்கும் உன்னுடைய பேராற்றல் மிக்க கருணையாகிய கைகளுக்குள் அடைக்கலமாய் இருந்த நான், அதிலிருந்து விலகி (நீங்கி), இந்த உலகப் பக்கமாக வந்து...

மிளிர்கின்ற என்னை விடுதிகண்டாய் : உலகியல் இன்பங்களே நிலையானது என்று எண்ணி, மாயை தரும் தற்காலிகப் பொலிவோடு (மிளிர்கின்ற) உலா வரும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

வெண்மதிக் கொழுந்து ஒன்று ஒளிர்கின்ற நீள்முடி: மூன்றாம் பிறையாகிய வெண்மையான இளம்பிறைச் சந்திரனைத் (மதிக்கொழுந்து) தனது நீண்ட சடாமுடியில் ஒளி வீசும்படிச் சூடியிருப்பவனே!

உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!

தெளிகின்ற பொன்னும் மின்னும் அன்ன தோற்றச் செழுஞ்சுடரே: நன்றாக உருக்கித் தூய்மையாக்கப்பட்ட தட்டாரப் பொன்னின் ஒளியும், வானில் தோன்றும் மின்னலின் ஒளியும் ஒன்று சேர்ந்தாற்போன்ற பிரகாசமான திருத்தோற்றத்தைக் கொண்ட செழுமையான சுயம்பிரகாசச் சுடரே!

செழிகின்ற தீப்புகு விட்டிலின்​​​
சின் மொழியாரில் பன்னாள் ​​​
விழுகின்ற என்னை விடுதிகண்டாய்​​​
வெறி வாய்அறுகால்​​​
உழுகின்ற பூமுடி உத்தர ​​​
கோசமங்கைக்கு அரசே​​
வழிநின்று நின் அருளார் அமுது​​​
ஊட்ட மறுத்தனனே. (40)

செழிகின்ற தீப்புகு விட்டிலின் சின்மொழியாரில் பன்னாள் விழுகின்ற என்னை விடுதிகண்டாய்: கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்பினை ஒளிமிக்க ஒரு பொருள் என்று தவறாக எண்ணி, அதில் போய் விழுந்து அழியும் விட்டில் பூச்சியைப் போல, சிற்றின்ப ஆசை தரும் மெல்லிய வார்த்தைகளைப் பேசும் மங்கையரின் தற்காலிகப் புற அழகில் மயங்கி, பலமுறை (பன்னாள்) வீழ்ந்து தவிக்கும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

வெறி வாய் அறுகால் உழுகின்ற பூமுடி: நறுமணம் (வெறி) கமழும் மலர்கள் நிறைந்த தன் திருமுடியில் (தலையில்), தேனைத் தேடி வரும் வண்டுகள் (அறுகால் = ஆறு கால்களை உடைய வண்டு) மொய்த்து உழும் படியாகத் தாங்கியிருப்பவனே!

உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!

வழிநின்று நின் அருளார் அமுது ஊட்ட மறுத்தனனே: நல்வழியில் நின்று, நீயே நேரில் வந்து உன்னுடைய பேரருளாகிய பேரினப அமுதத்தை எனக்கு ஊட்ட முற்பட்டபோது, என் அறியாமை மற்றும் வினைப்பயன் காரணமாக அதனை உதாசீனப்படுத்தி மறுத்துவிட்டேனே! (அப்படிப்பட்ட பாவியாகிய என்னை இப்போதும் கைவிடாமல் காப்பாய் என்று பொருள்).

மறுத்தனன் யான்உன் அருள்​​​
அறியாமையின்என் மணியே​​​
வெறுத்துஎனைநீ விட்டிடுதி கண்டாய்​​​
​வினையின் தொகுதி​​​
​ஒறுத்துஎனை ஆண்டுகொள் உத்தர​​​
​கோசமங்கைக்கு அரசே​​​
​பொறுப்பர் அன்றே பெரியோர்​​​
​சிறுநாய்கள்தம் பொய்யினையே. (48)

மறுத்தனன் யான் உன் அருள் அறியாமையின் என் மணியே: என் கண்மணி போன்ற இறைவனே! என் அறியாமை காரணமாக (முந்தைய பாடலில் குறிப்பிட்டபடி விட்டில் பூச்சியாய் வாழ்ந்ததால்), நீ தந்த பேரருளை நான் வேண்டாம் என்று மறுத்துவிட்டேன்.

வெறுத்து எனை நீ விட்டிடுதி கண்டாய்: நான் செய்த அந்தப் பெரிய தவறுக்காக, என் மேல் கோபம் கொண்டு என்னை வெறுத்து நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

வினையின் தொகுதி ஒறுத்து எனை ஆண்டுகொள்: என்னைச் சூழ்ந்திருக்கும் தீவினைகளின் கூட்டத்தை (வினையின் தொகுதி) நீயே தண்டித்து அழித்து (ஒறுத்து), என்னை மீண்டும் உனது அடிமையாக ஆட்கொண்டருள்வாய்.

உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!

பொறுப்பர் அன்றே பெரியோர் சிறுநாய்கள்தம் பொய்யினையே: உலகில் உள்ள அறிவுடைய பெரியவர்கள், தங்களை விட வயதிலும் அறிவிலும் சிறியவர்கள் (இங்கே தன்னைச் 'சிறுநாய்' என்கிறார்) செய்யும் தவறுகளையும் பொய்களையும் மன்னித்துப் பொறுத்துக் கொள்வதுதானே முறை! (நீயோ எல்லாரையும் விடப் பெரியவன், என் பிழையைப் பொறுப்பது உனக்கு எளிதன்றோ என்று கேட்கிறார்).

பொய்யவனேனைப் பொருள் என​​​
​ஆண்டுஒன்று பொத்திக்கொண்ட​​​ 
​மெய்யவனே விட்டிடுதி கண்டாய் ​​​
​விடம் உண்மிடற்று​​
மையவனே மன்னும் உத்தர​​​
​கோசமங்கைக்கு அரசே​​​
​செய்யவனே சிவனே சிறியேன்​​​
​பவந் தீர்ப்பவனே. (56)

பொய்யவனேனைப் பொருள் என ஆண்டு ஒன்று பொத்திக் கொண்ட: முழுக்க முழுக்கப் பொய்யே வடிவான என்னையும் ஒரு தகுதியான பொருளாக மதித்து, உலகத் துன்பங்கள் அண்டாதவாறு உனது பேரருள் நிழலில் மறைத்து (பொத்திக்கொண்ட - அரவணைத்துக் கொண்ட) ஆட்கொண்டவனே!

மெய்யவனே விட்டிடுதி கண்டாய்: மாறாத சத்திய வடிவமாய் விளங்கும் மெய்யானவனே! அப்படி அரவணைத்த என்னை இப்போது பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

விடம் உண் மிடற்று மையவனே: உலகைக் காக்கும் பொருட்டு ஆலகால விஷத்தை (விடம்) அருந்தி, அதனைத் தன் கழுத்திலேயே (மிடறு) நிறுத்தியதால், கரிய நிறக் கழுத்தைக் கொண்ட காலகண்டனே!

மன்னும் உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!

செய்யவனே சிவனே சிறியேன் பவம் தீர்ப்பவனே: சிவந்த திருமேனியைக் கொண்ட தூயவனே (செய்யவனே)! மங்கல வடிவமான சிவனே! மிகச் சிறியவனாகிய என்னுடைய பிறவிப் பிணியை (பவம் = பிறவித் துயர்) அடியோடு தீர்த்து வைப்பவனே!

தீர்க்கின்றவாறு என் பிழையை
நின்சீர் அருள் என்கொல் என்று
வேர்க்கின்ற என்னை விடுதிகண்டாய்
விரவார் வெருவ
ஆர்க்கின்ற தார்விடை உத்தர
கோசமங்கைக்கு அரசே
ஈர்க்கின்ற அஞ்சொடு அச்சம்
வினையேனை இருதலையே. (64)

தீர்க்கின்றவாறு என் பிழையை நின் சீர் அருள் என்கொல் என்று வேர்க்கின்ற என்னை விடுதிகண்டாய்: இறைவா, நான் செய்த அளவற்ற பிழைகளை உன்னுடைய மேலான (சீர்) கருணை எப்படித்தான் மன்னிக்கப் போகிறதோ, அல்லது என்னைத் தண்டிக்கப் போகிறதோ என்று எண்ணி, பயத்தால் உடம்பெல்லாம் வேர்த்துத் தத்தளிக்கும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

விரவார் வெருவ ஆர்க்கின்ற தார் விடை: பகைவர்கள் (நெறியற்றவர்கள்) கண்டு அஞ்சும்படியாகக் (வெருவ) கம்பீரமாக முழங்குகின்ற (ஆர்க்கின்ற), மணிகள் கட்டிய மாலையைத் (தார்) தரித்த ரிஷப வாகனத்தை உடையவனே!

உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!

ஈர்க்கின்ற அஞ்சொடு அச்சம் வினையேனை இருதலையே: தீவினையாளனாகிய என்னை, ஒருபுறம் தன் வசப்படுத்தும் ஐம்புலன்களும் (அஞ்சு), மறுபுறம் உன்னை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயமும் ஆகிய இரண்டும் இரு பக்கங்களிலும் (இருதலை) இழுத்து (ஈர்க்கின்ற) வதைக்கின்றனவே!

இருதலைக் கொள்ளியினுள் எறும்பு ​​​
​ஒத்து நினைப்பிரிந்த​​​
​விரிதலையேனை விடுதி கண்டாய் ​​​
​வியன் மூஉலகுக்கு ​​​
​ஒருதலைவா மன்னும் உத்தர ​​​
​ கோசமங்கைக்கு அரசே ​​​
​பொருதலை மூஇலைவேல் வலன் ​
​ஏந்திப் பொலிபவனே. (72)

இருதலைக் கொள்ளியினுள் எறும்பு ஒத்து நினைப் பிரிந்த: இரு பக்கங்களிலும் எரியும் கொள்ளிக்கட்டைக்கு நடுவே சிக்கிக்கொண்டு, தப்பிக்க வழியின்றித் தவிக்கும் ஒரு எறும்பைப் போல, உன்னைப் பிரிந்து உலகத் துயரங்களுக்கு நடுவே மாட்டிக்கொண்டு தவிப்பவனும்...

விரிதலையேனை விடுதி கண்டாய்: பயத்தாலும் கவலையாலும் தலைவிரி கோலமாய் (விரிதலையேனை) அலைந்து திரியும் பாவியாகிய என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

வியன் மூ உலகுக்கு ஒரு தலைவா: பரந்து விரிந்த (வியன்) விண்ணுலகம், மண்ணுலகம், பாதாள உலகம் ஆகிய மூன்று உலகங்களுக்கும் ஒப்பற்ற ஒரே தலைவனே (ஒருதலைவா)!

மன்னும் உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!

பொருதலை மூ இலை வேல் வலன் ஏந்திப் பொலிபவனே: பகைவர்களின் அறியாமையைப் போரிட்டு அழிக்கும் (பொருதலை), மும்மலங்களை அறுக்கும் மூன்று இலை வடிவங்களைக் கொண்ட திரிசூலத்தைத் (மூஇலைவேல்) தனது வலக் கரத்தில் (வலன்) ஏந்திப் பொலிவோடு காட்சி தருபவனே!

பொலிகின்ற நின்தாள் புகுதப் பெற்று ​​​
​ஆக்கையைப் போக்கப் பெற்று ​​​
​மெலிகின்ற என்னை விடுதி கண்டாய் ​​​
​அளிதேர் விளரி ​​​
​ஒலிநின்ற பூம்பொழில் உத்தர​​​
கோசமங்கைக்கு அரசே ​​​
​வலிநின்ற திண் சிலையால்
​எரித்தாய் புரம் மாறுபட்டே. (80)

பொலிகின்ற நின் தாள் புகுதப் பெற்று ஆக்கையைப் போக்கப் பெற்று: ஒளி வீசிப் பொலிவோடு விளங்கும் உன்னுடைய திருவடிகளுக்குள் புகுகின்ற பேற்றினைப் பெற்று, அதன் மூலம் இந்த ஊன் உடம்பாகிய பிறவித் தளையை (ஆக்கையை) ஒழிக்கும் உன்னத நிலையை அடையாமல்...

மெலிகின்ற என்னை விடுதி கண்டாய்: உன்னைப் பிரிந்த துயரத்தாலும் உலகப் பாசங்களாலும் நாளுக்கு நாள் உள்ளமும் உடலும் தேய்ந்து மெலிந்து (உருகி) கொண்டிருக்கும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

அளி தேர் விளரி ஒலி நின்ற பூம்பொழில்: வண்டுகள் (அளி) தேனைத் தேடி ஆராய்ந்து, 'விளரிப்பண்' என்னும் இனிய இசையைப் பாடி முரலும் ஒலியைக் கொண்ட, அழகிய மலர்ப் பொழில்கள் (சோலைகள்) சூழ்ந்த...

உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!

வலி நின்ற திண் சிலையால் எரித்தாய் புரம் மாறுபட்டே: உனக்கு மாறுபட்டு நின்ற பகைவர்களின் முப்புரங்களையும், உனது ஆற்றல் மிக்க திண்ணிய மேரு மலையாகிய வில்லினைக் (சிலை) கொண்டு எரித்துச் சாம்பலாக்கியவனே!

மாறுபட்டு அஞ்சு என்னை வஞ்சிப்ப ​​​
யான்உன் மணிமலர்த்தாள் ​​​
வேறுபட்டேனை விடுதி கண்டாய்​​​
வினையேன் மனத்தே​​​
ஊறும் மட்டே மன்னும் உத்தர ​​​
கோசமங்கைக்கு அரசே ​​​
நீறுபட்டே ஒளி காட்டும் ​​​
பொன்மேனி நெடுந்தகையே. (88)

பொலிகின்ற நின் தாள் புகுதப் பெற்று ஆக்கையைப் போக்கப் பெற்று: ஒளி வீசிப் பொலிவோடு விளங்கும் உன்னுடைய திருவடிகளுக்குள் புகுகின்ற பேற்றினைப் பெற்று, அதன் மூலம் இந்த ஊன் உடம்பாகிய பிறவித் தளையை (ஆக்கையை) ஒழிக்கும் உன்னத நிலையை அடையாமல்...

மெலிகின்ற என்னை விடுதி கண்டாய்: உன்னைப் பிரிந்த துயரத்தாலும் உலகப் பாசங்களாலும் நாளுக்கு நாள் உள்ளமும் உடலும் தேய்ந்து மெலிந்து (உருகி) கொண்டிருக்கும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

அளி தேர் விளரி ஒலி நின்ற பூம்பொழில்: வண்டுகள் (அளி) தேனைத் தேடி ஆராய்ந்து, 'விளரிப்பண்' என்னும் இனிய இசையைப் பாடி முரலும் ஒலியைக் கொண்ட, அழகிய மலர்ப் பொழில்கள் (சோலைகள்) சூழ்ந்த...

உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!

வலி நின்ற திண் சிலையால் எரித்தாய் புரம் மாறுபட்டே: உனக்கு மாறுபட்டு நின்ற பகைவர்களின் முப்புரங்களையும், உனது ஆற்றல் மிக்க திண்ணிய மேரு மலையாகிய வில்லினைக் (சிலை) கொண்டு எரித்துச் சாம்பலாக்கியவனே!

நெடுந்தகை நீஎன்னை ஆட்கொள்ள ​​​
யான் ஐம்புலன்கள் கொண்டு ​​​
​விடுந்தகையேனை விடுதி கண்டாய் ​​​
விரவார் வெருவ ​​​
அடுந்தகை வேல்வல்ல உத்தர​​​
கோசமங்கைக்கு அரசே ​​​
கடுந்தகையேன் உண்ணுந் தெண்ணீர்​​​
அமுதப் பெருங்கடலே. (96)

நெடுந்தகை நீ என்னை ஆட்கொள்ள: எல்லையற்ற பெருந்தன்மையும் (நெடுந்தகை) பேரருளும் கொண்ட நீயே தேடிவந்து என்னை அடிமையாக ஆட்கொண்டாய்;

யான் ஐம்புலன்கள் கொண்டு விடுந்தகையேனை விடுதி கண்டாய்: ஆனால் நானோ, உனது பெருமையை உணராமல் என் ஐம்புலன்களின் ஆசைப் போக்கிலேயே மனதை ஓடவிட்டு, உன்னை விட்டு விலகிச் சென்ற (விடுந்தகையேனை) பலவீனன் ஆயினேன். அப்படிப்பட்ட என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

விரவார் வெருவ அடுந்தகை வேல்வல்ல உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: பகைவர்கள் (நெறியற்றவர்கள்) நடுங்கி அஞ்சும்படியாக (வெருவ), தீமைகளை அழிக்கும் பேராற்றல் மிக்க (அடுந்தகை) ஞானவேலை ஏந்துவதில் வல்லவனே! என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!

கடுந்தகையேன் உண்ணும் தெண்ணீர் அமுதப் பெருங்கடலே: நெஞ்சில் ஈரமில்லாத கொடிய குணம் உடையவனாகிய (கடுந்தகையேன்) நான், என் ஆன்மத் தாகம் தீரப் பருகுகின்ற தெளிந்த நீர் போன்ற (தெண்ணீர்) பேரினப அமுதப் பெருங்கடலே!

​கடலினுள் நாய் நக்கி ஆங்கு உன் ​​​
​கருணைக் கடலின் உள்ளம் ​​​
​விடல் அரியேனை விடுதி கண்டாய் ​​​
​விடல் இல் அடியார் ​​​
உடல் இலமே மன்னும் உத்தர ​​​
​கோசமங்கைக்கு அரசே ​​​
​மடலின் மட்டே மணியே அமுதே ​​​
​என்மது வெள்ளமே. (104)

கடலினுள் நாய் நக்கி ஆங்கு உன் கருணைக் கடலின் உள்ளம் விடல் அரியேனை விடுதி கண்டாய்: பரந்து விரிந்த பெரும் கடலுக்குள் நின்றாலும், ஒரு நாயானது தன் நாக்கால் அலைநீரை நக்கி நக்கித்தான் குடிக்க முடியுமே தவிர, கடலின் முழு நீரையும் அதனால் பருக முடியாது. அதைப்போல, உன்னுடைய எல்லையற்ற கருணைக் கடலுக்கு நடுவே நான் இருந்தும், என் சிற்றறிவின் காரணமாக (நாயைப் போல) அதன் சிறு துளியை மட்டுமே சுவைக்க முடிகிறது. அப்படிப்பட்ட பலவீனத்தால் உன்னை விட்டு பிரிய நேரிடும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

விடல் இல் அடியார் உடல் இலமே: உன்னை ஒருபோதும் பிரியாத (விடல் இல்) தூய அடியார்கள், தங்களின் ஊன் உடம்பையே உனது திருக்கோயிலாகக் கொண்டு விளங்குகிறார்கள்.

மன்னும் உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!

மடலின் மட்டே மணியே அமுதே என் மது வெள்ளமே: பூவிதழ்களிலிருந்து சுரக்கும் நறுமணம் மிக்க தூய தேனே! விலைமதிப்பற்ற மாணிக்க மணியே! தெவிட்டாத இன்அமுதே! என் உள்ளத்தில் ஊற்றெடுக்கும் பேரானந்தத் தேன் வெள்ளமே!

வெள்ளத்துள் நாவற்றி ஆங்குஉன் ​​​
அருள்பெற்றுத் துன்பத்தினின்றும்​​​
விள்ளக்கிலேனை விடுதி கண்டாய்​​​
விரும்பும் அடியார் ​​​
உள்ளத்து உள்ளாய் மன்னும் உத்தர​​​
கோசமங்கைக்கு அரசே ​​​
கள்ளத்து உளேற்கு அருளாய் ​​​
களியாத களி எனக்கே. (112)

வெள்ளத்துள் நா வற்றி ஆங்கு உன் அருள் பெற்றுத் துன்பத்தினின்றும் விள்ளக்கிலேனை விடுதி கண்டாய்: ஒருவன் கழுத்தளவு தண்ணீருக்குள் (வெள்ளத்துள்) நின்று கொண்டிருந்தாலும், அவனுக்குக் குடிக்க நீர் கிடைக்காமல் நாக்கு வறண்டு (நா வற்றி) தவிப்பதைப் போல, உன்னுடைய பேரருள் வெள்ளம் என்னைச் சுற்றிலும் சூழ்ந்திருந்தும், என் வினைப்பயனால் அந்த இன்பத்தை நுகரத் தெரியாமல், உலகத் துன்பங்களிலிருந்து இன்னும் விடுபட முடியாமல் (விள்ளக்கிலேனை) தவிக்கின்ற என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

விரும்பும் அடியார் உள்ளத்து உள்ளாய்: உன்னை எந்நேரமும் உருகி விரும்புகின்ற தூய அடியார்களின் இதயக் கோயிலுக்குள்ளே நீங்காது வீற்றிருப்பவனே!

மன்னும் உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!

கள்ளத்து உளேற்கு அருளாய் களியாத களி எனக்கே: வஞ்சகமும் கள்ளத்தனமும் நிறைந்த மனதை உடைய (கள்ளத்து உளேற்கு) எனக்கு, ஒருபோதும் அலுத்துப் போகாத, என்றும் மாறாத பேரானந்தத்தை உனது பெருங்கருணையால் தந்தருள்வாயாக!

களிவந்த சிந்தையயொடு உன்கழல் ​​​
கண்டும் கலந்தருள​​​
வெளிவந்திலேனை விடுதி கண்டாய் ​​​
மெய்ச் சுடருக்கு எல்லாம் ​​​
ஒளிவந்த பூங்கழல் உத்தர​​​
கோசமங்கைக்கு அரசே ​​​
எளிவந்த எந்தைபிரான் என்னை ​​​
ஆளுடை என் அப்பனே. (120)

களிவந்த சிந்தையொடு உன் கழல் கண்டும் கலந்தருள வெளிவந்திலேனை விடுதி கண்டாய்: பேரானந்தம் (களி) பெருகிய மனத்தோடு உன்னுடைய வீரக் கழலணிந்த திருவடிகளைத் தரிசிக்கும் பேற்றினைப் பெற்றேன்; அப்படிப் பெற்றும், உன்னோடு முழுமையாகக் கலந்து அருளைப் பெறுவதற்குக் தடையாக இருக்கும் இந்த ஊன் உடம்பின் எல்லைகளைத் தாண்டி (வெளிவந்திலேனை) இன்னும் நான் வெளிப்பட்டு வரவில்லையே! அப்படிப்பட்ட பலவீனத்தால் தவிக்கும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

மெய்ச் சுடருக்கு எல்லாம் ஒளிவந்த பூங்கழல்: உலகில் உள்ள சூரியன், சந்திரன், அக்னி மற்றும் ஞானிகளினுடைய ஆன்மச் சுடர்கள் ஆகிய அனைத்து உண்மைச் சுடர்களுக்கும் (மெய்ச்சுடர்) ஒளியைத் தருகின்ற, மலர் போன்ற திருவடிகளை உடையவனே!

உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!

எளிவந்த எந்தை பிரான் என்னை ஆளுடை என் அப்பனே: எளியவனுக்கும் எளியவனாக, அடியேன் பொருட்டுத் திருப்பெருந்துறையில் குருவாகத் தேடி வந்து (எளிவந்த) அருள் செய்த என் தந்தையே! என் தலைவனே! என்னை முழுமையாக அடிமைகொண்ட என் அப்பனே!

என்னை அப்பா அஞ்சல் என்பவரின்றி​​​
​நின்று எய்த்து அலைந்தேன் ​​​
​மின்னை ஒப்பாய் விட்டிடுதி கண்டாய் ​​​
​உவமிக்கின் மெய்யே ​​​
​உன்னை ஒப்பாய் மன்னும் உத்தர ​​​
​கோசமங்கைக்கு அரசே ​​​
​அன்னை ஒப்பாய் எனக்கு அத்தன் ஒப்பாய் ​​​
​என் அரும் பொருளே. (128)

என்னை அப்பா அஞ்சல் என்பவரின்றி நின்று எய்த்து அலைந்தேன்:
"மகனே! நீ பயப்படாதே" என்று எனக்கு ஆறுதல் சொல்லித் தாங்குவதற்கு இந்த உலகத்தில் ஒருவரும் இல்லாமல், ஆதரவற்றவனாய்த் தளர்ந்து (எய்த்து) அலைந்து திரிந்தேன்.

மின்னை ஒப்பாய் விட்டிடுதி கண்டாய்: மின்னலைப் போன்ற பிரகாசமான திருமேனி ஒளியைக் கொண்டவனே! அப்படி அலைந்த என்னை நீயும் பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

உவமிக்கின் மெய்யே உன்னை ஒப்பாய்: உண்மையைக் கூற வேண்டுமானால், உனக்கு உவமையாகச் சொல்வதற்கு இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் வேறு எந்தப் பொருளும் இல்லை; உனக்கு நிகர் நீயேதான்!

மன்னும் உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!

அன்னை ஒப்பாய் எனக்கு அத்தன் ஒப்பாய் என் அரும் பொருளே: எனக்கு அன்பினைப் பொழியும் தாயைப் போன்றவனே (அன்னை)! அறிவையும் நெறியையும் புகட்டும் தந்தையைப் போன்றவனே (அத்தன்)! தேடி அடைவதற்கரிய என் அரிய பெருநிதியே (அரும் பொருளே)!

பொருளே தமியேன் புகல் இடமே ​​​
​நின்புகழ் இகழ்வார் ​​​
​வெருளே எனை விட்டிடுதி கண்டாய் ​​​
​மெய்ம்மையார் விழுங்கும் ​​​
​அருளே அணிபொழில் உத்தர​​​
​கோசமங்கைக்கு அரசே ​​​
​இருளே வெளியே இகபரம் ​​​
​ஆகி இருந்தவனே. (136)

பொருளே தமியேன் புகல் இடமே: அழிவற்ற உண்மைப் பொருளாக விளங்குபவனே! உலகப் பற்றுகளைத் துறந்து தனித்து நிற்கும் இந்த எளியவனாகிய (தமியேன்) எனக்கு இருக்கும் ஒரே அடைக்கலமே (புகலிடமே)!

நின் புகழ் இகழ்வார் வெருளே எனை விட்டிடுதி கண்டாய்: உன்னுடைய மேலான புகழை அறியாமல் இகழ்ந்து பேசும் நெறியற்றவர்களின் மனதில் தோன்றும் அச்சமே/மருட்சியே (வெருளே)! உன்னையே கதி என்று நம்பியிருக்கும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே

மெய்ம்மையார் விழுங்கும் அருளே: வஞ்சகமின்றி உண்மை நெறியில் நிற்கும் தூய அடியார்கள் (மெய்ம்மையார்) தங்களின் அகந்தை அழியும்படி பருகித் திளைக்கும் பேரருள் வடிவமே!

அணிபொழில் உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: அழகிய சோலைகள் (பூம்பொழில்) சூழ்ந்து விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!

இருளே வெளியே இகபரம் ஆகி இருந்தவனே: அறியாமை உடையவர்களுக்கு இருளாகவும், ஞானிகளுக்கு எல்லையற்ற ஆகாய வெளி போலவும், இந்நில உலக வாழ்வாகவும் (இகம்) மேலுலக முக்திப் பேறாகவும் (பரம்) என எல்லாமும் ஆகி விளங்குபவனே!

இருந்து என்னை ஆண்டுகொள் விற்றுக்கொள்​​​
​ஒற்றிவை என்னின் அல்லால் ​​​
​விருந்தினனேனை விடுதி கண்டாய் ​​​
​மிக்க நஞ்சு அமுதா ​​​
அருந்தினனே மன்னும் உத்தர ​​​
​கோசமங்கைக்கு அரசே ​​​
​மருந்தினனே பிறவிப் பிணிப் ​​​
​பட்டு மடங்கினர்க்கே. (144)

இருந்து என்னை ஆண்டுகொள் விற்றுக்கொள் ஒற்றிவை என்னின் அல்லால்: இறைவா, உனது பேரருள் முன்னிலையில் நின்று வேண்டுகிறேன்; என்னை உனது அடிமையாக ஏற்று நீயே ஆண்டுகொண்டாலும் சரி, அல்லது பிறரிடம் என்னை விற்றுவிட்டாலும் (விற்றுக்கொள்) சரி, இல்லையென்றால் கடனுக்காக யாரிடமாவது அடகு வைத்தாலும் (ஒற்றிவை) சரி, அதற்கு உனக்கு முழு அதிகாரம் உண்டு. அதை விடுத்து...

விருந்தினனேனை விடுதி கண்டாய்: இந்த உலக மாயைகளுக்கு நடுவே, வழிதெரியாமல் ஒரு புதிய விருந்தினனைப் போல (விருந்தினனேனை) திகைத்து நிற்கும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

மிக்க நஞ்சு அமுதா அருந்தினனே: பாற்கடலில் தோன்றி உலகையே அழிக்க வந்த கொடிய ஆலகால நஞ்சினை (மிக்க நஞ்சு), அடியவர்களைக் காக்கும் பொருட்டு இன்அமுதாக எண்ணி உவப்போடு உண்ட நஞ்சுண் மிடற்றோனே!

மன்னும் உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!

மருந்தினனே பிறவிப் பிணிப்பட்டு மடங்கினர்க்கே: மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து இறக்கும் இந்தச் சன்மத் துயரமாகிய பிறவிப் பிணியில் சிக்கித் தளர்ந்து போனவர்களுக்கு (மடங்கினர்க்கே), அந்தப் பிணியை வேரறுக்கும் ஒப்பற்ற பேராற்றல் மிக்க அருமருந்தாக விளங்குபவனே!

மடங்கஎன் வல்வினைக் காட்டை ​​​
​நின்மன் அருள் தீக்கொளுவும் ​​​
​விடங்க என்தன்னை விடுதிகண்டாய் ​​​
​என் பிறவியை​​​
​வேரொடும் களைந்து ஆண்டுகொள் உத்தர ​​​
​கோசமங்கைக்கு அரசே ​​​
​கொடுங்கரிக்குன்று உரித்து அஞ்சுவித்தாய் ​​​
​வஞ்சிக் கொம்பினையே. (152)

மடங்க என் வல்வினைக் காட்டை நின் மன் அருள் தீக் கொளுவும் விடங்க: அழிந்து ஒழியும்படியாக, அடர்ந்த காடு போலப் பெருகி வளர்ந்துள்ள என் கொடிய வினைகளாகிய மரங்களை, உன்னுடைய நிலைபெற்ற பேரருள் என்னும் பெருநெருப்பால் சுட்டெரித்துச் சாம்பலாக்கும் அழகிய வடிவம் உடையவனே!

என் தன்னை விடுதி கண்டாய்: அப்படிப்பட்ட பேராற்றல் மிக்க நீ, பலவீனனாகிய என்னை பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

என் பிறவியை வேரொடும் களைந்து ஆண்டுகொள் உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே! மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து இறக்கும் துயரத்தைத் தரும் என் பிறவிப் பிணியை, அதன் வேரோடும் அடியோடு பிடுங்கி எறிந்து, என்னை உனது அடிமையாக ஆட்கொண்டருள்வாயாக!

கொடுங் கரிக்குன்று உரித்து அஞ்சுவித்தாய் வஞ்சிக் கொம்பினையே:
மதங்கொண்டு பாய்ந்து வந்த கொடிய, மலை போன்ற யானையைக் (கொடுங்கரிக்குன்று) கொன்று, அதன் தோலை உரித்துப் போர்த்துக் கொண்டாய்; அந்தப் பயங்கரமான காட்சியைக் கண்டு அஞ்சி நடுங்கிய வஞ்சிக் கொம்பு போன்ற மென்மையான உமையன்னையை (வஞ்சிக்கொம்பினையே) உடனே தன் அன்பால் அணைத்துக் காத்தவனே!

கொம்பர் இல்லாக் கொடிபோல் ​​​
​அலமந்தனன் கோமளமே ​​​
வெம்புகின்றேனை விடுதிகண்டாய் ​​​
​விண்ணர் நண்ணுகில்லா ​​​
​உம்பர் உள்ளாய் மன்னும் உத்தர​​​
​கோசமங்கைக்கு அரசே​​​
​அம்பரமே நிலனே அனல்​​​
​காலொடு அப்பு ஆனவனே. (160)

கொம்பர் இல்லாக் கொடி போல் அலமந்தனன்: படர்வதற்குப் பற்றுக்கோடாக ஒரு கொம்பு (மரக்கட்டை) இல்லாத கொடியானது, நிலத்தில் விழுந்து காற்றில் அலைக்கழிக்கப்பட்டுத் தவிப்பதைப் போல, உன்னுடைய அருள் துணையை இழந்த நான் பற்றுக்கோடின்றி திகைத்து மனமுடைந்து (அலமந்தனன்) அலைகின்றேன்.

கோமளமே வெம்புகின்றேனை விடுதி கண்டாய்: அழகு பொருந்திய இளமை வடிவானவனே (கோமளமே)! உன்னைப் பிரிந்த துயரத்தால் உள்ளம் வெந்து வருந்துகின்ற (வெம்புகின்றேனை) என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

விண்ணர் நண்ணுகில்லா உம்பர் உள்ளாய்: தேவலோகத்தில் வாழும் சாதாரணத் தேவர்களாலும் (விண்ணர்) கூட எளிதில் நெருங்க முடியாத, அவர்களுக்கு மேலான உன்னதப் பேரொளி உலகத்தில் வீற்றிருப்பவனே!

மன்னும் உத்தர கோசமங்கைக்கு அரசே: என்றென்றும் நிலைபெற்று விளங்கும் திருஉத்தரகோசமங்கையின் பேராசனே!

அம்பரமே நிலனே அனல் காலொடு அப்பு ஆனவனே: ஆகாயமாகவும் (அம்பரம்), பூமியாகவும் (நிலன்), நெருப்பாகவும் (அனல்), காற்றாகவும் (கால்), நீராகவும் (அப்பு) எனப் பஞ்சபூதங்கள் அனைத்துமாய் நிறைந்து விளங்குபவனே!

ஆனைவெம் போரில் குறுந்தூறு ​​​
​எனப்புலனால் அலைப்புண் ​​​
​டேனை எந்தாய் விட்டிடுதி கண்டாய்​​​
​வினையேன் மனத்துத்​​​
​​தேனையும் பாலையும் கன்னலையும் ​​​
​அமுதத்தையும் ஒத்து ​​​
​ஊனையும் என்பினையும் உருக்​​​
​காநின்ற ஒண்மையனே. (168)

ஆனை வெம் போரில் குறுந்தூறு எனப் புலனால் அலைப்புண்டேனை: பெரிய மதயானைகள் ஒன்றுக்கொன்று மிகக் கொடூரமாக மோதிக்கொள்ளும் (ஆனை வெம் போரில்) போர்க்களத்தின் நடுவே அகப்பட்டுக்கொண்ட ஒரு சிறு புதர்/செடியானது (குறுந்தூறு), அந்த யானைகளின் கால்களில் மிதிபட்டு எப்படிச் சின்னபின்னமாகி அழியுமோ... அதைப்போல, ஆற்றல்மிக்க ஐம்புலன்களின் ஆசைப் போராட்டங்களுக்கு நடுவே சிக்கி, நசுக்கப்பட்டு, நிலைதடுமாறி அலைக்கழிக்கப்படும் என்னை,

எந்தாய் விட்டிடுதி கண்டாய்: என் அன்புத் தந்தையே! இத்தகைய பலவீனத்தோடு தவிக்கும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

வினையேன் மனத்துத் தேனையும் பாலையும் கன்னலையும் அமுதத்தையும் ஒத்து: தீவினைகளை உடையவனாகிய என்னுடைய உள்ளத்திலே, சுவைமிக்க தூய தேனைப் போலவும், தெவிட்டாத பாலைப் போலவும், இனிக்கும் கரும்பின் சாற்றைப் (கன்னல்) போலவும், சாகாவரம் தரும் தேவாமிர்தத்தைப் போலவும் ஒருசேரத் தித்தித்து...

ஊனையும் என்பினையும் உருக்காநின்ற ஒண்மையனே: என் உடம்பில் உள்ள ஊனையும் (சதையையும்), அதற்குள் இருக்கும் எழும்புகளையும் (என்பினையும்) கூட உருகச் செய்கின்ற பேரொளி வடிவமானவனே (ஒண்மையனே)!

ஒண்மையனே திருநீற்றை உத் ​​​
​தூளித்து ஒளிமிளிரும்​​​
​வெண்மையனே விட்டிடுதி கண்டாய் ​​​
​மெய் அடியவர்கட்கு ​​​
​அண்மையனே என்றும் சேயாய்​​​
​பிறர்க்கு அறிதற்கு அரிதாம் ​​​
​பெண்மையனே தொன்மை ஆண்மைய னே​​​
​அலிப் பெற்றியனே. (176)

ஒண்மையனே திருநீற்றை உத்தூளித்து ஒளிமிளிரும் வெண்மையனே: பேரொளி வடிவமாய் விளங்குபவனே! உடல் முழுவதும் திருநீற்றினை மிக ஆழமாகத் தேய்த்துப் பூசி (உத்தூளித்து), அந்த வெண்ணிறப் பொலிவோடு திவ்யமாய் ஒளிவீசும் வெண்மையனே!

விட்டிடுதி கண்டாய்: அத்தகைய தூய வடிவினனே, பலவீனனாகிய என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

மெய் அடியவர்கட்கு அண்மையனே என்றும் சேயாய் பிறர்க்கு: வஞ்சகமில்லாமல் நெஞ்சம் உருகி வழிபடும் உண்மை அடியார்களுக்கு மிக மிக அருகாமையில் வெளிப்பட்டு அருளுபவனே! ஆனால், பக்தி இல்லாத மற்றவர்களுக்கோ எட்டாத மிக நீண்ட தொலைவில் (சேயாய்) இருப்பவனே!

அறிதற்கு அரிதாம் பெண்மையனே தொன்மை ஆண்மையனே அலிப் பெற்றியனே: எவராலும் எளிதில் அறிந்துகொள்ள முடியாதபடி, பெண்ணின் மென்மைத் தன்மையாகவும், தொன்மையான ஆண்மையின் வடிவமாகவும், இவ்விரண்டு தன்மைகளும் கடந்த அலித் தன்மையின் இயல்புகளைக் (அலிப்பெற்றியனே) கொண்டவனாகவும் விளங்கும் பிரபஞ்சத்தின் பேராற்றலே!

பெற்றது கொண்டு பிழையே ​​​
​பெருக்கிச் சுருக்கும் அன்பின்​​​
​வெற்ற அடியேனை விடுதி கண்டாய்​​​
​விடிலோ கெடுவேன்​​​
​மற்று அடியேன் தன்னைத் தாங்குநர்​​​
​இல்லை என்வாழ்முதலே​​​
உற்று அடியேன் மிகத் தேறி நின்றேன்​​​
எனக்கு உள்ளவனே. (184)

பெற்றது கொண்டு பிழையே பெருக்கிச் சுருக்கும் அன்பின் வெற்ற அடியேனை விடுதி கண்டாய்: இறைவா, உனது அருளால் நான் பெற்ற இந்த அரிய மானிடப் பிறவியையும் அறிவையும் கொண்டு, நல்வழியில் செல்லாமல் பிழைகளையும் பாவங்களையுமே (பிழையே பெருக்கி) வளர்த்துக் கொண்டேன்; உம்மீது வைத்திருக்கும் அன்பையும் நாளுக்கு நாள் குறைத்துக் கொண்டே போகும் வெறும் வெற்று மனிதனாக விளங்கும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

விடிலோ கெடுவேன் மற்று அடியேன் தன்னைத் தாங்குநர் இல்லை: ஒருவேளை என் தவறுகளுக்காக நீ என்னைக் கைவிடுவாயானால், நான் முற்றிலும் கெட்டழிந்து (கெடுவேன்) போவேன். உன்னைத் தவிர இந்த ஏழை அடியானைத் தாங்கிப் பாதுகாப்பவர்கள் வேறு யாருமே இந்த உலகத்தில் இல்லை!

என் வாழ் முதலே உற்று அடியேன் மிகத் தேறி நின்றேன் எனக்கு உள்ளவனே: என் வாழ்க்கையின் ஆதாரமே (வாழ்முதலே)! "என்னுடைய குற்றங்களைப் பாராமல் நீ என்னைக் காப்பாய்" என்ற உண்மையை என் மனதில் ஆழமாக உணர்ந்து தெளிவடைந்தேன்; எனக்காகவே என் உள்ளத்தில் எப்போதும் வீற்றிருக்கும் என் தனிப் பெருந்துணையே!

உள்ளனவே நிற்க இல்லன​​​
​செய்யும்மையல் துழனி​​​
​வெள்ளன லேனை விடுதி கண்டாய் ​​​
​வியன் மாத்தடக்கைப் ​​​
பொள்ளனல் வேழத்து உரியாய்​​​
​புலன் நின்கண் போதல் ஒட்டா​​​
​மெள்ளனவே மொய்க்கும் நெய்க்குடம்​​​
​தன்னை எறும்பு எனவே. (192)

உள்ளனவே நிற்க இல்லன செய்யும் மையல் துழனி: என்றென்றும் அழியாமல் நிலைபெற்றிருக்கும் உன்னுடைய உண்மைப் பேரொளி ஒருபுறம் நிற்க, உண்மையில் இல்லாததும் அழியக்கூடியதுமான உலகப் பொருள்களை உண்மை என நம்பச் செய்து, மனதில் பேராரவாரத்தையும் மயக்கத்தையும் உண்டாக்குகின்ற...

வெள்ள னலேனை விடுதி கண்டாய்: வெற்று அறிவை மட்டும் கொண்டு, உள்ளத்தில் தூய்மையான பக்தி இல்லாத அறிவிலியாகிய என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

வியன் மாத் தடக்கைப் பொள்ளல் நல் வேழத்து உரியாய்: பரந்த, பெரிய, நீண்ட துதிக்கையினையும் (மாத்தடக்கை), மதநீரால் துளைகள் பொருந்திய கன்னங்களையும் உடைய, வலிமையான மதயானையின் தோலை உரித்துப் போர்த்துக் கொண்டவனே!

புலன் நின்கண் போதல் ஒட்டா மெள்ளனவே மொய்க்கும் நெய்க்குடம் தன்னை எறும்பு எனவே: ஒரு நெய்க்குடத்தைக் கண்டவுடன் எறும்புகள் அனைத்தும் மிக மெதுவாக, சத்தமில்லாமல் (மெள்ளனவே) வந்து அதைச் சூழ்ந்து மொய்த்துக் கொள்ளும். அதைப்போல, என் ஐம்புலன்களும் என் மனதை உன்னுடைய திருவடியை நோக்கிச் (நின்கண்) செல்லவிடாமல் தடுத்து, ரகசியமாக வந்து மொய்த்துக் கொண்டு என்னை வஞ்சிக்கின்றனவே!

எறும்பிடை நாங்கூழ் எனப்புலனால்​​​
​அரிப்புண்டு அலந்த ​​​
​வெறும் தமியேனைவிடுதி கண்டாய் ​​​
​வெய்ய கூற்று ஒடுங்க​​​
​உறும் கடிப்போது அவையே உணர்வு​​​
​உற்றவர் உம்பர் உம்பர்​​​
​பெறும் பதமே அடியார் பெயராத ​​​
​பெருமையனே. (200)

எறும்பிடை நாங்கூழ் எனப் புலனால் அரிப்புண்டு அலந்த வெறும் தமியேனை விடுதி கண்டாய்: சாரை சாரையாக வரும் எறும்புக் கூட்டத்தின் நடுவே (எறும்பிடை) அகப்பட்டுக் கொண்ட ஒரு மண்புழுவானது (நாங்கூழ்), தப்பி ஓடவும் முடியாமல் தற்காத்துக் கொள்ளவும் முடியாமல் அந்த எறும்புகளால் நாற்புறமும் கடிக்கப்பட்டு (அரிப்புண்டு) துடிதுடிப் பதைப் போல, கொடூரமான ஐம்புலன்களின் ஆசைகளால் உள்ளமும் உடலும் அரிக்கப்பட்டு வருந்தும், உலகப் பற்றுகளைத் துறந்து தனித்து நிற்கும் வெறும் அடியானாகிய என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

வெய்ய கூற்று ஒடுங்க உறும் கடிப்போது அவையே: கொடிய எமதர்மன் (வெய்ய கூற்று) அஞ்சி நடுங்கி ஒடுங்கிப் போகும்படி, அவனையே உதைத்துத் தள்ளிய பேராற்றல் மிக்க, நறுமணம் வீசும் உன்னுடைய மலர் போன்ற திருவடிகளே (கடிப்போது)...

உணர்வு உற்றவர் உம்பர் உம்பர் பெறும் பதமே: உண்மையான ஆன்மீக ஞானத்தை உணர்ந்த மெய்யடியார்களும், தேவலோகத்துத் தேவர்களுக்கும் மேலான முக்தி உலகத்துத் தேவர்களும் தேடி அடையும் உன்னதமான பரமபதமாகும்!

அடியார் பெயராத பெருமையனே: உன் திருவடிகளை அடைந்த தூய அடியார்கள், அந்தப் பேரின்ப நிலையை விட்டு ஒருபோதும் நீங்காதபடி (பெயராத), அவர்களைத் தன் காந்த ஈர்ப்பால் நிலைபெறச் செய்யும் பேராற்றல் மிக்க பெருமையைக் கொண்டவனே!

பெறுநீர் அறச் சிறுமீன் துவண்டு​​​
​ஆங்கு நினைப்பிரிந்த​​​
​வெருநீர் மையேனை விடுதி கண்டாய்​​​
​வியன்கங்கை பொங்கி​​​
​வருநீர் மடுவுள் மலைச்சிறு
​தோணி வடிவின் வெள்ளைக் ​​​
​குருநீர் மதிபொதியும் சடை ​​​
​வானக் கொழுமணியே. (208)

பெறுநீர் அறச் சிறுமீன் துவண்டு ஆங்கு நின்னைப் பிரிந்த வெருநீர் மையேனை விடுதி கண்டாய்: தான் வாழ்வதற்கு ஆதாரமான தண்ணீர் முழுவதுமாக வற்றிப் போக, ஒரு சிறு மீன் தரை தட்டித் துடிதுடிப்பதைப் (துவண்டு) போல, உன்னுடைய அருளாகிய தண்ணீரைப் பிரிந்த அடியேன், அச்சமும் மயக்கமும் கொண்டு தவிக்கிறேன். இத்தகைய நிலையில் இருக்கும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

வியன் கங்கை பொங்கி வருநீர் மடுவுள்: பரந்த ஆகாய கங்கையானது ஆக்ரோஷமாகப் பொங்கி வரும்போது, அந்த நீரைத் தாங்கும் ஒரு பெரிய மடுவைப் போன்ற உன்னுடைய திருச்சடையிலே...

மலைச் சிறு தோணி வடிவின் வெள்ளைக் குருநீர் மதி பொதியும் சடை: அந்தச் சடை மடுவில் மிதக்கின்ற ஒரு சிறிய மலைத் தோணியைப் போன்ற வடிவம் கொண்ட, வெண்ணிற ஒளியைத் தருகின்ற பிறைச் சந்திரனைச் சூடியிருப்பவனே!

வானக் கொழுமணியே: விண்ணுலகத்தாரால் போற்றப்படும், எங்கும் ஒளிவீசும் ஒப்பற்ற மாணிக்க மணியே!

கொழுமணி ஏர்நகையார் கொங்கைக் ​​​
​குன்றிடைச் சென்றுகுன்றி ​​​
​விழும் அடியேனை விடுதிகண்டாய்​​​
​மெய்ம் முழுதுங்கம்பித்து​​​
​அழும் அடியாரிடை யார்த்துவைத்து ​​​
​ஆட்கொண் டருளியென்னைக்​​​
கழுமணியே இன்னுங் காட்டுகண்டாய்​​​
​நின் புலன்கழலே. (216)

கொழுமணி ஏர் நகையார் கொங்கைக் குன்றிடைச் சென்று குன்றி விழும் அடியேனை விடுதி கண்டாய்: ஒளிவீசும் பற்களையும் புன்சிரிப்பு சிரிப்பையும் உடைய பெண்களின் சிற்றின்ப மாயையில் சிக்கி, என் ஆன்ம வலிமை குன்றி அழியும் நிலையில் இருக்கும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

மெய்ம் முழுதும் கம்பித்து அழும் அடியாரிடை ஆர்த்து வைத்து ஆட்கொண்டு அருளி என்னை: உன்னுடைய நினைவால் உடல் முழுதும் சிலிர்த்து, நடுங்கி, பக்திப் பெருக்கால் கண்கள் நீர்மல்க உருகி அழுகின்ற உன்னுடைய தூய அடியார் கூட்டத்தின் நடுவே, தகுதி இல்லாத என்னையும் பலவந்தமாகக் கட்டிச் சேர்த்து (ஆர்த்து வைத்து), அன்று திருப்பெருந்துறையில் நீ ஆட்கொண்டருளினாயே!

கழுமணியே இன்னும் காட்டுகண்டாய் நின் புலன் கழலே: மாசுகள் அனைத்தையும் கழுவித் துடைக்கும் தூய மாணிக்கமே (கழுமணியே)! அப்படி அன்று என்னை ஆட்கொண்ட நீ, இன்று இந்த உலக மாயையில் நான் மீண்டும் வீழாதபடி, உன்னுடைய பேரொளி வீசும் வீரக்கழல் அணிந்த திருவடிகளை அடியேனுக்கு இன்னும் ஒருமுறை காட்டி அருள வேண்டும்!

புலன்கள் திகைப்பிக்க யானுந்​​​
​திகைத்து இங்கொர் பொய்ந்நெறிக்கே ​​​
​விலங்குகின்றேனை விடுதிகண்டாய்​​​
​விண்ணும் மண்ணும்எல்லாம்​​​
​​கலங்க முந்நீர் நஞ்சமுது செய்தாய்​​​
​கருணாகரனே​​​
துலங்குகின்றேன் அடியேன் உடையாய் ​​​
​என் தொழுகுலமே. (224)

புலன்கள் திகைப்பிக்க யானும் திகைத்து இங்கு ஓர் பொய்ந்நெறிக்கே விலங்குகின்றேனை விடுதி கண்டாய்: ஐம்புலன்களும் என் அறிவை மயக்கித் திகைக்க வைக்கின்றன; நானும் அவற்றின் போக்கிலே சென்று திகைத்து, மெய்நெறியை விட்டு விலகி, அழியக்கூடிய உலகியல் இன்பங்களாகிய பொய்வழிகளில் தவறாகச் சென்று கொண்டிருக்கிறேன். அப்படிப்பட்ட என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

விண்ணும் மண்ணும் எல்லாம் கலங்க முந்நீர் நஞ்சு அமுது செய்தாய் கருணாகரனே: பாற்கடலைக் கடைந்தபோது எழுந்த கொடிய நஞ்சைக் கண்டு விண்ணுலகத் தேவர்களும் மண்ணுலக மக்களும் நடுங்கி அஞ்சியபோது, அகிலத்தைக் காக்கும் பொருட்டு அந்த ஆலகால நஞ்சினை இன்அமுதாக உட்கொண்ட கருணைக் கடலே!

துலங்குகின்றேன் அடியேன் உடையாய் என் தொழுகுலமே: என்னை அடிமையாக ஆட்கொண்ட எஜமானனே! தலைமுறை தலைமுறையாக எங்கள் குலத்தவரால் வணங்கப்படும் தெய்வமே (தொழுகுலமே)! உன்னைப் பிரிந்து வாழ முடியாமல் உன் ஏழை அடியேன் உள்ளம் நடுங்கித் தவிக்கின்றேன்.

குலங் களைந்தாய் களைந்தாய் என்னைக் ​​​
​குற்றங்கொற்றச் சிலையாம்​​​
​விலங்கல் எந்தாய் விட்டிடுதிகண்டாய் ​​​
​பொன்னின் மின்னுகொன்றை ​​​
​அலங்கல் அந்தாமரை மேனி அப்பா ​​​
​ஒப்பு இலாதவனே ​​​
மலங்கள் ஐந்தால் சுழல்வன் தயிரில் ​​​
பொரு மத்து உறவே. (232)

குலங்களைக் தாய் களைந்தாய் என்னைக் குற்றம்: என் அறியாமையையும், யான் எனது என்ற அகந்தையையும் நீக்கி, மீண்டும் பிறவிப் பெருங்கடலில் பிறவாதபடி என் பிறவிக் குலத்தின் வேர்களையே அடியோடு அறுத்தெறிந்தவனே!

கொற்றச் சிலையாம் விலங்கல் எந்தாய் விட்டிடுதி கண்டாய்: வெற்றி பொருந்திய மேரு மலையையே வில்லாகக் கொண்ட என் அன்புத் தந்தையே! இத்தகைய பேராற்றல் மிக்க நீ, பலவீனனாகிய என்னை பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

பொன்னின் மின்னு கொன்றை அலங்கல் அந்தாமரை மேனி அப்பா ஒப்பு இலாதவனே: பொன்னைப் போல ஒளிவீசும் கொன்றை மலர் மாலையை அணிந்தவனே! செந்தாமரை மலர் போன்ற திருமேனியை உடைய என் அப்பனே! உனக்கு நிகர் எவருமே இல்லாத தனிப்பெரும் ஒப்பற்ற பரம்பொருளே!

மலங்கள் ஐந்தால் சுழல்வன் தயிரில் பொரு மத்து உறவே: தயிரைக் கடையும் போது, அதனுள் இட்ட மத்தானது எவ்வாறு இருபுறமும் மோதிச் சுழன்று அலைக்கழியுமோ (பொரு மத்து உறவே), அதைப்போல ஆணவம், கன்மம், மாயை, திரோதானம், மாயேயம் ஆகிய ஐந்து மலங்களின் பிடியில் சிக்கி, உலகியல் துயரங்களால் என் மனம் திசைதெரியாமல் சுழன்று தவிக்கின்றேன்!

மத்துறு தண்தயிரின் புலன் ​​​
​தீக்கதுவக் கலங்கி ​​​
​வித்துறுவேனை விடுதிகண்டாய்​​​
​வெண்தலை மிலைச்சிக் ​​​
​கொத்துறு போது மிலைந்து ​​​
​குடர்நெடுமாலை சுற்றித் ​​​
​தத்துறு நீறுடன் ஆரச்செஞ்​​​
​சாந்துஅணி சச்சையனே. (240)

மத்து உறு தண் தயிரின் புலன் தீக் கதுவக் கலங்கி: மத்தினால் இடப்பட்டு வேகமாகக் கடையப்படுகின்ற குளிர்ந்த தயிரானது எவ்வாறு உருக்குலைந்து கலங்குமோ... அதைப்போல, கொடிய ஐம்புலன்களாகிய தீ என் மீது பட்டுப் பற்றிக் கொண்டதால் (கதுவ), என் மனம் அடியோடு நிலைதடுமாறிப் பேரலைச்சலால் கலங்கி...

வித்து உறுவேனை விடுதி கண்டாய்: வறுமையுற்று ஏங்கி நிற்கும் என்னை நீ பாதியில் கைவிட்டுவிடாதே!

வெண் தலை மிலைச்சிக் கொத்து உறு போது மிலைந்து: பிரம்மனின் வெண்மையான மண்டையோடுகளை மாலையாக அணிந்து, கொத்துக் கொத்தாக மலர்ந்த கொன்றை மலர்களைத் திருமுடியில் சூடி...

குடர் நெடு மாலை சுற்றித் தத்து உறு நீறுடன் ஆரச் செஞ்சாந்து அணி சச்சையனே: யாகத்தை அழிக்க வந்தவர்களின் குடலையே நீண்ட மாலையாகச் சுற்றிக் கொண்டு, உடல் முழுவதும் பரவி விளங்கும் திருநீற்றையும், அதோடு நறுமணம் மிக்கச் செஞ்சாந்தினையும் (சந்தனம்) ஒருசேர அணிந்துள்ள, சடாமுடி தரித்த ஈசனே!