திருச்சிற்றம்பலம் 

மெய்தான் அரும்பி விதிர்விதிர்த்து 
உன்விரையார் கழற்கு என்
கைதான் தலைவைத்துக் கண்ணீர்
ததும்பி வெதும்பிஉள்ளம்
பொய்தான் தவிர்ந்துஉன்னைப் போற்றி 
சயசய போற்றிஎன்னும்
கைதான் நெகிழவிடேன் உடையாய்
என்னைக் கண்டுகொள்ளே. (8)

மெய் தான் அரும்பி விதிர்விதிர்த்து: ஈசனின் எல்லையற்ற கருணையையும் அவனது திருவருள் பெருக்கையும் எனது சிந்தையில் நினைத்த மாத்திரத்திலேயே, எனது உடலில் உள்ள ஒவ்வொரு ரோமமும் சிலிர்த்து எழுந்து, உடல் சிலிர்த்துப் புல்லரித்து நடுங்கத் தொடங்கிவிடும்...

உன் விரையார் கழற்கு என் கைதான் தலை வைத்து: நறுமணம் கமழும் உமது பொன்னான திருவடிகளில், எனது இரு கைகளையும் தலைமீது கூப்பிப் பணிந்து வணங்கி...

கண்ணீர் ததும்பி வெதும்பி உள்ளம்: கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் நிரம்பி வழிய, உள்ளம் பக்திப் பெருமிதத்தாலும் உருகும் ஏக்கத்தாலும் தகித்துத் துடிக்கும்...

பொய் தான் தவிர்ந்து உன்னைப் போற்றி சயசய போற்றி என்னும்: என் உள்ளத்தில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்த உலகியல் பொய்களும் மாயைகளும் முற்றிலுமாக விலகிப்போக, "வெற்றி உமக்கு உரித்தாகுக, போற்றி போற்றி" என்று உன்னை இடைவிடாமல் துதித்து வழிபடும்...

கைதான் நெகிழ விடேன் உடையாய் என்னைக் கண்டுகொள்ளே: உமது பொன்னான திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்ட எனது கைகள் ஒருபோதும் அந்தப் பிடியை நழுவவிடாது; என் முழுமுதற் தலைவனே, என்னை நீயாகவே தேடி வந்து முழுமையாக ஆட்கொண்டு அருள் செய்வாயாக.

கொள்ளேன் புரந்தரன் மால்அயன்
வாழ்வு குடிகெடினும்
நள்ளேன் நினது அடியாரொடு 
அல்லால் நரகம் புகினும்
எள்ளேன் திருவருளாலே 
இருக்கப் பெறின்இறைவா
உள்ளேன் பிறதெய்வம் உன்னை அல்லாது 
எங்கள் உத்தமனே. (16)

கொள்ளேன் புரந்தரன் மால் அயன் வாழ்வு குடிகெடினும்: இந்திரன், திருமால், பிரம்மா ஆகியோர் பெற்றுள்ள உயர்ந்த தேவேந்திர பதவியும், உலகாளும் மாபெரும் செல்வ வாழ்வும் எனக்குக் கிடைத்தாலும் அவற்றை நான் ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன்; அந்த வாழ்வு கிடைக்காமல் எனது சொந்தக் குடியே கெட்டுப் போனாலும் சரி, நான் அதற்காக வருந்த மாட்டேன்.

நள்ளேன் நினது அடியாரொடு அல்லால் நரகம் புகினும்: உனது உண்மையான சிவனடியார்களைத் தவிர, உலகத்தில் உள்ள மற்றவர்களுடன் ஒருபோதும் நட்பு கொள்ள மாட்டேன்; உனது திருவருள் கிடைக்காமல் நான் நரகத்தில் சென்று விழ நேர்ந்தாலும் கூட, அதனைப் பற்றி நான் கவலைப்பட மாட்டேன்.

எள்ளேன் திருவருளாலே இருக்கப்பெறின் இறைவா: என் தலைவனே! உனது எல்லையற்ற திருவருளைப் பெற்று, எப்போதும் உன்னை நினைத்தபடி வாழும் பாக்கியம் எனக்குக் கிடைக்குமானால், இந்த உலகத்தில் என்னை யாரும் இகழ முடியாது; அந்தப் பேறு ஒன்றே எனக்குப் போதும்.

உள்ளேன் பிற தெய்வம் உன்னை அல்லாது எங்கள் உத்தமனே: எங்கள் உத்தமத் தலைவனே! உன்னைத் தவிர வேறு எந்தத் தெய்வத்தையும் எனது மனத்தால் ஒருபோதும் நினைக்க மாட்டேன்; என் சிந்தனை முழுவதும் நீ மட்டுமே நிறைந்திருப்பாய்.

உத்தமன் அத்தன் உடையான் 
அடியே நினைந்துஉருகி
மத்த மனத்தொடு மால் இவன் 
என்ன மனநினைவில்
ஒத்தன ஒத்தன சொல்லிட 
ஊர்ஊர் திரிந்துஎவரும்
தத்தம் மனத்தன பேச
எஞ்ஞான்றுகொல் சாவதுவே. (24)

உத்தமன் அத்தன் உடையான் அடியே நினைந்து உருகி: அனைத்துச் சிறப்புகளுக்கும் உரிய உத்தமனாகவும், எமக்குத் தந்தையாகவும், நம்மை முழுமையாக ஆட்கொண்ட எஜமானாகவும் விளங்கும் சிவபெருமானது பொன்னான திருவடிகளை இடைவிடாமல் நினைத்து, உள்ளம் உருகிப் போய்...

மத்த மனத்தொடு மால் இவன் என்ன மன நினைவில்: பித்து பிடித்தவனைப் போல, உலகியலை மறந்து இறைவனால் மயங்கிப் போனவன் இவன் என்று ஊரார் தன்னை இகழ்ந்து பேசும் மன நினைவுகளுக்கு ஆளாகி...

ஒத்தன ஒத்தன சொல்லிட ஊர் ஊர் திரிந்து: மனம் போன போக்கில் இறைவனின் புகழைப் பாடியும், கண்டவர்களிடம் தன் நிலைக்குப் பொருத்தமான வார்த்தைகளைக் கூறியும், ஊர் ஊராகப் பித்தரைப் போலத் திரிந்து அலைந்து...

எவரும் தத்தம் மனத்தன பேச: தன்னைக் காணும் மக்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களது மனத்திற்கேற்ப பலவிதமாகத் தங்களைப் பற்றிப் பேசிக் கொள்ள...

எஞ்ஞான்றுகொல் சாவதுவே: இந்த உலகியல் பற்றுகளிலிருந்து விடுபட்டு, இந்த உடலை நீத்து, அந்த இறைவனின் திருவடியை அடைந்து கலக்கும் அந்தத் திருநாள் எப்போது வருமோ? என்று அடிகள் ஏங்கித் துடிக்கிறார்.

சாவ முன்நாள்தக்கன் வேள்வித்
தகர்தின்று நஞ்சம்அஞ்சி
ஆவ எந்தாய்என்று அவிதா
இடும் நம்மவர் அவரே
மூவர் என்றே எம்பிரானொடும் எண்ணி
விண்ஆண்டு மண்மேல்
தேவர் என்றே இறுமாந்து என்ன
பாவந் திரிதவரே. (32)

சாவ முன் நாள் தக்கன் வேள்வித் தகர் தின்று நஞ்சம் அஞ்சி: முன்னொரு காலத்தில் தட்சனின் வேள்வியை அழித்துச் சிதைத்தபோது அங்கே பலியான ஆட்டின் பலியைத் திருவுள்ளம் உகந்து ஏற்றவனும், உலகைக் காப்பதற்காகக் கொடிய ஆலகால விஷத்தை உண்டு அஞ்சியவர்களைக் காப்பாற்றியவனும் ஆன சிவபெருமான்...

ஆவ எந்தாய் என்று அவிதா இடும் நம்மவர் அவரே: "ஐயோ! என் தந்தையே! எங்களை உய்விப்பவனே!" என்று பதறித் துடித்து, தங்களை முழுமையாக அவனிடம் ஒப்படைத்து உருகும் அடியவர்கள் மட்டுமே நம்முடைய உறவினர்கள், நமது சொந்தக்காரர்கள் ஆவர்.

மூவர் என்றே எம்பிரானொடும் எண்ணி விண் ஆண்டு மண் மேல்: பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகிய மூவரையும் சமமான கடவுளர்களாகக் கருதி, சிவபெருமானோடு மற்றைய இருவரையும் இணைத்துச் சொல்லி, தேவேந்திரனின் சொர்க்கலோக ஆட்சியைப் போல மண்ணுலகிலும் செல்வச் செழிப்போடு வாழ்ந்து...

தேவர் என்றே இறுமாந்து என்ன பாவம் திரிதவரே: "நாங்கள்தான் உயர்ந்த தேவர்கள்" என்று தங்களை நினைத்து அகந்தையுடனும் செருக்குடனும், இறைவனின் உண்மையான தன்மையை அறியாமல் பாவம் செய்து திரிகின்றார்களே இந்த மனிதர்கள்!.

தவமே புரிந்திலன் தண்மலர் இட்டு
முட்டாது இறைஞ்சேன்
அவமே பிறந்த அருவினையேன்
உனக்கு அன்பருள்ளாம்
சிவமே பெறுந்திரு எய்திற்றிலேன்
நின் திருவடிக்காம்
பவமே அருளு கண்டாய் 
அடியேற்கு எம்பரம்பரனே. (40)

தவமே புரிந்திலன் தண்மலர் இட்டு முட்டாது இறைஞ்சேன்: சிவபெருமானை அடைவதற்காகச் செய்ய வேண்டிய தவங்கள் எவற்றையுமே நான் செய்ததில்லை; குளிர்ச்சியான நறுமண மலர்களைக் கொண்டு அவனது திருவடிகளில் தூவி, தடை இல்லாமல் இடைவிடாமல் அவசரமாகவோ அல்லது அன்பாகவோ அவனை வணங்கியவனும் அல்லேன்.

அவமே பிறந்த அருவினையேன் உனக்கு அன்பர் உள்ளாம்: அத்தகைய நற்பேறுகள் எதுவும் இல்லாமல் வீணாகப் பிறந்தவனும், கொடிய தீவினைகளைக் கட்டிக் கொண்டவனுமான பாவியாகிய நான்; உனது உண்மையான மெய்யன்பர்களின் உள்ளத்தில் நிறைந்துள்ள...

சிவமே பெரும் திரு எய்திற்றிலேன் நின் திருவடிக்காம்: பேரின்பமான சிவ வடிவமாகிய அந்த மாபெரும் ஆன்மிகச் செல்வத்தை நான் என் வாழ்வில் எய்தப் பெறவில்லையே; உனது பொன்னான திருவடிகளுக்கு உரிய...

பவமே அருளு கண்டாய் அடியேற்கு எம்பரம்பரனே: என் முழுமுதற் தலைவனே! உனது திருவடிகளை அடைவதற்காக, இந்த உலகத்தில் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கும் பிறவிகளையே எனக்கு அருள்புரிவாயாக; ஏனெனில், உன்னை நினைத்து உருகிப் பிழைக்க அந்தப் பிறவிகள் மட்டுமே எனக்குத் துணையாகும்.

பரந்துபல் ஆய்மலர் இட்டு 
முட் டாது அடியே இறைஞ்சி
இரந்த எல்லாம் எமக்கே பெறலாம்
என்னும் அன்பருள்ளம்
கரந்து நில்லாக் கள்வனே நின்தன் 
வார்கழற்கு அன்புஎனக்கும்
நிரந்தரமாய் அருளாய் நின்னை
ஏத்த முழுவதுமே. (48)

பரந்து பல் ஆய் மலர் இட்டு முட்டாது அடியே இறைஞ்சி: எங்கும்  மலர்ந்துள்ள பல வகையான சிறந்த மலர்களைப் பறித்து வந்து, எவ்விதத் தடையும் தாமதமும் இல்லாமல் இடைவிடாமல், ஈசனின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து வணங்கி...

இரந்த எல்லாம் எமக்கே பெறலாம் என்னும் அன்பருள்ளம்: "நாம் இறைவனிடம் கேட்கும் அனைத்து வரங்களையும், அவன் அருளைக் கொண்டே எளிதில் பெற்றுவிடலாம்" என்று உறுதியாக நம்பும் மெய்யன்பர்களின் தூய்மையான உள்ளம்...

கரந்து நில்லாக் கள்வனே நின்தன் வார் கழற்கு அன்புஎனக்கும்: அடியவர்களின் உள்ளத்தில் மறைந்து கொள்ளாமல், எப்போதும் வெளிப்படையாகக் காட்சி தரும் பெருமானே!; அத்தகைய உனது நீண்ட வீரக் கழல்களை அணிந்த பொன்னான திருவடிகளின் மீது எனக்குச் செலுத்த வேண்டிய அன்பானது...

நிரந்தரமாய் அருளாய் நின்னை ஏத்த முழுவதுமே: எந்த நாளும் மாறாமல் நிலைபெற்றதாக எனக்கு அருள் செய்வாயாக; நான் எப்போதும் உன்னையே இடைவிடாமல் துதித்துப் போற்றுவதற்கான பாக்கியத்தை முழுமையாகத் தருவாயாக.

முழுவதும் கண்டவனைப் படைத்தான்
முடிசாய்த்து முன்னாள்
செழுமலர் கொண்டு எங்கும்தேட 
அப்பாலன்இப்பால் எம்பிரான்
கழுதொடு காட்டிடை நாடகம்
ஆடிக் கதிஇலியாய்
உழுவையின் தோல்உடுத்து உன்மத்தம் 
மேல்கொண்டு உழிதருமே. (56)

முழுவதும் கண்டவனைப் படைத்தான் முடிசாய்த்து முன்னாள்: பிரம்மனைப் படைத்தவரான சிவபெருமானது திருமுடியையும் திருவடியையும் காண முயன்று, அதன் முழுமையான எல்லையைக் காண முடியாமல் பிரம்மன் தன் தலை நிமிர்ந்து கர்வம் கொண்டபோது, அவனது அகந்தையை அடக்கி அவனது தலை முடியைச் சாய்த்துத் தாழ்த்தியவனும்...

செழுமலர் கொண்டு எங்கும் தேட அப்பாலன் இப்பால் எம்பிரான்: செழிப்பான மலர்களைக் கொண்டு பிரம்மனும் திருமாலும் உலகெங்கும் தேடிய போதிலும், அவர்களின் கற்பனைக்கும் அப்பாற்பட்டவனாகவும், அதே நேரத்தில் தன் அடியவர்களின் அன்பிற்காக எளிதில் அருகில் வந்து நிற்கும் எம்மவர்களின் தலைவனாகவும் விளங்குபவன்...

கழுதொடு காட்டிடை நாடகம் ஆடிக் கதி இலியாய்: பூத கணங்களுடனும் பேய்களுடனும் சுடுகாட்டில் திருநடனம் புரிந்து, பற்றற்ற ஒருவனைப் போலவும், பக்குவம் அற்றவர்களைப் போலவும் தன்போக்கில் திரிபவனும்...

உழுவையின் தோல் உடுத்து உன்மத்தம் மேல்கொண்டு உழிதருமே: புலியின் தோலை ஆடையாகப் போர்த்துக் கொண்டும், ஊமத்தம்பூவைச் சூடிக் கொண்டும் உலகமெங்கும் பித்தனைப் போலத் திரிந்து கொண்டிருப்பவனும் அந்த ஈசனே ஆவான்.

உழிதரு காலும் கனலும் 
புனலொடு மண்ணும்விண்ணும்
இழிதரு காலம்எக் காலம்
வருவது வந்ததன்பின்
உழிதரு காலத்தஉன் அடியேன்
செய்த வல்வினையைக்
கழிதரு காலமு மாய்அவை காத்து
எம்மைக் காப்பவனே. (64)

உழிதரு காலும் கனலும் புனலொடு மண்ணும் விண்ணும்: ஊழி காலத்திலே உலகைச் சுழன்று அடிக்கும் காற்று, அனைத்தையும் எரித்துச் சாம்பலாக்கும் நெருப்பும், பெருக்கெடுத்து ஓடும் நீரும், பூமியும், ஆகாயமும்...

இழிதரு காலம் எக் காலம் வருவது: இந்த உலகத்தில் உள்ள ஐம்பூதங்களும் தங்களது தன்மைகளை இழந்து, பேரழிவைச் சந்தித்து ஒடுங்கும் அந்தப் பிரளயக் காலம் எப்போது வந்து சேரும்?

வந்ததன்பின் உழிதரு காலத்து உன் அடியேன் செய்த வல்வினையை: அப்படிப்பட்ட பிரளய காலம் வந்து உலகமே அழியும் அந்த வேளையிலும், ஐம்பூதங்களின் சுழற்சிக்கு உட்படாமல், உனது அடியவனாகிய நான் முற்காலத்தில் செய்த கொடிய தீவினைகளின்...

கழிதரு காலமும் ஆய் அவை காத்து எம்மைக் காப்பவனே: அந்தப் பாப வினைகள் அனைத்தையும் முற்றிலுமாகப் போக்கி அழிக்கும் உரிய தருணமாக அதுவே அமைந்து, அந்தப் பேரழிவிலிருந்து எம்மைக் காப்பாற்றி அருளும் முழுமுதற் தலைவனே!

பவன் எம்பிரான்பனி மாமதிக் 
கண்ணிவிண்ணோர் பெருமான்
சிவன் எம்பிரான்என்னை ஆண்டு 
கொண்டான் என் சிறுமைகண்டும்
அவன் எம்பிரான் என்னநான் 
அடியேன்என்ன இப்பரிசே
புவன் எம்பிரான்தெரியும் 
பரிசாவது இயம்புகவே. (72)

பவன் எம்பிரான் பனி மாமதிக் கண்ணி விண்ணோர் பெருமான்: காற்றின் தன்மையாய் எங்கும் பரவி நிற்பவனும், எமது தலைவனும், குளிர்ச்சியான பெரிய சந்திரப் பிறையைத் தனது சடையில் மாலையாக அணிந்தவனும், வானத்தில் வாழும் தேவர்களுக்கெல்லாம் மேலான தலைவனும் ஆகிய சிவபெருமான்...

சிவன் எம்பிரான் என்னை ஆண்டுகொண்டான் என் சிறுமை கண்டும்: மங்களகரமானவனும் எமது நாதனுமான அந்தச் சிவன், என்னிடம் உள்ள எண்ணற்ற குறைகளையும் அற்பமான சிறுமைகளையும் நன்றாக அறிந்திருந்தும், தயங்காமல் என்னை முழுமையாகத் தேடி வந்து ஆட்கொண்டான்.

அவன் எம்பிரான் என்ன நான் அடியேன் என்ன இப் பரிசே: "அவன் எனது தலைவன்" என்று நான் பெருமையோடு கூறுவதும், "நான் அவனது ஏவல் செய்யும் எளிய அடியவன்" என்று என்னைச் தாழ்த்திக் கொள்வதும் ஆகிய இந்த முறையில்தான்...

புவன் எம்பிரான் தெரியும் பரிசாவது இயம்புகவே: உலகங்கள் அனைத்திற்கும் மேலான அந்த எம்பிரானின் உண்மையான தன்மையை முழுமையாக அறிந்து கொள்ளும் வழிமுறை எதுவோ, அதனை எனக்கு விளக்கிக் கூறுவீர்களாக.

புகவே தகேன்உனக்கு அன்பருள் 
யான்என் பொல்லாமணியே
தகவே எனைஉனக்கு ஆட்கொண்ட 
தன்மைஎப் புன்மையரை
மிகவே உயர்த்தி விண்ணோரைப் 
பணித்திஅண்ணா அமுதே
நகவே தகும் எம்பிரான் என்னை 
நீசெய்த நாடகமே. (80)

புகவே தகேன்உனக்கு அன்பருள் யான்என் பொல்லாமணியே: என் இன்னுயிர்க் கருமணியே! உனது மெய்யன்பர்கள் கூட்டத்திற்குள் நான் நுழைவதற்குத் தகுதியற்றவன்; எந்த வகையிலும் உன்னைச் சேரத் தகுதி இல்லாத பாவியாகவே நான் இருக்கிறேன்.

தகவே எனை உனக்கு ஆட்கொண்ட தன்மைஎப் புன்மையரை: ஆனாலும், உனது பேரருட் குணத்தால் என்னை நீ விரும்பி உனது அடிமையாக ஆட்கொண்ட அந்த விந்தையான திருவிளையாடலை என்னவென்று சொல்வது? என்னைப்போன்ற எத்தகைய எளிய, பயனற்ற சிறியோர்களைக்கூட...

மிகவே உயர்த்தி விண்ணோரைப் பணித்தி அண்ணா அமுதே: அகில உலகங்களுக்கும் மேலாக உயர்த்தி, விண்ணுலகில் வாழும் தேவர்களுமே தன்னை வந்து வணங்கும் அளவுக்குப் பெருமை சேர்த்தவனே, தித்திக்கும் அமுதமாய் விளங்குபவனே!

நகவே தகும் எம்பிரான் என்னை நீ செய்த நாடகமே: இதைக் கேட்பவர்கள் என்னைப்பார்த்துச் சிரிக்கத்தான் வேண்டும்; என் முழுமுதற் தலைவனே, என்னைப் போன்ற ஒருவனை நீ ஆட்கொண்டு செய்த இந்த லீலையானது நீ நிகழ்த்திய ஒரு விசித்திரமான நாடகம் அன்றோ.