திருச்சிற்றம்பலம்

விச்சுக் கேடு பொய்க்கு ஆகாது
என்று இங்கு எனை வைத்தாய்
இச்சைக்கு ஆனார் எல்லாரும் 
வந்து உன்தாள் சேர்ந்தார்
அச்சத்தாலே ஆழ்ந்திடு
கின்றேன் ஆரூர் எம்
பிச்சைத் தேவா என்நான்
செய்கேன் பேசாயே. (8)

விச்சுக் கேடு பொய்க்கு ஆகாது என்று இங்கு எனை வைத்தாய்: உலகில் பொய்மைக்கு விதை முற்றிலுமாக அழிந்துபோகக் கூடாது என்பதற்காக, அந்தப் பொய்மையின் எச்சமாக என்னை மட்டும் இந்த நிலவுலகில் இருக்க வைத்தாய்...

இச்சைக்கு ஆனார் எல்லாரும் வந்து உன்தாள் சேர்ந்தார்: உன் மீது மெய்யான அன்பு கொண்டு, உன் திருவருளுக்கு விருப்பமான அடியார்கள் அனைவரும் ஏற்கனவே உனது அருள் திருவடிகளைச் சென்றடைந்து விட்டார்கள்.

அச்சத்தாலே ஆழ்ந்திடுகின்றேன் ஆரூர் எம் பிச்சைத் தேவா: திருவாரூரில் எழுந்தருளியிருக்கும், பலியேற்கும் பிச்சாடன மூர்த்தியான எம் இறைவனே! அவர்களெல்லாம் உன்னை அடைய, நான் மட்டும் இவ்வுலகில் தனியே விடப்பட்ட பயத்தினால் தவித்துத் துயரத்தில் ஆழ்ந்து போகின்றேன்.

என்நான் செய்கேன் பேசாயே: இனி அடியேன் என்ன செய்வது? எனக்கு உய்வு தரும் வழியை நீயே திருவாய் மலர்ந்தருள வேண்டும்!

பேசப்பட்டேன் நின் அடி 
யாரில் திருநீறே
பூசப்பட்டேன் பூதலரால்
உன் அடியான் என்று
ஏசப்பட்டேன் இனிப்படு
கின்றது அமையாதால்
ஆசைப்பட்டேன் ஆட்பட் 
டேன் உன் அடியேனே. (16)

பேசப்பட்டேன் நின் அடியாரில் திருநீறே பூசப்பட்டேன்: உன்னுடைய தூய அடியார்களின் திருக்கூட்டத்தில் ஒருவனாக யானும் எண்ணப் பெற்றேன்; உடம்பெல்லாம் திருநீற்றைப் பூசிக் கொண்டேன்.

பூதலரால் உன் அடியான் என்று ஏசப்பட்டேன்: இவ்வுலகத்து மனிதர்களால் "இவன் சிவபெருமானுடைய அடியான்" என்று சுட்டிக்காட்டி இகழ்ந்து பேசப் பெற்றேன்.

இனிப் படுகின்றது அமையாதால் ஆசைப்பட்டேன்: இனிமேலும் இந்த உலகியல் துன்பங்களில் அகப்பட்டு நான் படும் வேதனை போதுமானது, இதற்கு மேல் தாங்க முடியாது; அதனால் உன் திருவடியை அடையப் பெரிதும் ஆசைப்பட்டேன்.

ஆட்பட்டேன் உன் அடியேனே: உனக்கு முற்றுமாக ஆட்பட்ட அடியேன் நான், இனி என்னை முழுமையாக ஏற்று அருள்புரிவாயாக!

அடியேன் அல்லேன் கொல்லோ தான் எனை 
ஆட்கொண்டிலை கொல்லோ
அடியார் ஆனார் எல்லாரும்
வந்து உன்தாள் சேர்ந்தார்
செடிசேர் உடலம் இது நீக்கமாட்டேன்
எங்கள் சிவலோகா
கடியேன் உன்னைக் கண்ணாரக் 
காணுமாறு காணேனே. (24)

அடியேன் அல்லேன் கொல்லோ தான் எனை ஆட்கொண்டிலை கொல்லோ: நான் உனக்கு அடியேன் இல்லையோ? அல்லது நீதான் என்னை அடிமையாக ஏற்று ஆட்கொள்ளவில்லையோ? 

அடியார் ஆனார் எல்லாரும் வந்து உன்தாள் சேர்ந்தார்: உனக்கு மெய்யடியார்களாக விளங்கிய அனைவரும் உனது பேரருள் திருவடிகளைச் சென்று அடைந்துவிட்டார்கள்.

செடிசேர் உடலம் இது நீக்கமாட்டேன் எங்கள் சிவலோகா: எங்கள் சிவலோகப் பெருமானே! புதர்போலக் குற்றங்களும் அழுக்குகளும் மலிந்த இந்த உடம்பின் பற்றை என்னால் நீக்க முடியவில்லையே...

கடியேன் உன்னைக் கண்ணாரக் காணுமாறு காணேனே: கடின சித்தமுடைய பாவியாகிய யான், உன்னை என் கண்கள் குளிரக் கண்டு மகிழும் நல்வழியைக் காண இயலாமல் தவிக்கின்றேனே!

காணுமாறு காணேன் உன்னை 
அந்நாள் கண்டேனும்
பாணே பேசி என் தன்னைப் 
படுத்தது என்ன பரஞ்சோதி
ஆணே பெண்ணே ஆர் அமுதே 
அத்தா செத்தே போயினேன்
 ஏண் நாண் இல்லா நாயினேன் 
என்கொண்டு எழுகேன் எம்மானே. (32)

காணுமாறு காணேன் உன்னை அந்நாள் கண்டேனும்: பரஞ்சோதியே! திருப்பெருந்துறையில் குருவாக வந்து அருள்செய்த அந்நாளில் உன்னை தரிசித்தேன்; ஆனால், இப்போது உன்னை மீண்டும் காணும் வழியை அறியாது தவிக்கின்றேன்.

பாணே பேசி என் தன்னைப் படுத்தது என்ன பரஞ்சோதி: பயனற்ற வீண் வார்த்தைகளைப் பேசி, என்னையே நான் துன்புறுத்திக் கொள்ளும்படிச் செய்தது உனது என்ன விளையாட்டு, பேரொளிப் பிழம்பானவனே?

ஆணே பெண்ணே ஆர் அமுதே அத்தா செத்தே போயினேன்: ஆணாகவும் பெண்ணாகவும் இருபாலுமாய் விளங்குபவனே! தெவிட்டாத அரிய அமுதமே! என் தந்தையே! உன்னைப் பிரிந்திருக்கும் இந்தத் துயரத்தால் நான் உயிருடன் இருந்தும் செத்தவன்போல் ஆகிவிட்டேன்...

ஏண் நாண் இல்லா நாயினேன் என்கொண்டு எழுகேன் எம்மானே: பெருமையோ வெட்கமோ சிறிதும் இல்லாத நாய் போன்ற அடியேன், இனி எதை ஆதாரமாகக் கொண்டு இந்தப் பிறவித்துன்பத்திலிருந்து மீண்டு எழுவேன், என் இறைவனே!

மான்நேர் நோக்கி உமையாள் பங்கா 
மறைஈறு அறியா மறையோனே
தேனேஅமுதே சிந்தைக்கு அரியாய் 
சிறியேன் பிழை பொறுக்கும்
கோனே சிறிதே கொடுமை பறைந்தேன் 
சிவமாநகர் குறுகப்
போனார் அடியார் யானும் பொய்யும்
புறமே போந்தோமே. (40) 

மான்நேர் நோக்கி உமையாள் பங்கா மறைஈறு அறியா மறையோனே: மானின் பார்வையைப் போன்ற மருண்ட கண்களையுடைய உமாதேவியை இடப்பாகத்தில் கொண்டவனே! வேதங்களின் முடிவாலும் முழுமையாக அறிய முடியாத முதன்மை மறையோனே!

தேனே அமுதே சிந்தைக்கு அரியாய் சிறியேன் பிழை பொறுக்கும்: இனிக்கும் தேனே! தெவிட்டாத அமுதமே! சாமானிய மன எண்ணங்களுக்கு எட்டாத அரிய பொருளே! சிறியவனாகிய என்னுடைய பிழைகளைப் பொறுத்தருளும்...

கோனே சிறிதே கொடுமை பறைந்தேன் சிவமாநகர் குறுகப்: என் அரசனே! என் அறியாமையால் உன்னிடம் சிறிதளவு வன்மையான சொற்களைக் கூறி முறையிட்டுவிட்டேன்; பிறவித் துயரங்கள் நீங்கி முக்திப் பெருவாழ்வாகிய சிவமாநகரை அடைய...

போனார் அடியார் யானும் பொய்யும் புறமே போந்தோமே: உன் மெய்யடியார்கள் அனைவரும் சென்று சேர்ந்துவிட்டார்கள்; யானோ என் பொய்மையான நெஞ்சத்தோடு சேர்ந்து சிவபேறு அடையாமல் வெளியே தங்கிவிட்டேனே!

புறமே போந்தோம் பொய்யும் 
யானும் மெய் அன்பு
பெறவே வல்லேன் அல்லா 
வண்ணம் பெற்றேன் யான்
அறவே நின்னைச் சேர்ந்த அடியார்
மற்று ஒன்று அறியாதார்
சிறவே செய்து வழிவந்து சிவனே
நின்தாள் சேர்ந்தாரே. (48)

புறமே போந்தோம் பொய்யும் யானும் மெய் அன்பு பெறவே வல்லேன் அல்லா வண்ணம் பெற்றேன் யான்: மெய்யடியார்கள் சிவமாநகர் அடைய, பொய் நெஞ்சமும் யானும் மட்டும் முக்திப் பேறு பெறாமல் வெளியே தங்கிவிட்டோம்; இறைவா, உன் மீது மெய்யான சிவ அன்பைப் பெற முடியாதவாறு அடியேன் தகுதியற்ற நிலையைப் அடைந்துவிட்டேன்.

அறவே நின்னைச் சேர்ந்த அடியார் மற்று ஒன்று அறியாதார்: உலகப் பற்றுகளை முற்றிலும் துறந்து, உன்னையே முழுமையாகச் சார்ந்திருக்கும் மெய்யடியார்கள், உன்னைத் தவிர வேறு எந்தவொரு உலகியல் பொருளையும் மெய்யென நினைக்க மாட்டார்கள்.

சிறவே செய்து வழிவந்து சிவனே நின்தாள் சேர்ந்தாரே: சிவனே! அத்தகைய அடியார்கள் வழிவழியாக உனக்குச் சிறந்த திருப்பணிகளைச் செய்து, இறுதியில் உனது அருள் திருவடிகளைச் சென்று அடைந்துவிட்டார்கள்!.

தாராய் உடையாய் அடியேற்கு 
உன்தாள் இணை அன்பு
போரா உலகம் புக்கார் அடியார் 
புறமே போந்தேன் யான்
ஊரா மிலைக்கக் குருட்டா மிலைத்து 
இங்குஉன் தாள் இணை அன்புக்கு
ஆரா அடியேன் அயலே 
மயல் கொண்டு அழுகேனே. (56)

தாராய் உடையாய் அடியேற்கு உன்தாள் இணை அன்பு: என்னை அடிமையாக உடையவனே! அடியேனுக்கு உனது இரண்டு திருவடிகளின் மீதும் நிலைபெற்ற மெய்யன்பைத் தந்தருள்வாயாக.

போரா உலகம் புக்கார் அடியார் புறமே போந்தேன் யான்: மீண்டும் பிறவிப் போராட்டத்திற்குத் திரும்பி வராத சிவலோகப் பேற்றினை உன் மெய்யடியார்கள் சென்று அடைந்துவிட்டார்கள்; யானோ அஃது இன்றி வெளியே தங்கிவிட்டேன்.

ஊரா மிலைக்கக் குருட்டா மிலைத்து இங்கு உன் தாள் இணை அன்புக்கு: ஊரில் உள்ள நல்ல பசுக்கள் கத்தும்போது, அதைக் கேட்டுப் பார்வையற்ற குருட்டுப் பசுவும் சேர்ந்து கத்துவது போல...

ஆரா அடியேன் அயலே மயல் கொண்டு அழுகேனே: உன் திருவடி அன்பை முழுமையாகப் பெறாத தகுதியற்ற அடியேனும், அடியார்களின் கூட்டத்தை விட்டு விலகி நின்றுகொண்டு, மயக்கத்தால் வீணே கதறி அழுகின்றேனே!

அழுகேன் நின்பால் அன்பாம்
மனமாய் அழல் சேர்ந்த
மெழுகே அன்னார் மின்னார் 
பொன்னார் கழல் கண்டு
தொழுதே உன்னைத் தொடர்ந்தா 
ரோடும் தொடராதே
பழுதே பிறந்தேன் என் கொண்டு
உன்னைப் பணிகேனே. (64)

அழுகேன் நின்பால் அன்பாம் மனமாய் அழல் சேர்ந்த மெழுகே அன்னார்: உன் மீது உருகும் மெய்யன்பு கொண்ட மனமுடையவர்களாய், நெருப்பில் பட்ட மெழுகைப் போல நெகிழ்ந்து கண்ணீர் விட்டழுபவர்களும்...

மின்னார் பொன்னார் கழல் கண்டு தொழுதே உன்னைத் தொடர்ந்தாரோடும் தொடராதே: மின்னைப் போலவும் பொன்னைப் போலவும் ஒளிரும் உனது வீரக்கழல் அணிந்த திருவடிகளைக் கண்டு பணிந்து, உன்னையே இடைவிடாது பற்றித் தொடர்ந்தவர்களான மெய்யடியார்களோடு கூடித் தொடராமல்...

பழுதே பிறந்தேன் என் கொண்டு உன்னைப் பணிகேனே: பயனற்ற வீண் பிறவியாகப் பிறந்துவிட்டேன்; இனி எதனை ஆதாரமாகக் கொண்டு உன்னை அடைந்து வணங்குவேன், என் இறைவனே!

பணிவார் பிணி தீர்த்துஅருளிப் 
பழைய அடியார்க்கு உன்
அணியார் பாதம் கொடுத்தி
அதுவும் அரிது என்றால்
திணியார் மூங்கில் அனையேன்
வினையைப் பொடி ஆக்கித்
தணியார் பாதம் வந்து ஒல்லை 
தாராய் பொய்தீர் மெய்யானே. (72)

பணிவார் பிணி தீர்த்து அருளிப் பழைய அடியார்க்கு உன் அணியார் பாதம் கொடுத்தி: உன்னை வணங்கும் அடியார்களின் பிறவிப்பிணியைப் போக்கி அருளி, பழைமையான உன் மெய்யடியார்களுக்கு அழகிய உனது திருவடிப் பேற்றினைத் தந்தருளினாய்...

அதுவும் அரிது என்றால் திணியார் மூங்கில் அனையேன்: அத்தகைய பழைமையான அடியார்களின் தகுதி எனக்கு இல்லை என்பதால், எனக்கு அப்பேற்றைத் தருவது அரிது என்று நீ கருதினால்... கெட்டித் தன்மையுடைய மூங்கிலைப் போன்று நெகிழாத கடின மனத்தைக் கொண்ட அடியேன்...

வினையைப் பொடி ஆக்கித் தணியார் பாதம் வந்து ஒல்லை தாராய் பொய்தீர் மெய்யானே: பொய்மை சிறிதும் இல்லாத மெய்ப்பொருளானவனே! என் வினைகளை எல்லாம் பொடியாக்கித் தணிப்பில்லாத உனது அருள் திருவடியை விரைந்து வந்து தந்தருள வேண்டும்!

யானே பொய் என்நெஞ்சும் 
பொய்என் அன்பும் பொய்
ஆனால் வினையேன் அழுதால் 
உன்னைப் பெறலாமே
தேனே அமுதே கரும்பின் 
தெளிவே தித்திக்கும்
மானே அருளாய் அடியேன் 
உனை வந்து உறுமாறே. (80)

யானே பொய் என் நெஞ்சும் பொய் என் அன்பும் பொய்: இறைவா! உலகியல் மாயையில் மயங்கிக் கிடக்கும் என் உடம்பாகிய யானும் பொய்; என் எண்ணங்களை உருவாக்கும் நெஞ்சமும் பொய்; உன்பால் நான் செலுத்துவதாகக் காட்டிக்கொள்ளும் அன்பும் போலித்தனமான பொய்யே ஆகும்.

ஆனால் வினையேன் அழுதால் உன்னைப் பெறலாமே: அப்படிப் பொய்மையே வடிவமான பாவியாகிய யான், உன்னைப் பெற வேண்டும் என்று சும்மா போலியாகக் கண்ணீர் விட்டழுதால் மட்டும் உனது மெய்யான அருளைப் பெற்றுவிட முடியுமா? 

தேனே அமுதே கரும்பின் தெளிவே தித்திக்கும் மானே: தேனைப் போன்றவனே! தெவிட்டாத அமுதமே! கரும்பின் தெளிந்த சாறே! தித்திக்கின்ற சிவபோகப் பெருமானே!

அருளாய் அடியேன் உனை வந்து உறுமாறே: பொய்மை நீங்கி, அடியேன் உன்னுடைய அருள் திருவடிகளை வந்து அடையும் நல்வழியை நீயே எனக்கு அருள்செய்வாயாக!