திருச்சிற்றம்பலம்

நான்முகன் முதலா வானவர் தொழுதுஎழ
ஈர் அடியாலே மூவுலகு அளந்து
நால்திசை முனிவரும் ஐம்புலன் மலரப்
போற்றிசெய் கதிர்முடித் திருநெடுமால் அன்று
அடிமுடி அறியும் ஆதரவு அதனில் (5)

நான்முகன் முதலா வானவர் தொழுதுஎழ: படைப்புக் கடவுளான பிரம்மதேவன் முதற்கொண்டு, இந்திரன் உள்ளிட்ட அனைத்துத் தேவர்களும் வரிசையாக நின்று, தங்களை விட உயர்ந்த அந்தப் பரம்பொருளை வணங்கித் துதித்து எழுகின்றனர்.

ஈர் அடியாலே மூவுலகு அளந்து: வாமன அவதாரத்தின் தொடர்ச்சியாகத் திரிவிக்ரமனாக வளர்ந்த பெருமான், தனது இரண்டு அடிகளாலேயே மேல் உலகம், கீழ் உலகம் மற்றும் பூலோகம் ஆகிய மூன்றையும் அளந்து முடித்தான். 'ஈரடி' என்பது இங்கே இறைவனின் பேராற்றலைக் குறிக்கிறது. அவன் நினைத்தால் அண்ட சராசரங்களையும் ஒரு நொடியில் தன் வசப்படுத்த முடியும் என்பதன் அடையாளம் இது

நால்திசை முனிவரும் ஐம்புலன் மலரப்: நான்கு திசைகளிலும் தவம் செய்து கொண்டிருக்கும் முனிவர்கள், இறைவனின் இந்த விஸ்வரூபக் காட்சியைக் கண்டவுடன், தங்களின் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஐந்து புலன்களும் (மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி) பேரானந்தத்தில் மலரப் பெற்றனர்.

போற்றிசெய் கதிர்முடித் திருநெடுமால் அன்று: சூரியனைப் போன்ற பிரகாசமான கிரீடத்தை (கதிர்முடி) அணிந்திருக்கும் அந்தத் திருமால், அன்று அனைவராலும் போற்றப்படுபவனாக நின்றான்.

அடிமுடி அறியும் ஆதரவு அதனில்: அந்த விஸ்வரூபத்தின் திருவடியையும், திருமுடியையும் (தலை) முழுமையாகக் கண்டு தரிசிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை அல்லது ஆர்வம் (ஆதரவு) அங்கிருந்த அனைவருக்கும் மேலோங்கியது.

கடுமுரண் ஏனம் ஆகிமுன் கலந்து  
ஏழ்தலம் உருவ இடந்து பின்எய்த்து  
ஊழி முதல்வ சயசய என்று  
வழுத்தியும் காணா மலர்அடி இணைகள்  
வழுத்துதற்கு எளிதாய் வார்கடல் உலகினில் (10)

கடுமுரண் ஏனம் ஆகிமுன் கலந்து: முற்காலத்தில், திருமால் மிகுந்த வலிமையுடைய பன்றி (வராக) உருவம் எடுத்து, இறைவனின் திருவடியைக் காண்பதற்காக நிலத்தைத் தோண்டிச் சென்றார்.

ஏழ்தலம் உருவ இடந்து பின்எய்த்து: கீழே உள்ள ஏழு உலகங்களையும் ஊடுருவிச் செல்லும்படி ஆழமாகத் தோண்டியும் இறைவனின் அடியைக் காண முடியாமல், திருமால் இறுதியில் களைப்படைந்து போனார்.

ஊழி முதல்வ சயசய என்று: அவ்வாறு களைத்த பின், தன் அகந்தையை விடுத்து, "யுகங்களைக் கடந்த முதல்வனே! உனக்கே வெற்றி! உனக்கே வெற்றி!" என்று சிவபெருமானைப் போற்றினார்.

வழுத்தியும் காணா மலர்அடி இணைகள்: அவ்வாறு திருமால் துதித்துப் போற்றியும் கூட, அவருக்குக் காண்பதற்கு அரியதாக இருந்த அந்த தாமரை போன்ற திருவடிகள்,

வழுத்துதற்கு எளிதாய் வார்கடல் உலகினில்: கடல் சூழ்ந்த இந்த நிலவுலகில் உள்ள சாதாரண மக்களாகிய நாம், மிக எளிமையாகத் துதித்து வழிபடும் வண்ணம் (இறைவன் குருவாக வந்து) அருள் செய்கின்றான். 

யானை முதலா எறும்பு ஈறாய
ஊனம்இல் யோனியின் உள்வினை பிழைத்தும்
மானுடப் பிறப்பினுள் மாதா உதரத்து
ஈனம்இல் கிருமிச் செருவினில் பிழைத்தும்
ஒருமதித் தான்றியில் இருமையில் பிழைத்தும் (15)

யானை முதலா எறும்பு ஈறாய: பெரிய உருவம் கொண்ட யானை முதல், மிகச்சிறிய உயிரினமான எறும்பு வரை உள்ள அனைத்து உயிரினங்களையும் இது குறிக்கிறது. பிரபஞ்சத்தில் உள்ள எண்பத்து நான்கு நூறாயிரம் வகை பிறவிகளின் பரப்பை இது சுட்டுகிறது.

ஊனம்இல் யோனியின் உள்வினை பிழைத்தும்: குறைபாடற்ற அந்தப் பல்வேறு வகையான யோனிகளில் (பிறப்பு வழிகளில்), அந்தந்தப் பிறவிகளுக்குரிய கர்ம வினைகளின் பிடியிலிருந்து தப்பிப் பிழைத்து (அதாவது, ஒரு பிறவியில் இருந்து அடுத்த நிலைக்கு உயர்ந்து) ஒருவாறாக ஆன்மா முன்னேறுகிறது

மானுடப் பிறப்பினுள் மாதா உதரத்து: அரிதான மானுடப் பிறவியை அடையும் வாய்ப்பு கிட்டிய பின், தாயின் கருப்பையினுள் (உதரம்) அந்த உயிர் நுழையும் நிலையை இது குறிக்கிறது.

ஈனம்இல் கிருமிச் செருவினில் பிழைத்தும்: தாயின் கருப்பையில் கரு உருவாகும் போது, அங்கிருக்கும் எண்ணற்ற நுண்ணுயிரிகளால் (கிருமி) உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது. அந்தப் போராட்டங்களை (செரு - போர்) வென்று, அழியாமல் உயிர் தப்பிப் பிழைக்கிறது.

ஒருமதித் தான்றியில் இருமையில் பிழைத்தும்: கருவில் வளர்ந்த முதல் மாதத்தில் அந்த உயிர் ஒரு திரவக் குழம்பு (தான்றி) போன்ற நிலையில் இருக்கும்போது கலையாமல் பிழைக்கிறது. இரண்டாம் மாதத்தில் அந்தப் பிண்டம் இரு கூறாகப் பிரிந்து வடிவம் கொள்ளும் (இருமை) முக்கியமான கட்டத்திலும் சிதைந்து போகாமல் உயிர் பிழைத்து வளர்கிறது.

இறைவா! பல கோடிப் பிறவிகளைக் கடந்தும், தாயின் கருப்பையில் ஒவ்வொரு நொடியும் ஏற்படும் போராட்டங்களில் இருந்தும் உனது அருளால் மட்டுமே நான் தப்பிப் பிழைத்து இந்த மனிதப் பிறவியைப் பெற்றுள்ளேன் என்பதை மாணிக்கவாசகர் இங்கே நன்றியுடன் பதிவு செய்கிறார். 

இருமதி விளைவில் ஒருமையில் பிழைத்தும்
மும்மதி தன்னுள் அம்மதம் பிழைத்தும்
ஈர்இரு திங்களில் பேர்இருள் பிழைத்தும்
அஞ்சு திங்களில் முஞ்சுதல் பிழைத்தும்
ஆறு திங்களில் ஊறுஅலர் பிழைத்தும் (20)

இருமதி விளைவில் ஒருமையில் பிழைத்தும்: கருவின் இரண்டாம் மாதத்தில், அந்தப் பிண்டம் இரண்டு கூறுகளாகப் பிரிந்து (இருமை) பின் உருவம் கொள்ளும் கட்டத்தில், எவ்விதச் சிதைவும் இன்றி ஒருமித்த நிலையில் தப்பிப் பிழைத்து வளர்கிறது.

மும்மதி தன்னுள் அம்மதம் பிழைத்தும்: கரு வளர்ந்து மூன்றாம் மாதத்தை எட்டும் போது, கருப்பையில் உள்ள திரவங்கள் மற்றும் மலம், போன்ற அசுத்தமான சூழலினால் (அம்மதம் - அந்த மலம்/அழுக்கு) ஏற்படும் பாதிப்பிலிருந்து அந்த உயிர் தப்பிப் பிழைக்கிறது.

ஈர்இரு திங்களில் பேர்இருள் பிழைத்தும்: நான்காம் மாதத்தில் கருப்பைக்குள்ளே எந்த வெளிச்சமும் இல்லாத பெரிய இருளில் (பேர்இருள்) அந்த உயிர் அகப்பட்டுத் துடிக்காமல், பாதுகாப்பாகத் தப்பிப் பிழைக்கிறது.

அஞ்சு திங்களில் முஞ்சுதல் பிழைத்தும்: ஐந்தாம் மாதத்தில், கருப்பைக்குள் அந்த உயிர் மிகவும் நெருக்கடியான நிலையில் அமுக்கப்பட்டு, மூச்சுத் திணறல் அல்லது ஒடுங்குதல் (முஞ்சுதல்) ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது. அந்த நெருக்கடியிலிருந்தும் இறை அருளால் தப்பிப் பிழைக்கிறது.

ஆறு திங்களில் ஊறுஅலர் பிழைத்தும்: ஆறாம் மாதத்தில், கருவில் இருக்கும் அந்த மென்மையான பிண்டம், தாயின் உடல் இயக்கத்தால் ஏற்படும் அழுத்தம் அல்லது துன்பத்தினால் (ஊறு) சிதைந்து விடாமலும், அவ்வாறு சிதைவதால் ஏற்படும் கசிவு (அலர்) போன்றவற்றிலிருந்தும் தப்பிப் பிழைக்கிறது.

இறைவா! நான் ஒரு கருவாக உதித்தது முதல், ஒவ்வொரு மாதமும் தாயின் வயிற்றில் எத்தனை போராட்டங்களைச் சந்தித்து உயிர் பிழைத்திருக்கிறேன்! என் அறிவுக்கு எட்டாத இந்த ஆபத்துக்களிலிருந்து உனது பேரருள் அன்றே என்னைக் காத்தது என்பதை மாணிக்கவாசகர் மெய்சிலிர்க்கப் பாடுகிறார்.

ஏழு திங்களில் தாழ்புவி பிழைத்தும்
எட்டுத் திங்களில் கட்டமும் பிழைத்தும்
ஒன்பதில் வருதரு துன்பமும் பிழைத்தும்
தக்க தசமதி தாயொடு தான்படும்
துக்க சாகரத் துயரிடைப் பிழைத்தும் (25)

ஏழு திங்களில் தாழ்புவி பிழைத்தும்: கருவில் வளரும் ஏழாம் மாதத்தில், சிசுவானது முழு வளர்ச்சி பெற்று பாரமாகி கீழ்நோக்கித் தள்ளப்படுகிறது (தாழ் புவி). அந்த அழுத்தத்தினால் உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது. அந்த நெருக்கடியான நிலையிலிருந்து இறைவனின் அருளால் உயிர் பிழைத்ததை இது குறிக்கிறது.

எட்டுத் திங்களில் கட்டமும் பிழைத்தும்: எட்டாம் மாதத்தில் கருப்பையின் குறுகிய இடத்திற்குள் சிசு படும் அவஸ்தை 'கட்டம்' (துன்பம்) எனப்படுகிறது. அசைவதற்குக் கூட இடமில்லாத அந்த இக்கட்டான சூழலிலும் சாகாமல் உயிர் பிழைத்ததைக் குறிப்பிடுகிறார்.

ஒன்பதில் வருதரு துன்பமும் பிழைத்தும்: ஒன்பதாம் மாதம் என்பது பிரசவத்திற்கு முந்தைய காலம். உடல் உறுப்புகள் அனைத்தும் முழுமை பெற்று, வெளிவரத் தயாராகும் வேளையில் ஏற்படும் உடல் ரீதியான வேதனைகளையும், அந்தப் போராட்டத்தையும் கடந்து உயிர் பிழைத்ததை இது விளக்குகிறது.

தக்க தசமதி தாயொடு தான்படும்: பத்தாம் மாதம் (தசமதி) என்பது பிரசவம் நிகழும் காலம். இது சிசுவுக்கு மட்டுமல்ல, தாய்க்கும் ஒரு மறுபிறவி போன்றது. தாயும் குழந்தையும் இணைந்து அந்தப் போராட்டத்தைச் சந்திக்கின்றனர்.

துக்க சாகரத் துயரிடைப் பிழைத்தும்: 'துக்க சாகரம்' என்றால் துயரக் கடல். பிரசவத்தின் போது தாய் படும் மரண வேதனைக்கும், அந்த இக்கட்டான பாதையில் குழந்தை வெளியே வரும்போது அனுபவிக்கும் சொல்லொண்ணாத் துன்பத்திற்கும் இது ஒப்பானது. அத்தகைய பெரிய துயரக் கடலிலிருந்து இறைவனின் கருணையால் உயிர் பிழைத்து பூமிக்கு வந்ததை மாணிக்கவாசகர் இங்கே நன்றியுடன் நினைவுகூர்கிறார். 

ஆண்டுகள் தோறும் அடைந்த அக்காலை
ஈண்டியும் இருத்தியும் எனைப்பல பிழைத்தும்
காலை மலமொடு கடும்பகல் பசிநிசி
வேலை நித்திரை யாத்திரை பிழைத்தும்
கரும்குழல் செவ்வாய் வெண்நகைக் கார்மயில் (30)

ஆண்டுகள் தோறும் அடைந்த அக்காலை: ஒரு மனிதன் பிறந்தது முதல் ஒவ்வொரு ஆண்டாக வளர்ந்து முதுமையை அடைகிறான். காலச் சக்கரம் சுழலச் சுழல, மனித வாழ்வின் நாட்கள் ஒவ்வொன்றாகக் கழிந்து கொண்டே இருக்கின்றன. இங்கே 'அக்காலை' என்பது அந்த இளமை முதல் முதுமை வரையிலான நீண்ட காலத்தைக் குறிக்கிறது. இத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்ந்தும் நாம் எதைச் சாதித்தோம் என்ற கேள்வியை இது முன்வைக்கிறது.

ஈண்டியும் இருத்தியும் எனைப்பல பிழைத்தும்: வாழ்க்கையை நடத்துவதற்காகப் பொருளைத் தேடி அலைந்தும் (ஈண்டியும்), ஓரிடத்தில் அமர்ந்து வேலை செய்தும் (இருத்தியும்), இன்னும் சொல்லொண்ணாத பல வழிகளில் (எனைப்பல) காலத்தைச் செலவிட்டோம். ஆனால், இவையெல்லாம் இறைவனைச் சேர உதவாத 'பிழையான' (பிழைத்தும்) செயல்களாகவே முடிந்துவிட்டன. பயனுள்ள இறைச் சிந்தனையின்றி வாழ்ந்த அந்த நாட்களை அடிகளார் வீணான காலம் என்கிறார்.

காலை மலமொடு கடும்பகல் பசிநிசி: தினசரி வாழ்க்கையில் ஒரு மனிதன் உடலைப் பேணுவதிலேயே தன் சக்தியை இழக்கிறான். விடியற்காலையில் உடலின் கழிவுகளை நீக்குதல் (மலமொடு), உச்சி வேளையில் கடுமையான பசியால் வாடுதல் (கடும்பகல் பசி), இரவு நேரத்தில் (நிசி) களைப்பால் சோர்தல் என ஒரு சுழற்சியிலேயே சிக்கிக் கொள்கிறான். உடலின் தேவைகளை நிறைவேற்றுவதே ஒரு பெரும் போராட்டமாக மாறிவிடுகிறது.

வேலை நித்திரை யாத்திரை பிழைத்தும்: நித்திரை (தூக்கம்) என்ற பெயரில் வாழ்நாளின் பாதி காலம் கழிகிறது. ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோர் இடத்திற்குச் செல்லும் பயணங்கள் (யாத்திரை), மற்றும் லௌகீகமான வேலைகள் எனத் தனிமனித வாழ்வு சிதறிப் போகிறது. இறைவனைத் துதிப்பதற்கு ஒதுக்க வேண்டிய நேரத்தை இவையெல்லாம் அபகரித்துக் கொள்கின்றன. இவையெல்லாம் 'பிழை'—அதாவது தவறுதலான கால மேலாண்மை என மாணிக்கவாசகர் வருந்துகிறார்.

கரும்குழல் செவ்வாய் வெண்நகைக் கார்மயில்: இறுதியாக, உலகியல் ஆசைகளில் மிக முக்கியமானது பெண் மோகம் அல்லது காமம். கரிய கூந்தலையும், சிவந்த வாயையும், வெண்மையான பற்களையும் உடைய மயில் போன்ற பெண்களின் அழகில் மயங்கி, ஆன்மா தன் குறிக்கோளை மறந்து சிற்றின்பத்தில் மூழ்கிக் கிடக்கிறது. இதுவும் இறைவனை அடையவிடாமல் தடுக்கும் ஒரு பெரும் தடையாகும். 

பித்த உலகர் பெருந்துறைப் பரப்பினுள்
மத்தம் களிறுஎனும் அவாவிடைப் பிழைத்தும்
கல்வி என்னும் பல்கடல் பிழைத்தும்
செல்வம் என்னும் அல்லலில் பிழைத்தும்
நல்குரவு என்னும் தொல்விடம் பிழைத்தும்  (40)

பித்த உலகர் பெருந்துறைப் பரப்பினுள்: இந்த உலகம் ஒரு பெரிய கடல் (பரப்பு) போன்றது. அதில் வாழும் மனிதர்களை மாணிக்கவாசகர் "பித்த உலகர்" என்கிறார். ஏன்? நிலையற்ற உலக இன்பங்களை நிலையானது என்று நம்பி, அதன் பின்னால் பித்து பிடித்தவர் போல அலைவதால் அவர்கள் பித்தர்கள். அத்தகைய உலகத்தவர் வாழும் இந்தப் பெரிய சம்சாரக் கடலில் நான் சிக்கிக் கொண்டேன் என்பது இதன் பொருள்.

மத்தம் களிறு எனும் அவாவிடைப் பிழைத்தும்: 'மத்தம் களிறு' என்றால் மதம் பிடித்த யானை. 'அவா' என்றால் ஆசை. மதம் பிடித்த யானை எப்படித் தன் பாகன் சொல்லையும் கேட்காமல் கண்ணில் பட்டதை எல்லாம் அழிக்குமோ, அதுபோல மனிதனின் அடக்க முடியாத 'ஆசை' அவனை அழிவுப் பாதைக்கு இட்டுச் செல்லும். அந்த மதம் பிடித்த யானையைப் போன்ற ஆசையிடமிருந்து இறைவா உன் அருளால் நான் தப்பிப் பிழைத்தேன் (பிழைத்தும்).

கல்வி என்னும் பல்கடல் பிழைத்தும்: கல்வியைக் கடல் என்பார்கள். ஆனால் மாணிக்கவாசகர் அதையும் ஒரு தடையாகவே பார்க்கிறார். இங்கே கல்வி என்பது 'அகங்காரத்தைத் தரும் உலகியல் கல்வி'. பல நூல்களைக் கற்று, தர்க்கம் செய்து, "நானே அறிவாளி" என்று கருதும் தருக்கம் ஒரு பேராழி போன்றது. "கற்றதனால் ஆய பயனென்கொல் வாலறிவன் நற்றாள் தொழாஅர் எனின்" என்ற குறளுக்கேற்ப, இறைவனை உணராத வெறும் ஏட்டுக்கல்வி என்னும் கடலில் மூழ்காமல் தப்பினேன் என்கிறார்.

செல்வம் என்னும் அல்லலில் பிழைத்தும்: செல்வம் என்பது பொதுவாக இன்பம் தருவதாகக் கருதப்படும். ஆனால் அடிகளார் அதை "அல்லல்" (துன்பம்) என்கிறார். செல்வத்தைச் சேர்ப்பதிலும் துன்பம், அதைக் காப்பதிலும் துன்பம், அது குறையும் போது பெரும் துன்பம். மேலும், செல்வம் வரும்போது தலைக்கனம் பெருகி இறைவனை மறக்கச் செய்யும். அத்தகைய செல்வச் செருக்கினால் வரும் துன்பத்திலிருந்து தப்பினேன்.

நல்குரவு என்னும் தொல்விடம் பிழைத்தும்: செல்வம் துன்பம் என்றால், வறுமை (நல்குரவு) அதைவிடக் கொடியது. வறுமையை "தொல்விடம்" (பழைய நஞ்சு) என்கிறார். நஞ்சு எப்படி உயிரைக் கொல்லுமோ, அதுபோல வறுமை ஒரு மனிதனின் மானத்தையும், அறிவையும், நற்பண்புகளையும் அழித்துவிடும். வறுமையால் சோர்ந்து போய் இறைவனைத் தேடத் துணிவின்றி முடங்கிப் போகும் நிலையிலிருந்து உன்னால் மீட்கப்பட்டேன் என்கிறார் அடிகளார். 

புல் வரம்புஆய பலதுறை பிழைத்தும்
தெய்வம் என்பதோர் சித்தம் உண்டாகி
முனிவு இலாததுஓர் பொருள்அது கருதலும்
ஆறு கோடி மாயா சக்திகள்
வேறு வேறுதம் மாயைகள் தொடங்கின (45)

புல் வரம்புஆய பலதுறை பிழைத்தும்: இங்கே 'புல் வரம்பு' என்பது அற்பமான அல்லது தாழ்ந்த நெறிகளைக் குறிக்கும். 'பலதுறை' என்பது இறைவனை அடைய உதவாத தேவையற்ற உலகியல் கலைகள் அல்லது சித்தாந்தங்கள். புல்லைப் போன்ற அற்பமான, நிலையற்ற கொள்கைகளில் சிக்கித் தடம் புரண்டு போகாமல், அந்தப் பலவிதமான துறைகளிலிருந்து தப்பிப் பிழைத்தேன் என்கிறார் மாணிக்கவாசகர்.

தெய்வம் என்பதோர் சித்தம் உண்டாகி: இத்தனைத் தடைகளையும் கடந்த பிறகு, ஒரு வழியாக அந்த ஆன்மாவிற்குள் ஒரு தெளிவு பிறக்கிறது. "தெய்வம் என்று ஒன்று இருக்கிறது" என்ற எண்ணம் (சித்தம்) அதன் மனதில் உதிக்கிறது. இது ஒரு சாதாரண எண்ணம் அல்ல; பல பிறவிகளில் செய்த புண்ணியத்தின் பலனாகத் தோன்றும் 'தெய்விக விழிப்புணர்வு'. உலகமே கதி என்று கிடந்த மனதில், பரம்பொருளைப் பற்றிய தேடல் தொடங்கும் தருணம் இது.

முனிவு இலாததுஓர் பொருள்அது கருதலும்: ' முனிவு' என்றால் வெறுப்பு அல்லது சினம். எந்தக் காலத்திலும், எவர் மீதும் வெறுப்புக் கொள்ளாத, என்றும் மாறாத பேரன்பே வடிவான ஒரு பொருளை (இறைவனை) அந்த ஆன்மா நினைக்கத் தொடங்குகிறது (கருதலும்). விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு அப்பாற்பட்ட அந்தச் சிவபொருளைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்கும் போது, ஆன்மா ஒரு பெரும் அமைதியை நோக்கி நகர்கிறது.

ஆறு கோடி மாயா சக்திகள்: ஆன்மா இறைவனை நினைக்கத் தொடங்கியவுடன் எல்லாம் சுலபமாக முடிந்துவிடுவதில்லை. அங்கேதான் சோதனைகள் ஆரம்பமாகின்றன. "ஆறு கோடி" என்ற சொல் இங்கே எண்ணற்ற அல்லது அளவிட முடியாத வலிமையைக் குறிக்கிறது. இறைவனை அடையவிடாமல் தடுக்கும் 'மாயா சக்திகள்' படையெடுத்து வருகின்றன. ஒரு ஆன்மா ஒளியை நோக்கிச் செல்ல முயலும் போது, அதை இருளுக்குள் இழுக்கக் கோடி கணக்கான தடைகள் உருவாகின்றன.

வேறு வேறுதம் மாயைகள் தொடங்கின: அந்த மாயா சக்திகள் எல்லாம் ஒன்றாக வருவதில்லை; ஒவ்வொன்றும் 'வேறு வேறு' விதமாக வருகின்றன. ஒன்று ஆசையாக வரும், ஒன்று கோபமாக வரும், மற்றொன்று சந்தேகமாக வரும், இன்னொன்று உறவுகளின் பாசமாக வரும். ஆன்மாவை நிலைகுலையச் செய்ய ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு தந்திரத்தைக் கையாளுகின்றன. இறைச் சிந்தனை வந்தவுடன், அந்தச் சிந்தனையைச் சிதைக்க மாயை தனது வேலையைத் தொடங்குகிறது என்பது இதன் பொருள். 

ஆத்தம் ஆனார் அயலவர் கூடி
நாத்திகம் பேசி நாத்தழும்பு ஏறினர்
சுற்றம் என்னும் தொல்பசுக் குழாங்கள்
பற்றி அழைத்துப் பதறினர் பெருகவும்
விரதமே பரம் ஆக வேதியரும் (50)

ஆத்தம் ஆனார் அயலவர் கூடி: 'ஆத்தம் ஆனார்' என்றால் நமக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்கள், நம்பிக்கைக்கு உரியவர்கள் என்று பொருள். 'அயலவர்' என்பது அண்டை வீட்டார் அல்லது நண்பர்களைக் குறிக்கும். நாம் இறைவனைத் தேடத் தொடங்கும்போது, நமக்கு மிகவும் பிடித்தமானவர்களும் நெருக்கமானவர்களுமே ஒன்று கூடி (கூடி), நம்முடைய ஆன்மீகப் பாதையைத் திசைதிருப்ப முயல்கிறார்கள். அவர்கள் காட்டும் அக்கறை கூடச் சில சமயம் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்குத் தடையாக மாறிவிடுகிறது.

நாத்திகம் பேசி நாத்தழும்பு ஏறினர்: அவ்வாறு கூடியவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள்? "கடவுள் எங்கே இருக்கிறார்? இதெல்லாம் வெறும் கற்பனை, உருப்படியாக எதாவது வேலை செய்" என்று நாத்திகக் கருத்துக்களைப் பேசுகிறார்கள். அதுவும் ஏதோ ஒருமுறை அல்ல, தங்கள் நாவில் தழும்பு ஏறும் அளவிற்கு (நாத்தழும்பு ஏறினர்) மீண்டும் மீண்டும் தர்க்கம் செய்து, நம்முடைய நம்பிக்கையைச் சிதைக்கப் பார்க்கிறார்கள். உலகியல் அறிவு பேசும் இந்த 'நாத்திகம்', ஒரு பக்தனின் மன உறுதியைச் சோதிக்கும் முதல் கருவியாகும்.

சுற்றம் என்னும் தொல்பசுக் குழாங்கள்: இங்கே மாணிக்கவாசகர் உறவினர்களை (சுற்றம்) "பசுக் குழாங்கள்" (பசுக்கூட்டங்கள்) என்று அழைக்கிறார். 'பசு' என்பது இங்கே அறியாமையில் அல்லது பாசத்தில் கட்டுண்ட உயிரைக் குறிக்கும். தொன்றுதொட்டுத் தொடரும் இந்த உலகியல் பந்தங்கள், தங்களைச் சூழ்ந்துள்ள மாயை என்னும் கட்டிலிருந்து விடுபடத் தெரியாமல், மற்றவர்களையும் அந்தக் கட்டுக்குள்ளேயே வைத்திருக்க விரும்புகின்றன.

பற்றி அழைத்துப் பதறினர் பெருகவும்: ஆன்மீகத் தாகம் கொண்ட ஒருவன் உலகைத் துறந்து இறைவனை நோக்கி நகர முயன்றால், அவனது சுற்றத்தார் அவனை விடமாட்டார்கள். "எங்கே போகிறாய்? குடும்பம் என்னாவது?" என்று கையைப் பிடித்து இழுத்து (பற்றி அழைத்து), மிகுந்த பதற்றத்தோடு அவனைத் தடுக்கிறார்கள். அவர்களின் அன்பு என்பது இங்கே பாச விலங்காக மாறி, ஆன்மாவின் விடுதலையைத் தடுக்கிறது.

விரதமே பரம் ஆக வேதியரும்: சாதாரண மனிதர்கள் தான் இப்படித் தடுக்கிறார்கள் என்றால், ஆன்மீக அறிவு பெற்ற வேதியர்களும் (வேத விற்பன்னர்களும்) சில சமயம் தடையாக அமைகிறார்கள். அவர்கள் இறைவனை உள்ளத்தில் உணர்வதை விட, வெளிப்புறச் சடங்குகளுக்கும் விரதங்களுக்கும் (விரதமே பரம்) அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்கள். "இந்தச் சடங்கைச் செய், அந்தப் பூஜையைச் செய்" என்று விதிகளுக்குள் ஆன்மாவை முடக்கி, இறைவனின் 'அன்பை' உணரவிடாமல் செய்கிறார்கள். 

சரதம் ஆகவே சாத்திரம் காட்டினர்
சமய வாதிகள் தத்தம் மதங்களே
அமைவது ஆக அரற்றி மலைந்தனர்
மிண்டிய மாயா வாதம் என்னும்
சண்டமாருதம் சுழித்து அடித்து ஆஅர்த்து (55)

சரதம் ஆகவே சாத்திரம் காட்டினர்: 'சரதம்' என்றால் உண்மை அல்லது உறுதி என்று பொருள். பல்வேறு சமயங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் தங்கள் கையில் இருக்கும் நூல்களே (சாத்திரம்) இறுதியான உண்மை என்று வாதிடுகிறார்கள். "நாங்கள் சொல்வதுதான் சத்தியம்" என்று உரக்கச் சொல்லி, அதற்குச் சான்றாகப் பல்வேறு ஆதாரங்களை எடுத்துக் காட்டுகிறார்கள்.

சமய வாதிகள் தத்தம் மதங்களே: உலகில் உள்ள வெவ்வேறு மதங்களைச் சார்ந்தவர்கள் (சமய வாதிகள்), ஒரு பொதுவான உண்மையை நோக்கிச் செல்வதற்குப் பதிலாக, "தங்களுடைய மதமே மேலானது" என்ற குறுகிய வட்டத்தில் நின்று பேசுகிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் தன் மதம் காட்டும் பாதையே சிறந்தது என்று கூறிக் கொள்கின்றனர். இது தேடல் உள்ள ஒரு ஆன்மாவிற்குப் பெரும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

அமைவது ஆக அரற்றி மலைந்தனர்: அவர்கள் அமைதியாக வாதிடுவதில்லை; "இதுவே உங்களுக்கு அமைவைத் தரும், இதுவே முக்தி தரும்" என்று கூச்சலிட்டு (அரற்றி), ஒருவரோடு ஒருவர் மோதிக் கொள்கிறார்கள் (மலைந்தனர்). 'மலைதல்' என்பது இங்கே அறிவுப் போரைக் குறிக்கிறது. இறைவனைப் பற்றிய தேடல் என்பது ஒரு அமைதியான அனுபவமாக இருக்க வேண்டிய இடத்தில், இவர்களின் வீண் தர்க்கங்கள் பெரும் இரைச்சலாக மாறுகின்றன.

மிண்டிய மாயா வாதம் என்னும்: இத்தனைப் போராட்டங்களுக்கு இடையே, "இந்த உலகமே பொய், எல்லாம் மாயை" என்று வாதிடும் 'மாயா வாதம்' என்பது குறுக்கிடுகிறது. 'மிண்டிய' என்றால் நெருங்கிய அல்லது வலிமையான என்று பொருள். மற்ற சமய வாதங்களைக் காட்டிலும், இந்த மாயா வாதம் மிகவும் தர்க்க ரீதியானது என்பதால், அது ஒருவனை எளிதில் குழப்பமடையச் செய்யும் வல்லமை கொண்டது.

சண்டமாருதம் சுழித்து அடித்து ஆஅர்த்து: இந்த வாதப் போர்களை மாணிக்கவாசகர் 'சண்டமாருதம்' (சூறாவளிக் காற்று) என்று உருவகப்படுத்துகிறார். ஒரு பலமான காற்று எப்படி மரங்களை வேரோடு சாய்க்குமோ, அதுபோல இந்த மாயா வாதங்கள் ஒரு பக்தனின் நம்பிக்கையைச் சுழித்து, அடித்து, ஆரவாரம் செய்து நிலைகுலையச் செய்கின்றன. இந்த அறிவுப் புயலில் சிக்கிக் கொண்ட ஆன்மா, எங்கே செல்வது என்று தெரியாமல் திகைத்து நிற்கிறது. 

உலோகா யதன்எனும் ஒண்திறல் பாம்பின்
கலாபே தத்த கடுவிடம் எய்தி
அதில் பெருமாயை எனைப்பல சூழவும்
தப்பாமே தாம் பிடித்தது சலியாத்
தழல்அது கண்ட மெழுகுஅது போலத் (60)

உலோகா யதன்எனும் ஒண்திறல் பாம்பின்: கண்ணுக்குத் தெரிவது மட்டுமே உண்மை, உடல் இன்பமே வாழ்வின் லட்சியம் என்று பேசும் நாத்திகக் கொள்கையை மாணிக்கவாசகர் வலிமை மிக்க ஒரு பாம்பிற்கு ஒப்பிடுகிறார். ஒரு பாம்பு எப்படிப் புதருக்குள் மறைந்திருந்து திடீரெனத் தாக்கி உயிரைப் பறிக்குமோ, அதுபோல இந்த உலகியல் வாதங்கள் நம்முடைய ஆன்மீகத் தேடலைத் தடுத்து, நம்மை லௌகீகச் சேற்றில் தள்ளிவிடும்.

கலாபே தத்த கடுவிடம் எய்தி: அந்தப் பாம்பு தன் வாயிலிருந்து உமிழும் நஞ்சு தான் 'கலாபேதம்' அல்லது வீண் தர்க்கங்கள். "கடவுள் எங்கே இருக்கிறார்?", "மரணத்திற்குப் பின் என்ன இருக்கிறது?" போன்ற கேள்விகளால் நம் மனத்தைக் குழப்பி, பக்தியை அழிக்க முயலும் இந்த வாதங்கள் கொடிய நஞ்சைப் போன்றது. அந்த விஷம் ஒருமுறை நம் சிந்தனையில் ஏறிவிட்டால், இறை நம்பிக்கை எனும் தெளிவு மறைந்துவிடும்.

அதில் பெருமாயை எனைப்பல சூழவும்: அந்தத் தர்க்க விஷம் ஏறியவுடன், மாயை நம்மைச் சுற்றிலும் ஒரு பெரிய வலையைப் பின்னும். "இன்று அனுபவிக்கும் இன்பமே போதும்" என்ற குறுகிய எண்ணம் மேலோங்கும். உலகப் பொருட்களின் மீதான ஆசையும், அகங்காரமும் நம்மைச் சுற்றிலும் ஒரு கவசம் போலச் சூழ்ந்து கொண்டு, இறைவனின் ஒளியை நம் மீது படவிடாமல் தடுக்கும்.

தப்பாமே தாம் பிடித்தது சலியாத்: இத்தனை குழப்பங்கள், தர்க்கங்கள், மாயைகள் வந்தபோதும் மாணிக்கவாசகர் எதற்கும் அஞ்சவில்லை. தான் பற்றிய சிவபெருமானின் திருவடிகளை 'தப்பாமே' (தவறாமல்) பிடித்துக் கொண்டார். ஒருமுறை பற்றிக் கொண்ட அந்தப் பக்தி, எத்தகைய தர்க்கங்களாலும் அசையவில்லை (சலியாத்). இந்த மன உறுதிதான் ஒரு உண்மையான பக்தனுக்குரிய அடையாளம்.

தழல்அது கண்ட மெழுகுஅது போலத்: இவ்வாறு பக்தியில் உறுதியாக நின்றபோது, இறைவனின் திருவருள் என்னும் 'தழல்' (நெருப்பு) அவர் மீது பட்டது. அதுவரை உலகியல் வாதங்களால் கல்லாக இருந்த நெஞ்சம், அந்த அருட்பெருஞ் சோதியைக் கண்டவுடன் மெழுகைப் போல உருகத் தொடங்கியது. கடினமான அகங்காரம் கரைந்து, ஆன்மா இறைவனுடன் கலக்கும் கனிவான நிலையை இது குறிக்கிறது. 

தொழுதுஉளம் உருகி அழுதுஉடல் கம்பித்து
ஆடியும் அலறியும் பாடியும் பரவியும்
கொடிறும் பேதையும் கொண்டது விடாதுஎனும்
படியே ஆகிநல் இடையறா அன்பின்
பசுமரத்து ஆணி அறைந்தால் போலக் (65)

தொழுதுஉளம் உருகி அழுதுஉடல் கம்பித்து: இறைவனைத் தொழுது, அன்பினால் மனம் மெழுகு போல உருகி, கண்கள் நீர் மல்க அழுது, அந்தப் பக்தியின் மிகுதியால் உடல் சிலிர்த்து நடுங்குவதைக் குறிக்கிறது. இது வெறும் சடங்கல்ல, ஆத்மார்த்தமான உணர்ச்சிப் போராட்டம்.

ஆடியும் அலறியும் பாடியும் பரவியும்: இறை இன்பத்தில் திளைக்கும் பக்தன், தன்னை மறந்து கூத்தாடுகிறான்; இறைவா என்று உரக்கக் கூவுகிறான்; அவன் புகழைப் பாடுகிறான்; எங்கும் அவன் பெருமையைப் பரப்புகிறான். உலகியல் வெட்கம் துறந்த ஒரு பரவச நிலை இது.

கொடிறும் பேதையும் கொண்டது விடாதுஎனும்: இங்கு இரண்டு உதாரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன:

கொடிறு: பட்டடை அல்லது நண்டின் கொடுக்கு எப்படி ஒரு பொருளைக் கவ்விக்கொண்டால் விடாதோ, அதுபோல.

பேதை: ஒரு விவரம் அறியாத குழந்தை அல்லது பிடிவாதக்காரன் தான் பிடித்த பொருளை எதற்காகவும் விடமாட்டான்.

அதுபோல, இறைவனைப் பற்றிக்கொண்ட பின் எக்காரணம் கொண்டும் அந்தப் பிடியை விடக்கூடாது என்கிறார்.

படியே ஆகிநல் இடையறா அன்பின்: மேலே சொன்னது போன்ற ஒரு பிடிவாதமான நிலையை அடைந்து, ஒரு கணமும் இடைவிடாத (தொடர்ச்சியான) அன்பைச் செலுத்துவதைக் குறிக்கிறது.

பசுமரத்து ஆணி அறைந்தால் போலக்: காய்ந்த கட்டையில் ஆணி அடித்தால் அது எளிதாகக் கழன்றுவிடும். ஆனால், ஈரமான பசுமரத்தில் அடிக்கப்பட்ட ஆணி, மரத்தோடு ஒன்றாக இணைந்துவிடும்; அதை யாராலும் பிரிக்க முடியாது. அதுபோல, இறைவனின் திருவடி நினைவு நம் மனதிற்குள் ஆழமாகப் பதிந்து, நம் உயிரோடு ஒன்றிவிட வேண்டும் என்பதை இந்த உவமை விளக்குகிறது. 

கசிவது பெருகிக் கடல்என மறுகி
அகம் குழைந்து அனுகுலமாய் மெய்விதிர்த்துச்
சகம் பேய் என்று தம்மைச் சிரிப்ப
நாண்அது ஒழிந்து நாடவர் பழித்துரை
பூண்அது வாகக் கோணுதல் இன்றிச் (70)

கசிவது பெருகிக் கடல்என மறுகி: இறைவனை நினைக்கும்போது உள்ளத்தில் அன்பு ஊற்றெடுக்கிறது. அந்த அன்பு 'கசிந்து' கண்ணீராக வெளிப்படுகிறது. தொடக்கத்தில் சிறிய ஊற்றாகத் தோன்றும் அந்த அன்பு, பெருகிப் பெருகி ஒரு கடல் போல மாறுகிறது. கடல் அலைகள் எப்படி ஓய்வில்லாமல் மோதிக்கொண்டே இருக்குமோ, அதுபோல இறைவனை அடைய வேண்டும் என்ற ஏக்கம் அடியவரின் உள்ளத்தைக் 'கடலென' அலையச் செய்கிறது (மறுகி).

அகம் குழைந்து அனுகுலமாய் மெய்விதிர்த்துச்: 'அகம் குழைந்து' என்பது மனதின் கடினத்தன்மை முற்றிலும் மறைந்து, அது மென்மையாகிப் போவதைக் குறிக்கிறது. 'அனுகுலமாய்' என்பது அந்தத் தெய்வீக நிலைக்குத் தகுந்தாற்போல மனம் பக்குவப்படுவதைக் குறிக்கும். இந்த உன்னதமான நிலையில், உடல் தன் வசமிழந்து சிலிர்க்கிறது (மெய்விதிர்த்து). இது பக்தியின் உச்சக்கட்ட உடல்நிலை மாற்றமாகும்.

சகம் பேய் என்று தம்மைச் சிரிப்ப: இறைப் பித்தராகத் திரியும் அடியவரின் செயல்கள் சாதாரண மனிதர்களுக்குப் புரியாது. அவர் அழுவதும், சிரிப்பதும், ஆடுவதும் உலகத்தவர் கண்ணுக்குப் 'பைத்தியக்காரத்தனம்' போலத் தெரியும். அதனால், இந்தச் சமூகம் (சகம்) அவரைப் பார்த்து, "இவருக்குப் பேய் பிடித்துவிட்டது" என்று ஏளனம் செய்து சிரிக்கும்.

நாண்அது ஒழிந்து நாடவர் பழித்துரை: உலகத்தவர் கேலி செய்யும்போது சாதாரண மனிதர்களுக்கு 'நாணம்' (வெட்கம்) வரும். ஆனால், இறைவனையே கதியாகக் கொண்ட அடியவர், அந்த வெட்கத்தை (நாண்) முற்றிலும் ஒழித்துவிடுகிறார். ஊரார் தன்னைத் தூற்றுவதையும் பழித்துப் பேசுவதையும் அவர் பொருட்படுத்துவதே இல்லை.

பூண்அது வாகக் கோணுதல் இன்றி: மிக முக்கியமான வரி இது. மக்கள் தன்னைத் திட்டுவதையும், பழிப்பதையும் அடியவர் ஒரு தடையாகக் கருதுவதில்லை. மாறாக, அந்தப் பழிச்சொற்களையே தமக்கு இட்ட 'ஆபரணமாக' (பூண்) பெருமையுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறார். எத்தகைய வசவுகள் வந்தாலும், தன் குறிக்கோளிலிருந்து அவர் சற்றும் மனம் கோணாமல் (விலகாமல்) நேராக இறைவனை நோக்கிச் செல்கிறார். 

சதுர்இழந்து அறிமால் கொண்டு சாரும்
கதியது பரம அதிசயம் ஆகக்
கற்றா மனம்எனக் கதறியும் பதறியும்
மற்றுஓர் தெய்வம் கனவிலும் நினையாது
அருபரத்து ஒருவன் அவனியில் வந்து (75)

சதுர்இழந்து அறிமால் கொண்டு சாரும்: 'சதுர்' என்றால் சாமர்த்தியம் அல்லது அறிவுத் திறமை என்று பொருள். "என்னால் எல்லாம் முடியும், நான் அறிவாளி" என்ற அகங்காரச் சாமர்த்தியத்தை இழந்து, இறைவன்பால் கொண்ட அளவில்லாத அன்பினால் (அறிமால் - ஞானக் காதல்) அவனைச் சாரும் நிலையை இது குறிக்கிறது. தன் அறிவால் இறைவனை எட்ட முடியாது என்பதை உணர்ந்து, அன்பால் பித்துப்பிடித்த நிலையை ஆன்மா அடைகிறது.

கதியது பரம அதிசயம் ஆக: ஆன்மா அடையும் அந்தப் புகலிடம் (கதி) ஒரு 'பரம அதிசயம்'. அதாவது, சொல்லால் விவரிக்க முடியாத ஒரு பெரும் வியப்பு. சாதாரண உலகியல் அறிவுக்கு எட்டாத ஒரு தெய்வீக அனுபவம் தனக்குக் கிடைத்ததை எண்ணி மாணிக்கவாசகர் வியக்கிறார்.

கற்றா மனம்எனக் கதறியும் பதறியும்: 'கற்றா' என்பது கன்றை ஈன்ற பசுவைக் குறிக்கும். ஈன்றெடுத்தத் தன் இளம் கன்றைக் காணாதபோது ஒரு பசு எவ்வளவு ஏக்கத்துடன் கதறுமோ, அந்தத் தாய்ப்பசுவின் மனநிலையைப் போலத் துடிக்கிறார். "இறைவா, நீ இன்றி நான் இல்லை" என்று நெஞ்சுருகக் கதறியும், அவனை அடைவதற்காகப் பதறியும் பக்தியின் உச்ச நிலையை அடைகிறார்.

மற்றுஓர் தெய்வம் கனவிலும் நினையாது: இதுதான் ஒருமுகப்பட்ட பக்தியின் (ஏகாந்த பக்தி) அடையாளம். விழித்திருக்கும் போது மட்டுமல்ல, கனவில்கூட சிவபெருமானைத் தவிர வேறு எந்தத் தெய்வத்தையும் நினைக்காத அளவிற்கு அவனது சிந்தை முழுமையாக இறைவனால் ஆட்கொள்ளப்படுகிறது. "அவனே எல்லாம்" என்ற உறுதியான பற்று இங்கே புலப்படுகிறது.

அருபரத்து ஒருவன் அவனியில் வந்து: 'அருபரத்து ஒருவன்' என்பது உருவமற்ற, எட்ட முடியாத உயரத்தில் இருக்கும் அந்தப் பரம்பொருளைக் குறிக்கிறது. அத்தகைய அரிய பொருளாகிய இறைவன், எளியவனாகிய என்னை ஆட்கொள்வதற்காக இந்தப் பூமிக்கு (அவனியில்) மனித வடிவில் (குருவாக) இறங்கி வந்தான். விண்ணில் இருக்கும் பரம்பொருள் மண்ணில் வந்து ஆட்கொண்ட கருணையை இது போற்றுகிறது. 

குருபரன் ஆகி அருளிய பெருமையைச்
சிறுமைஎன்று இகழாதே திருவடி இணையெப்
பிறிவினை அறியா நிழல்அது போல
முன்பின் ஆகி முனியாது அத்திசை
என்புநைந்து உருகி நெக்குநெக்கு ஏங்கி (80)

குருபரன் ஆகி அருளிய பெருமையைச்: எட்ட முடியாத உயரத்தில் இருக்கும் அந்தப் பரம்பொருள், எளியவனாகிய என்னைத் தேடி மண்ணுலகிற்கு வந்து, ஒரு 'குரு'வாக (ஆசிரியராக) வடிவெடுத்து எனக்கு ஞானத்தை உபதேசித்தான். அந்தப் மகாபிரபு செய்த இந்தக் கருணைச் செயல் உலகிலேயே மிகப்பெரியது.

சிறுமைஎன்று இகழாதே திருவடி இணையைப்: இறைவன் மனித வடிவில் வந்தானே என்று எண்ணி, அவனது அந்த எளிமையைத் 'சிறுமை' (குறைவு) என்று கருதி அலட்சியம் செய்யக்கூடாது. அவன் காட்டிய அந்தத் திருவடி இணைகளை (இரண்டு பாதங்களை) மிக உயர்ந்ததாக மதிக்க வேண்டும். உருவமற்ற இறைவன் உருவம் எடுத்து வந்தது நமக்காகவே என்பதை உணர்ந்து போற்ற வேண்டும்.

பிறிவினை அறியா நிழல்அது போல: இது ஒரு மிகச்சிறந்த உவமை. ஒரு மனிதனுடைய நிழல் அவனை விட்டு ஒருபோதும் பிரிவதில்லை. அவன் எங்கே சென்றாலும் அவனுடனேயே இருக்கும். அதுபோல, ஒரு பக்தன் இறைவனின் திருவடிகளை விட்டுச் சற்றும் பிரியாமல், நிழலைப் போல அவனைச் சார்ந்தே இருக்க வேண்டும்.

முன்பின் ஆகி முனியாது அத்திசை: நாம் நடக்கும்போது நிழல் சில சமயம் முன்னால் விழும், சில சமயம் பின்னால் விழும். ஆனால் அது எப்போதும் நம்மிடமே இருக்கும். அதுபோல, வாழ்க்கையின் இன்ப துன்பங்களில் இறைவன் முன்னால் நின்று வழிகாட்டியாகவோ அல்லது பின்னால் நின்று பாதுகாப்பாகவோ இருந்தாலும், அவனை வெறுக்காமல் (முனியாது) அவன் காட்டும் திசையிலேயே நாம் செல்ல வேண்டும்.

என்புநைந்து உருகி நெக்குநெக்கு ஏங்கி: இறைவனின் அருளை நினைத்து, நம் உடலில் உள்ள எலும்புகளும் கூட நெகிழ்ந்து (நைந்து) உருகும் அளவிற்குப் பக்தி கொள்ள வேண்டும். மனம் 'நெக்குநெக்கு' (மிகவும் மென்மையாகி) உடைந்து, இறைவனைப் பிரிந்திருக்க முடியாமல் குழந்தையைப் போல ஏங்கித் தவிக்க வேண்டும். 

அன்புஎனும் ஆறு கரைஅது புரள
நன்புலன் ஒன்றி நாதஎன்று அரற்றி
உரைதடு மாறி உரோமம் சிலிர்ப்ப
கரமலர் மொட்டித்து இருதயம் மலரக்
கண்களி கூர நுண்துளி அரும்பச் (85)

அன்புஎனும் ஆறு கரைஅது புரள: ஒரு பக்தனின் உள்ளத்தில் பொங்கும் பக்தி இங்கே ஒரு 'ஆறு' (நதி) போல உருவகப்படுத்தப்படுகிறது. மழைக்காலத்தில் ஆற்றில் வெள்ளம் பெருகி எப்படிக் கரைகளை உடைத்துக் கொண்டு பாயுமோ, அதுபோல இறைவன்பால் கொண்ட அன்பு நெஞ்சத்தின் எல்லைகளைக் கடந்து பொங்கி வழிகிறது. கட்டுக்கடங்காத அந்தப் பேரன்பு ஆன்மாவை முழுமையாக நனைக்கிறது.

நன்புலன் ஒன்றி நாதஎன்று அரற்றி: சிதறிக்கிடக்கும் ஐம்புலன்களும் அடங்கி, "நன்புலன்" ஆக (நல்ல புலன்களாக) மாறி இறைவனிடம் ஒன்றுகின்றன. புற உலகை மறந்து, அகத்தில் இருக்கும் இறைவனை நோக்கி "நாதா! என் தலைவனே!" என்று வாய்விட்டு அரற்றுகிறார். இது சாதாரணக் கூச்சல் அல்ல; தாகம் கொண்டவன் தண்ணீரைக் கேட்பது போன்ற ஒரு ஆத்மார்த்தமான அழைப்பு.

உரைதடு மாறி உரோமம் சிலிர்ப்ப: பேரின்பப் பெருக்கில் பேச முடியாமல் நாக்கு தழுதழுக்கிறது, சொற்கள் தடுமாறுகின்றன (உரை தடுமாறி). உள்ளத்தில் ஏற்படும் அந்தப் பரவசத்தின் வெளிப்பாடாக உடலில் உள்ள மயிர்க்கால்கள் எல்லாம் குத்திட்டு நிற்கின்றன (உரோமம் சிலிர்ப்ப). உள்ளத்தின் உணர்ச்சி உடலை இயக்கும் உன்னத நிலை இது.

கரமலர் மொட்டித்து இருதயம் மலர: கைகள் தாமரை மலரைப் போலத் தலைக்கு மேல் கூப்புகின்றன. கைகள் குவியும்போது (மொட்டித்து), உள்ளே இதயம் மலர்கிறது. கைகள் குவிவது என்பது சரணாகதியைக் குறிக்கும்; அந்தச் சரணாகதி நிகழும்போது தான் இதயம் மலரைப் போல விரிந்து இறைவனின் அருளைப் பெற்றுக்கொள்ளும் பக்குவத்தை அடைகிறது.

கண்களி கூர நுண்துளி அரும்ப: இறைவனைக் கண்ட மகிழ்ச்சியில் கண்கள் களிப்பு (ஆனந்தம்) அடைகின்றன. அந்தப் பெரு மகிழ்ச்சியின் தாளமாட்டாமல், கண்களில் இருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் துளிகளாக வெளிப்படுகின்றன (நுண்துளி அரும்ப). இது துக்கத்தில் வரும் கண்ணீர் அல்ல; தான் தேடிய தலைவனை அடைந்துவிட்ட திருப்தியில் வரும் பேரின்பக் கண்ணீர். 

சாயா அன்பினை நாள்தொறும் தழைப்பவர்
தாயே ஆகி வளர்த்தனை போற்றி
மெய்தரு வேதியன் ஆகி வினைகெடக்
கைதர வல்ல கடவுள் போற்றி
ஆடக மதுரை அரசே போற்றி (90)

சாயா அன்பினை நாள்தொறும் தழைப்பவர்: 'சாயா அன்பு' என்பது எப்போதும் குறையாத, அழியாத நிலையான அன்பைக் குறிக்கும். அத்தகைய மாறாத அன்பினைத் தன் உள்ளத்தில் நாள்தோறும் வளர்த்து வரும் அடியார்களுக்கு (தழைப்பவர்), இறைவன் மிக நெருக்கமானவனாக மாறுகிறான்.

தாயே ஆகி வளர்த்தனை போற்றி: இறைவனைத் தாய்க்கு நிகராகப் போற்றுகிறார். ஒரு தாய் தன் குழந்தைக்குத் தீங்கு நேராமல் எப்படிக் கண்ணும் கருத்துமாக வளர்ப்பாளோ, அதுபோல இறைவன் அடியார்களின் ஆன்மீக வளர்ச்சியைப் பாதுகாத்து வளர்க்கிறான். "தாயிற் சிறந்த தயாவான தத்துவனே" என்ற வரிகளுக்கு ஏற்ப, கருணையின் ஊற்றாக விளங்கும் இறைவனைப் 'போற்றி' என்று துதிக்கிறார்.

மெய்தரு வேதியன் ஆகி வினைகெட: 'மெய்' என்பது இங்கே உண்மையான ஞானம். உண்மையான அறிவைத் தருகின்ற 'வேதியனாக' (ஆசிரியராக அல்லது குருவாக) இறைவன் வடிவெடுக்கிறான். அவன் எதற்காக அப்படி வருகிறான்? நம்முடைய பிறவித் துன்பத்திற்குக் காரணமான 'வினைகளை' (கர்மா) வேரோடு அழிப்பதற்காக (வினைகெட). ஒரு தேர்ந்த ஆசிரியர் மாணவனின் அறியாமையை நீக்குவது போல, இறைவன் நம் வினைகளை நீக்குகிறான்.

கைதர வல்ல கடவுள் போற்றி: சம்சாரக் கடல் என்னும் பிறவித் துயரத்தில் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கும் நம்மை, கையைப் பிடித்துத் தூக்கிவிட்டுக் கரை சேர்க்கும் ஆற்றல் கொண்டவன் (கைதர வல்ல) இறைவன். உதவி தேவைப்படும் அடியார்களுக்குக் கரங்கொடுத்துக் காக்கும் அவனது வல்லமையை இங்கே போற்றுகிறார்.

ஆடக மதுரை அரசே போற்றி: 'ஆடகம்' என்பது உயர்ந்த வகைப் பொன்னைக் குறிக்கும். பொன்மயமான மதுரை நகரில் வீற்றிருக்கும் அரசனே என்று இறைவனை விளிக்கிறார். இங்கே மதுரை என்பது வெறும் ஊர் மட்டுமல்ல, அது ஞானம் விளையும் இடமாகவும், சிவபெருமான் பல திருவிளையாடல்களைப் புரிந்த இடமாகவும் போற்றப்படுகிறது. அத்தகைய ஞான நகரின் தலைவனை வணங்குகிறார். 

கூடல் இலங்கு குருமணி போற்றி
தென் தில்லை மன்றினுள்ஆடி போற்றி
இன்று எனக்கு ஆரமுது ஆனாய் போற்றி
மூவா நான்மறை முதல்வா போற்றி
சேவார் வெல்கொடிச் சிவனே போற்றி (95)