திருச்சிற்றம்பலம்

கலந்து நின் அடியாரோடு அன்று 
வாளா களித்திருந்தேன்
புலர்ந்து போன காலங்கள் 
புகுந்துநின்றது இடர்பின்னாள்
உலர்ந்து போனேன் உடையானே 
உலவா இன்பச் சுடர்காண்பான்
அலந்து போனேன் அருள்செய்யாய் 
ஆர்வங் கூர அடியேற்கே. (8)

கலந்து நின் அடியாரோடு அன்று வாளா களித்திருந்தேன்: முற்காலத்தில் உனது உண்மையான அடியார்களுடன் இணைந்து, உனது புகழைப் பாடி, அந்தப் பேரின்பத்தில் திளைக்க வேண்டிய பொன்னான காலத்தில், அதைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளாமல் வீணான உலகியல் பேச்சுகளிலும் மாயைகளிலுமே காலத்தைக் கழித்துவிட்டேன் என்று அடியவர் தன் தவறை உணர்ந்து வருந்துகிறார்.

புலர்ந்துபோன காலங்கள் புகுந்துநின்றது இடர்பின்னாள்: அவ்வாறு பயனில்லாமல் விடிந்துபோன அந்த நாள்களினால்தான், இன்று எனது வாழ்வில் தீராத துன்பங்கள் பின்தொடர்ந்து வந்து என்னைச் சூழ்ந்துகொண்டன. உரிய காலத்தில் இறைவனைப் பற்றாத தன் விளைவு இதுவே என்று மனம் நொந்து கூறுகிறார்.

உலர்ந்துபோனேன் உடையானே உலவா இன்பச் சுடர்காண்பான்: என் உடமையாளனே! அந்தத் துயரங்களால் எனது உடல் மற்றும் உள்ளம் இரண்டும் சோர்ந்து, நீர் வற்றிய மரத்தைப் போல உலர்ந்துபோய்விட்டேன். எக்காலமும் குறையாத அந்தப் பேரின்ப ஜோதியாக விளங்கும் உன்னைக் காண முடியாமல் தவிக்கின்றேன்.

அலந்து போனேன் அருள்செய்யாய் ஆர்வம் கூர அடியேற்கே: உன்னைச் சேர வழியறியாமல் மனம் சோர்வுற்று  நிற்கின்றேன். என் மீது அன்பு பெருகிட, எளியவனாகிய அடியேனுக்கு உனது திருவருளைப் புரிந்து ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்று உருக்கமாக வேண்டுகிறார்.

அடியார் சிலர் உன்அருள் பெற்றார் 
ஆர்வங்கூர யான் அவமே
முடைஆர் பிணத்தின் முடிவுஇன்றி 
முனிவால் அடியேன் மூக்கின்றேன்
கடியேனுடைய கடு வினையைக் 
களைந்துஉன் கருணைக் கடல்பொங்க
உடையாய் அடியேன் உள்ளத்தே 
ஓவாது உருக அருளாயே. (16)

அடியார் சிலர் உன் அருள் பெற்றார் ஆர்வம் கூர: உன்னைச் சார்ந்த அடியவர்களில் பலர் தங்களது பேரன்பு பெருகிட, உனது திருவருளை முழுமையாகப் பெற்று இந்த உலக வாழ்வில் உயர்ந்துவிட்டனர். அவர்கள் உன் திருவடியைச் சேர்ந்து பேரின்பம் அடைந்துவிட்டனர்.

யான் அவமே முடை ஆர் பிணத்தின் முடிவு இன்றி முனிவால் அடியேன் மூக்கின்றேன்: ஆனால் நானோ, நாற்றம் எடுக்கும் இந்த மாம்ச உடலை நிலையானது என்று நம்பி, அதைச் சுமந்துகொண்டு வீணாகக் காலத்தைக் கழித்துவிட்டேன். மேலும், முடிவில்லாத அறியாமையாலும் சினத்தாலும்  நலிந்து, இந்த உலகப் பற்றுகளில் சிக்கித் தவித்து மடிகின்றேனே!

கடியேனுடைய கடுவினையைக் களைந்து உன் கருணைக் கடல் பொங்க: தீவினைகள் நிறைந்த கடியேனுடைய கொடிய கன்ம வினைகளை முற்றிலுமாக அறுத்து எறிந்துவிட்டு, உனது எல்லையற்ற கருணைக் கடலானது எனது உள்ளத்தில் பொங்கி வழியும்படி செய்ய வேண்டும்.

உடையாய் அடியேன் உள்ளத்தே ஓவாது உருக அருளாயே: என் தலைவனே! என் உடமையாளனே! அடியவனாகிய எனது உள்ளமானது உன்னை நினைந்து, ஒரு கணமும் நில்லாமல் எப்போதும் இடைவிடாமல் உருகிக் கொண்டிருக்கும் படியான தூய அருளை எனக்குத் தந்திட வேண்டும் என்று உருக்கமாக வேண்டுகிறார்.

அருளார் அமுதப் பெருங்கடல்வாய் 
அடியார் எல்லாம் புக்குஅழுந்த
இருளார் ஆக்கைஇது பொறுத்தே 
எய்த்தேன் கண்டாய் எம்மானே
மருளார் மனத்துஓர் உன்மத்தன் 
வருமால் என்றிங்கு எனைக்கண்டார்
வெருளா வண்ணம் மெய்அன்பை 
உடையாய் பெறநான் வேண்டுமே. (24)

அருளார் அமுதப் பெருங்கடல்வாய் அடியார் எல்லாம் புக்குஅழுந்த: இறைவா! எல்லையற்ற அருளையும் அழியா அமிர்தத்தையும் வழங்கும் அந்தப் பேரின்பப் பெருங்கடலில் உனது உண்மையான அடியவர்கள் அனைவரும் சென்று முழுமையாக மூழ்கித் திளைத்து ஆனந்தம் அடைகின்றனர்.

இருளார் ஆக்கைஇது பொறுத்தே எய்த்தேன் கண்டாய் எம்மானே: ஆனால் என் தலைவனே! அறியாமை இருள் சூழ்ந்த இந்த மாம்ச உடலைச் சுமந்து கொண்டு, அதைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாமல் நான் மிகவும் சோர்வடைந்துவிட்டேன் என்பதை நீ அறிவாய். இந்த உடற் பிணியும் உலகியல் பற்றும் என்னை வாட்டி வதைக்கின்றன.

மருளார் மனத்து ஓர் உன்மத்தன் வருமால் என்றிங்கு எனைக்கண்டார்: உன் மீது கொண்ட காதலாலும் பக்திப் பெருக்காலும் நான் உலகை மறந்து நிற்கும்போது, உலகியல் மயக்கம் கொண்ட சாதாரண மனிதர்கள், என்னை ஒரு பித்தனைப் போலப் பார்க்கிறார்கள். என்னை இவ்வாறு கண்டால் அவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்?

வெருளா வண்ணம் மெய்அன்பை உடையாய் பெறநான் வேண்டுமே: உலகத்தார் என்னை ஒரு பித்தன் என்று கண்டு அஞ்சி விலகாதவாறு, உண்மையான சிவபக்தியையும் உன்னுடைய திருவடியையும் நான் முழுமையாகப் பெற்று உய்ய வேண்டும். அதற்குரிய அருளை என் தலைவனே நீ எனக்குத் தர வேண்டும்.

வேண்டும் வேண்டும் மெய்யடியார் 
உள்ளே விரும்பி எனைஅருளால் 
ஆண்டாய் அடியேன் இடர்களைந்த 
அமுதே அருமாமணி முத்தே
தூண்டா விளக்கின் சுடர்அனையாய் 
தொண்டனேற்கும் உண்டாம்கொல்
வேண்டாது ஒன்றும் வேண்டாது
மிக்க அன்பே மேவுதலே. (32)

வேண்டும் வேண்டும் மெய்யடியார் உள்ளே விரும்பி எனைஅருளால் ஆண்டாய்: இறைவா! மெய்யான அடியவர்களின் உள்ளங்களில் நீ விரும்பி வீற்றிருந்து அருள்வது போல, என்னையும் உனது கருணையால் ஆட்கொண்டாய். அந்தத் திருவருள் எனக்கு மீண்டும் மீண்டும் கிடைக்க வேண்டும்.

அடியேன் இடர் கலைந்த அமுதே அருமாமணி முத்தே: அடியவனாகிய எனது துன்பங்களை முற்றிலும் போக்கிவிட்ட அமிர்தமே! அரிய பெரிய மாணிக்க மணியும் பொன்னான முத்தும் போன்றவனே! உன்னை நம்பிய எனக்கு நீயே எல்லாமாய் இருக்கிறாய்.

தூண்டா விளக்கின் சுடர் அனையாய் தொண்டனேற்கும் உண்டாம் கொல்: எப்பொழுதும் எண்ணெய் ஊற்றித் தூண்டிக் கொண்டே இருக்கத் தேவையில்லாமல், தானாகவே பிரகாசிக்கும் ஞான ஜோதியாக  விளங்குபவனே! உனது தொண்டனாகிய எனக்கும் அந்தப் பேறு கிடைக்குமா?

வேண்டாது ஒன்றும் வேண்டாது மிக்க அன்பே மேவுதலே: உன்னிடம் முக்தியையோ, செல்வத்தையோ அல்லது வேறு எந்த உலகியல் சுகங்களையோ நான் எதையுமே கேட்க மாட்டேன். உன்னைத் தவிர வேறு எதையும் விரும்பாமல், உன் மீது கொள்ளும் எல்லையற்ற தூய அன்பு மட்டுமே என் உள்ளத்தில் நிரந்தரமாகப் பொருந்தி இருக்க வேண்டும். அந்தப் பேரன்பு நிலை எனக்குக் கை கூடுதல் கூடுமோ?

மேவும் உன்தன் அடியாருள் 
விரும்பி யானும் மெய்ம்மையே
காவி சேரும் கயல்கண்ணாள் 
பங்கா உன்தன் கருணையினால்
பாவியேற்கும் உண்டாமோ 
பரமஆனந்தப் பழங்கடல் சேர்ந்து
ஆவி யாக்கை யான்எனது என்று
யாதும் இன்றி அறுதலே. (40)

மேவும் உன்தன் அடியாருள் விரும்பி யானும் மெய்ம்மையே: எங்கும் நிறைந்து விளங்கும் உனது மெய்யான அடியவர்களின் திருக்கூட்டத்தில், நானும் ஒருவனாய் மனமார விரும்பி, உண்மையாகவே கலந்து கொள்ள வேண்டும்.

காவி சேரும் கயல் கண்ணாள் பங்கா உன்தன் கருணையினால்: நீல நெய்தல் மலர் போன்ற கெண்டை மீன் போன்ற அழகிய கண்களை உடைய உமையம்மையை உனது திருமேனியின் ஒரு பாகமாகக் கொண்டவரே! உமையொருபாகனே! உனது எல்லையற்ற கருணையினால் மட்டுமே இது சாத்தியமாகும்.

பாவியேற்கும் உண்டாமோ பரமஆனந்தப் பழங்கடல் சேர்ந்து: அறநெறி தவறிய பாவியாகிய எனக்கும், உனது பரமானந்தமாகிய பழமையான பெருங்கடலில் சென்று மூழ்கித் திளைக்கும் அந்தப் பெரும் பாக்கியம் ஒருநாள் கிடைக்குமா?

ஆவி யாக்கை யான்எனது என்று யாதும் இன்றி அறுதலே: இந்த உயிர், உடல், மற்றும் "நான்", "எனது" என்னும் அகந்தையும் பற்றுகளும் சிறிதும் மிச்சமின்றி, முற்றிலும் வேரோடு அறுபட்டு அழிந்துபோகும் அந்தத் துறவு நிலை எனக்குக் கை கூடுதல் கூடுமோ?

அறவே பெற்றார் நின்அன்பர் 
அந்தம்இன்றி அகநெகவும்
புறமே கிடந்து புலைநாயேன் 
புலம்பு கின்றேன் உடையானே
பெறவே வேண்டும் மெய்யன்பு 
பேரா ஒழியாப் பிரிவுஇல்லா
மறவா நினையா அளவுஇலா 
மாளா இன்ப மாகடலே. (48)

அறவே பெற்றார் நின் அன்பர் அந்தம் இன்றி அக நெகவும்: உனது உண்மையான தொண்டர்கள், உனது பேரருளையும் அன்பையும் முற்றிலுமாகப்  பெற்றுவிட்டார்கள். எல்லைகளே இல்லாத பேரானந்தத்தால் அவர்களின் உள்ளங்கள் உருகி, உன்னிடம் லயித்து நிற்கின்றன.

புறமே கிடந்து புலை நாயேன் புலம்பு கின்றேன் உடையானே: ஆனால் என் தலைவனே! நான் மட்டும் உனது திருவருட் கூட்டத்திற்குள் நுழையாமல், வாசலுக்கு வெளியே அசுத்தமான நாயைப் போலக் கிடந்து, உன்னைப் பிரிய முடியாமல் தவித்து வாய்விட்டு அழுகின்றேனே! இது எனக்கு நேர்ந்த மிகப்பெரிய ஏமாற்றமன்றோ?

பெறவே வேண்டும் மெய் அன்பு பேரா ஒழியாப் பிரிவு இல்லா: நான் உன்னிடமிருந்து பெற வேண்டியது உனது உண்மையான பேரன்பைத்தான். அந்த அன்பானது ஒருநாளும் என்னைவிட்டு மாறாததுமாக, ஒருபோதும் அழியாததுமாக, உன்னைவிட்டுப் பிரியாத தன்மையைக் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும்.

மறவா நினையா அளவு இலா மாளா இன்ப மா கடலே: உன்னை ஒரு கணமும் மறவாமல், எப்போதும் சிந்தித்த வண்ணமே இருக்க வேண்டும். மனிதர்களின் அளவுகளுக்கு உட்படாத, எல்லையற்றதாகவும், ஒருக்காலும் நசியாத  பேரின்பக் கடலாக விளங்குபவனே! அந்தத் தூய பேரன்பை எனக்குத் தந்தருள வேண்டும்.

கடலே அனைய ஆனந்தம் 
கண்டார் எல்லாம் கவர்ந்துஉண்ண
இடரே பெருக்கி ஏசற்றுஇங்கு 
இருத்தல் அழகோ அடிநாயேன்
உடையாய் நீயே அருளிதி என்றுஉணர்த்தாது
ஒழிந்தே கழிந்தொழிந்தேன்
சுடர்ஆர் அருளால் இருள்நீங்கச் 
சோதீ இனித்தான் துணியாயே. (56)

கடலே அனைய ஆனந்தம் கண்டார் எல்லாம் கவர்ந்து உண்ண: பெருங்கடலைப் போன்ற அளவற்ற ஆன்மிகப் பேரின்பத்தை, உனது அடியவர்கள் கண்டுகளித்து அதனைத் தங்களது அனுபவமாகக் கொண்டு உண்டு மகிழ்கின்றனர். ஆனால், நானோ அந்தப் பேரின்பத்தை அனுபவிக்காமல் நின்றுகொண்டிருக்கிறேன்.

இடரே பெருக்கி ஏசற்று இங்கு இருத்தல் அழகோ அடிநாயேன்: உனது திருவருளைப் பெறாமல், நாற்றம் பிடித்த இந்த உலக வாழ்வில் நாளுக்கு நாள் எனது துன்பங்களைச் சேர்த்துக்கொண்டு, எத்தகைய ஆதரவுமின்றி இங்கே தவித்துக்கொண்டிருப்பது உனக்கு அழகாகுமா? அடிநாயைப் போன்ற என் நிலை உனக்கு இரக்கம் தரவில்லையா?

உடையாய் நீயே அருளிதி என்று உணர்த்தாது ஒழிந்து கழிந்து ஒழிந்தேன்: "எனக்கு என்ன வேண்டும் என்பதை நீயே அறிந்து எனக்குத் திருவருள் செய்ய வேண்டும்" என்று உன்னிடம் தெளிவாக வேண்டிக் கேட்கத் தெரியாமல், எனது அறியாமையினாலேயே காலத்தைப் பாழாக்கி வீணாய் விட்டேனே!

சுடர் ஆர் அருளால் இருள் நீங்கச் சோதீ இனித்தான் துணியாயே: ஒளிப்பிழம்பாக விளங்கும் சோதியே! எனது அறியாமை இருளை உனது சுடரான திருவருளால் முற்றிலுமாக நீக்கி, இந்த அடியவனை ஆட்கொள்ள இனிமேலாவது நீ ஒரு நல்ல முடிவை எடுக்கக் கூடாதா? என்று உருக்கமாக வேண்டுகிறார்.

துணியா உருகா அருள்பெருகத் 
தோன்றும் தொண்டர்இடைப்புகுந்து
திணியார் மூங்கில் சிந்தையேன் 
சிவனே நின்று தேய்கின்றேன்
அணியார் அடியார் உனக்குஉள்ள 
அன்பும் தாராய் அருள்அளியத்
தணியாது ஒல்லை வந்தருளித் 
தளிர்ப்பொற் பாதம் தாராயே. (64)

துணியா உருகா அருள் பெருகத் தோன்றும் தொண்டர் இடை புகுந்து: உனது திருவருள் பொங்கி வழிய, அதைக் கண்டு உள்ளம் உருகி, பக்திப் பாதையில் உறுதியாக நிற்பவர்கள் உனது தொண்டர்கள். அந்த உண்மையான அடியவர்களின் கூட்டத்திற்குள் நானும் ஒருவனாய் நுழைந்து.

திணி ஆர் மூங்கில் சிந்தையேன் சிவனே நின்று தேய்கின்றேன்: ஆனால், எனது மனமோ உள்ளே எவ்வித ஈரமும் இல்லாமல், கணுக்களுக்கிடையே திண்மையாக இருக்கும் மூங்கிலைப் போலக் கடினமாக இருக்கிறது. சிவனே! இத்தகைய விறைத்த மனதை உடையவனாய், உன்னை அடைய முடியாமல் நாள்தோறும் மனம் தேய்ந்து தவிக்கின்றேனே!

அணி ஆர் அடியார் உனக்கு உள்ள அன்பும் தாராய் அருள் அளியத்: அழகிய உனது அடியவர்கள் உன்பால் கொண்டுள்ள அந்தத் தூய அன்பை எனக்கும் தருவாயாக. நீ எனக்குத் திருவருள் செய்து.

தணியாது ஒல்லை வந்து அருள் தளிர் பொற் பாதம் தாராயே: எனது உள்ளக் கவலைகள் தணியும்படி, தாமதிக்காமல் விரைந்து எனக்கு அருள் புரிந்து, உனது தளிரைப் போன்ற மெல்லிய பொன்னான திருவடிகளைத் எனக்குத் தந்து ஆட்கொள்ள வேண்டும்.

தாரா அருள்ஒன்று இன்றியே 
தந்தாய் என்று உன்தமரெல்லாம்
ஆரா நின்றார் அடியேனும் 
அயலார் போல அயர்வேனோ
சீர்ஆர் அருளால் சிந்தனையைத் 
திருத்தி ஆண்ட சிவலோகா
பேரானந்தம் பேராமை வைக்க 
வேண்டும் பெருமானே. (72) 

தாரா அருள் ஒன்று இன்றியே தந்தாய் என்று உன் தமர் எல்லாம்: நீ எங்களுக்குக் கேட்பதற்கு முன்பே உனது திருவருளைத் தந்து, எங்களை முழுமையாக ஆட்கொண்டாய் என்று உனது அடியார்கள் உன்னை மனதாரப் போற்றிப் புகழ்ந்து.

ஆரா நின்றார் அடியேனும் அயலார் போல அயர்வேனோ: அந்தப் பேரின்பத்தில் மனம் நிறைந்து மகிழ்ச்சியோடு இருக்கின்றனர். ஆனால், உனது தொண்டனாகிய நானும் உனக்குச் சொந்தமானவன் தானே? மற்ற அடியவர்களைப் போல அல்லாமல், என்னை மட்டும் ஒரு வெளி நபரைப் போல அநாதையாக விட்டுவிட்டு நான் சோர்ந்து இருக்கலாமா? இது முறையோ?

சீர் ஆர் அருளால் சிந்தனையைத் திருத்தி ஆண்ட சிவலோகா: சிறப்புமிக்க உனது கருணையால் எனது அலைபாயும் சிந்தனையைத் திருத்தி, என்னை நல்வழிப்படுத்தி ஆட்கொண்ட சிவலோகப் பெருமானே!

பேரானந்தம் பேராமை வைக்க வேண்டும் பெருமானே: எக்காலத்திலும் என்னைவிட்டு நீங்காத அந்தப் பேரின்பமானது, எனது உள்ளத்தில் என்றும் அழியாமல் நிலைத்திருக்கும்படி நீ எனக்கு அருள் புரிய வேண்டும் என் பெருமானே!

மான்ஓர் பங்கா வந்திப்பார் 
மதுரக் கனியே மனம்நெகா
நான்ஓர் தோளாச் சுரைஒத்தால் 
நம்பி இத்தால் வாழ்ந்தாயே
ஊனே புகுந்த உனை உணர்ந்தே 
உருகிப் பெருகும் உள்ளத்தைக்
கோனே அருளுங் காலந்தான் 
கொடியேற்கு என்றோ கூடுவதே. (80)

மான் ஓர் பங்கா வந்திப்பார் மதுரக் கனியே மனம் நெகா: மானைக் கையில் ஏந்தியவரே! உமையம்மையை ஒரு பாகமாகக் கொண்டவரே உன்னை வந்து வணங்கித் துதிக்கும் அடியவர்களுக்குத் தித்திக்கும் இனிய கனி போன்றவனே! ஆனால், உன்னை நினைத்து எனது மனமோ சிறிதும் உருகாமல் கல்லைப் போலக் கடினமாக இருக்கிறதே!

நான் ஓர் தோளாச் சுரை ஒத்தால் நம்பி இத்தால் வாழ்ந்தாயே: உள்ளே சாரம் முழுவதும் நீங்கி, வெறும் ஓடாக மட்டுமே இருக்கும் பழுக்காத சுரைக்காயைப் போல, பக்திச் சாரம் எதுவுமில்லாமல் வெறும் உடலாக வீணாகிவிட்டேன். என் தலைவா! என்னை நம்பி உன்னால் என்ன சிறப்பு வாழ்ந்துவிடப் போகிறது?

ஊனே புகுந்த உனை உணர்ந்து உருகிப் பெருகும் உள்ளத்தை: எனது உடல் உறுப்புகளுக்குள்ளும் உயிர்க்குள்ளும் கலந்திருக்கும் உன்னை முழுமையாக உணர்ந்து, உனது நினைவிலேயே எனது உள்ளம் உருகி, பக்திப் பெருக்கு வெள்ளமாய் வழிந்தோடும் அந்தத் தூய நிலையை.

கோனே அருளுங் காலந்தான் கொடியேற்கு என்றோ கூடுவதே: என் தலைவனே! பாவியாகிய இந்த எளியவனுக்கு, அந்தப் பேரின்பப் பெருவாழ்வு வாய்க்கும் திருவருட் காலம் என்றைக்குத் தான் கைகூடி வருமோ? அறியவில்லை என்று அடியவர் ஏங்கித் துடிக்கிறார்.

கூடிக்கூடி உன் அடியார் 
குனிப்பார் சிரிப்பார் களிப்பாராய்
வாடிவாடி வழிஅற்றேன் 
வற்றல் மரம்போல் நிற்பேனோ
ஊடிஊடி உடையாயொடு கலந்து
உள்உருகிப் பெருகிநெக்கு
ஆடிஆடி ஆனந்தம் 
அதுவேயாக அருள்கலந்தே. (88)

கூடிக்கூடி உன் அடியார் குனிப்பார் சிரிப்பார் களிப்பாராய்: உனது உண்மையான அடியவர்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி, உனது புகழைப் பாடி, திருநடனம் புரிந்து, ஆனந்தத்தால் சிரித்து, உள்ளம் களித்து பேரானந்தத்தில் திளைக்கிறார்கள்.

வாடி வாடி வழி அற்றேன் வற்றல் மரம் போல் நிற்பேனோ: ஆனால், நானோ உனது திருவருட் கூட்டத்தில் இணைய முடியாமல், உன்னைச் சேரும் வழியறியாமல் நாள்தோறும் வாடி வதங்கி, சாரம் நீங்கிப் போன காய்ந்த வறண்ட மரத்தைப் போல உயிரற்றவனாய் அப்படியே நிற்பேனோ? இது எனக்கு நியாயமா?

ஊடி ஊடி உடையாயொடு கலந்து உள் உருகிப் பெருகி நெக்கு: உன்னோடு ஊடல் கொண்டும், உன்னோடு இரண்டரக் கலந்தும், எனது உள்ளம் உருகி, பக்திப் பெருக்கு வெள்ளமாய் வழிந்தோடி, மனம் நெகிழ்ந்து.

ஆடி ஆடி ஆனந்தம் அதுவே யாக அருள் கலந்தே: உனது திருவருளோடு முழுமையாகக் கலந்து, உன்னை நினைத்து ஆடிப் பாடி, அந்தப் பேரின்பமே எனது வாழ்வின் முழு வடிவமாக மாறும்படியான உன்னதத் திருவருளை எனக்குத் தர வேண்டும்.