திருச்சிற்றம்பலம்

வைப்பு மாடுஎன்று மாணிக்கத்து ஒளிஎன்று
மனத்திடை உருகாதே
செப்பு நேர்முலை மடவரலியர் தங்கள்
திறத்திடை நைவேனை
ஒப்பு இலாதன உவமனில் இறந்தன
ஒண்மலர்த் திருப்பாதத்து
அப்பன் ஆண்டுதன் அடியரிற் கூட்டிய
அதிசயங்கண்டாமே. (8)

திருச்சிற்றம்பலம்

பூத்தாரும் பொய்கைப் புனல்இதுவே எனக்கருதிப்
பேய்த்தேர்முகக்குறும்பேதைகுணம்ஆகாமே
தீர்த்தாய்திகழ்தில்லைஅம்பலத்தேதிருநடம்செய்
கூத்தாஉன்சேவடிகூடும்வண்ணம்தோணோக்கம். (4)

திருச்சிற்றம்பலம்

இணையார் திருவடி என்தலைமேல் வைத்தலுமே   
துணையான சுற்றங்கள் அத்தனையும் துறந்தொழிந்தேன்   
அணையார் புனல்தில்லை அம்பலத்தே ஆடுகின்ற  
புணையாளன் சீர்பாடிப் பூவல்லி கொய்யாமோ. (4)

திருச்சிற்றம்பலம்

வெய்ய வினைஇரண்டும் வெந்துஅகல மெய்உருகிப்
பொய்யும் பொடியாகாது என்செய்கேன்—செய்ய
திருவார் பெருந்துறையான் தேன்உந்து செந்தீ
மருவாது இருந்தேன் மனத்து. (4)

திருச்சிற்றம்பலம்

மையலாய் இந்த மண்ணிடை 
வாழ்வுஎனும் ஆழியுள் அகப்பட்டுத்
தையலார் எனும் சுழித்தலைப் 
பட்டுநான் தலை தடுமாறாமே
பொய்எலாம் விடத் திருவருள் 
தந்துதன் பொன்அடி இணைகாட்டி
மெய்யனாய் வெளிகாட்டி முன் 
நின்றதோர் அற்புதம் விளம்பேனே. (8)

திருச்சிற்றம்பலம்

ஓடுங் கவந்தியுமே உறவுஎன்றிட்டு உள்கசிந்து
தேடும் பொருளும் சிவன்கழலே எனத்தெளிந்து
கூடும் உயிரும் குமண்டையிடக் குனித்துஅடியேன்
ஆடுங் குலாத்தில்லை ஆண்டானைக் கொண்டன்றே. (4)

திருச்சிற்றம்பலம்

பருவரை மங்கைதன் பங்கரைப்  
பாண்டியற்கு ஆரமுதாம் 
ஒருவரை ஒன்றும் இலாதவரைக்  
கழல் போது இறைஞ்சித் 
தெரிவர நின்று உருக்கிப்  
பரிமேற் கொண்ட சேவகனார் 
ஒருவரை அன்றி உருவுஅறியாது 
என்தன் உள்ளம்அதே. (8)